vrouw met mondkapje

Mondkapjesstress

Toen er in verband met de coronacrisis berichten kwamen over het verplichte mondkapje in het OV, veroorzaakte dat veel spanning in mijn binnenwereld. Het riep weerstand op, angst, boosheid, verdriet en schaamte. Want dan val je op en dat is nu net wat we niet willen. Onzichtbaar zijn is het veiligst. Dat in de bus iedereen zo’n kapje draagt, was geen helpende gedachte. Ook werd ik geconfronteerd met het feit dat ik geen rijbewijs heb en dat voelt als falen…

Uiteindelijk heb ik via internet een setje van die kapjes besteld met een hippe kleur roze, zodat het ook nog matcht met mijn bril. Roze is ook een echte meisjeskleur, dus de jongere delen zijn ook weer blij, toch? Maar nee, dat waren ze niet. Dat bleek wel tijdens het oefenen in mijn eigen woonkamer. Het triggerde namelijk het misbruik en zorgde voor grote paniek. Dat is voor mij dan weer extra confronterend. Want ja, dan is het toch echt waar wat er gebeurd is en dat zorgt wederom voor paniek.

De eerste keer oefenen thuis hield ik me niet aan mijn afspraak om het eerst maar vijf minuten te doen. Zoals gebruikelijk legde ik de lat weer te hoog. Dat is ergens voor mijn binnenwereld ook een trigger, dus niet helpend en met nog meer weerstand als gevolg. Therapie werd dus weer een belafpraak. Want als er zoveel paniek is dan werkt het alleen maar averechts. Daar was mijn behandelaar het wel mee eens.

Vervolgens heb ik het oefenen eerst een week maar gelaten voor wat het was. Later heb ik heb opgepakt en me door de kookwekker te zetten aan de vijf minuten gehouden. Tegen mijn delen heb ik gezegd dat ze naar hun veilige plek mochten gaan of konden gaan slapen.

Dit hielp deels, maar niet genoeg. Dus de volgende dag bedacht ik me dat ik een kauwgumpje in mijn mond kon doen. Dat hielp en zo konden we het tien minuten volgehouden. De volgende dag heb ik twee keer tien minuten geoefend.

Uiteindelijk het in de bus twee keer dertig minuten volgehouden. Ik stond bij de bushalte te trillen op mijn benen, maar had mijn plan goed voorbereid. Ik had een kleine knuffel in mijn jaszak en op mijn hand had ik geschreven dat het nu 2020 is, en dus veilig. Mijn tangle had ik bij de hand en ik dus kauwgumpje in mijn mond. Gelukkig hadden mijn beschermengelen nog een teken van vertrouwen gestuurd, we zagen namelijk een wit veertje over straat dwarrelen. 

In de bus konden we op onze vertrouwde plek zitten en heb ik mijn discman met muziek er bij gepakt. Er was nog steeds angst, mijn benen waren erg onrustig, maar ik hoefde gelukkig niet te schokken met mijn armen. Ondanks de angst had ik alles redelijk onder controle. De therapie was gelukkig helpend, we konden erover vertellen en er was zelfs ruimte om te huilen.

Ondanks alle strijd vooraf is het dus vorige week gelukt om met mondkapje te reizen in de bus. Iets om trots op te zijn, het is een schouderklopje waard. Wel meer dan een, want elk deel heeft zijn/haar best gedaan. Voor zichzelf of om de ander te helpen en mij, als volwassen vrouw.

Lees ook:

  • Triggers

    Er ontstond een gesprek met mijn begeleider over triggers. Iets wat mij erg aan het denken heeft gezet. Een lastig fenomeen waar ik nog iedere dag mee bezig ben. Overal waar ik ben en kom staat mijn antenne op scherp…

Meer informatie over dissociatie en DIS

E-book over dissociatieve identiteitsstoornis:

DIS mini uitgelicht

Misschien heb je net te horen gekregen dat je een dissociatieve identiteitsstoornis (DIS) hebt, of ken je iemand die dit heeft. Maar wat is DIS eigenlijk precies en hoe kun je ermee omgaan? Wat zegt de wetenschap en welke therapieën zijn er? En… hoe is het eigenlijk om DIS te hebben, valt er een beetje mee te leven?

Aan de hand van wetenschappelijke artikelen, het psychiatrisch handboek DSM én ervaringsverhalen geeft Rivka Ruiter je in deze dsmmini antwoord op bovenstaande vragen. Een dsmmini is een klein e-bookje dat inzicht geeft in een stoornis uit de DSM. De ervaringsverhalen zijn van Daniëlle (31), Hannah (26) en Melissa (26), drie jonge vrouwen met DIS of AGDS (andere gespecificeerde dissociatieve stoornis).

Dit e-book is een PDF, je kunt hem lezen op je computer of telefoon zonder e-reader!

lees meer

2 reacties

  1. Dapper dat je toch die bus in bent gegaan. Ik vind het echt heftig dat dit nu verplicht is. Ik snap het natuurlijk, maar kan me ook zó goed voorstellen dat het voor jou (en vele anderen) lastig moet zijn. Maar ja, als je afhankelijk bent van het OV, móet je wel. Heel erg moeilijk. Laten we hopen dat het niet voor heel erg lang is.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Zomer op Hoofdtaal ~ Huishoudelijke blogmededelingen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.

Cookie-voorkeur wijzigen

Hier kun je kiezen welke soort cookies je toestaat op deze site. Klik op 'opslaan' Om je keuze te maken.

FunctionalOur website uses functional cookies. These cookies are necessary to let our website work.

AnalyticalOur website uses analytical cookies to make it possible to analyze our website and optimize for the purpose of a.o. the usability.

Social mediaOur website places social media cookies to show you 3rd party content like YouTube and FaceBook. These cookies may track your personal data.

AdvertisingOur website places advertising cookies to show you 3rd party advertisements based on your interests. These cookies may track your personal data.

OtherOur website places 3rd party cookies from other 3rd party services which aren't Analytical, Social media or Advertising.

Vergeet niet je pagina opnieuw te laden en je cookies uit je browser te verwijderen als je je voorkeur hebt veranderd.