My tired is tired

I’m so tired, even my tired is tired. Een van de vele plaatjes op Facebook die vertellen hoe ik mij voel. Ik ben zo ongelooflijk moe. Moe van mezelf, moe van de wereld, moe van mijn problematiek en moe van alle oplossingen die niet toereikend genoeg lijken. Ik ben weer aangemeld bij de GGZ en ik heb weer een intake gehad. Ik heb weer een adviesgesprek gehad, waarin mij weer is verteld wat er aan mij scheelt.

Maar nu is het eindelijk anders. Zo voelt het in elk geval. Er is echt naar mij geluisterd en er is doorgevraagd. Er is onderzoek gedaan met vragenlijsten. Er is mij gevraagd hoe ik mij voel en hoe zich dat uit. Er is gevraagd naar voorbeelden en naar hoe vaak het voorkomt. Als mijn antwoord niet helder was, werd er gevraagd om het te verduidelijken. Er was echt tijd voor mij.

Ik heb nu eindelijk een diagnose waar ik mij in kan vinden. Een diagnose die echt beschrijft hoe ik ben. En dit is zo fijn. Maar het voelt zo wrang. Het voelt alsof ik mijn tijd hiervoor heb verdaan. Alsof ik voor niks in intensieve therapie ben geweest. Het voelde al niet goed. Maar waarom ging ik dan? Omdat ik dacht dat ik er geen inbreng in had. Zij zijn de experts, zij zullen het wel weten. Zo naïef en zonde.

Vorige week werd er een start gemaakt met mijn nieuwe therapie. Ik moest een tijdlijn maken met alle heftige gebeurtenissen uit mijn verleden die ervoor gezorgd kunnen hebben dat ik mij waardeloos voel. Ik heb dit al vaker gedaan, dus de tijdlijn zelf was een eitje. Alleen beleefde ik het nu anders.
De therapeut met wie ik mijn sessie had, vertelde van tevoren dat het gesprek vooral verkennend was. We zouden in dit gesprek nergens diep op in gaan. Daar waren de volgende sessies voor. Ze vertelde dat dat echter niet betekende dat ze niet met me meeleeft. Bijzonder genoeg heb ik nog nooit eerder zoveel medeleven en begrip gevoeld in een gesprek als in het gesprek van vorige week.

Sinds 2013 ben ik al bezig met therapieën. Nooit eerder heb ik mij zo begrepen en gehoord gevoeld als vorige week. Dat is toch raar? Heb ik het dan fout gedaan? Heb ik fouten gemaakt in het ontvangen van de hulp? Was ik er nog niet klaar voor? Ik hoop dat de volgende sessies ook zo fijn zijn en dat de last op mijn schouders eindelijk een stukje lichter wordt.

Lees ook:

  • Wie ben ik?

    Ik moet een persoonlijk plan inleveren voor de aanvraag voor dagbesteding. Het onderdeel persoonsgegevens is prima te doen... Maar dan. Ik loop helemaal vast op de vraag: 'Wie ben ik?' Ik kan wel janken, of…

  • Wachten

    Mijn therapeut die ik twee jaar geleden elke week zag, zei op een gegeven moment steeds de afspraken af vanwege persoonlijke omstandigheden. Doordat de afspraken alsmaar niet doorgingen, ging het mij steeds slechter. Op een…

  • Ik heb geen tijd

    Mijn therapie moet snel gaan. Het moet vooruit. Ik heb geen tijd om te lanterfanten. Ik moet dingen leren, stappen zetten, en daarvoor moet ik elk mogelijk therapieblok benutten en er iets zinnigs uit weten…

2 reacties

  1. Soms duurt het helaas een tijdje voor je de juiste persoon tegenkomt, die je echt verder kan helpen!

    Ik ben blij dat je die persoon nu gevonden hebt! Het betekent niet dat je het fout gedaan hebt, maar dat je de juiste persoon in de hulpverlening nog niet tegen bent gekomen en waarschijnlijk heb je in je therapieën toch een aantal dingen geleerd die je nu in dit traject mee kunt nemen.

    Veel succes en sterkte met het aankomende traject!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.