Moeite met geld uitgeven

Eén van mijn dwangmatige trekken is dat ik moeite heb met geld uitgeven. Als kind vond ik het al moeilijk om dingen te kopen. M’n ouders en brusjes vonden (en vinden) me ‘gierig’. In mijn hoofd is geld iets wat je moet sparen, zoals de DSM het mooi zegt, voor toekomstige catastrofes. Hoe groot die toekomstige catastrofes dan wel niet moeten zijn om al m’n spaargeld voor nodig te hebben, weet ik niet.

Het geeft me een veilig gevoel als ik denk aan het geld op m’n spaarrekening. Aan de andere kant ben ik bang dat het nog steeds niet genoeg is, dat ik ooit zo in de problemen ga raken dat ik meer geld nodig heb. Daarom vind ik het heel ingewikkeld om geld uit te geven, vooral voor dingen die niet direct nodig zijn, zoals kleding en boeken.

Echter, ook op eten probeer ik te besparen. Vlees of vis kopen? Nee, niet per se nodig toch, zonder vlees en vis kun je ook overleven – nog beter voor het milieu ook. Het afgelopen jaar heb ik misschien tien keer vlees of vis gekocht en dan vaak ook nog uit de aanbieding. Maar ook bepaalde groentes (bloemkool, verse spinazie, sperziebonen, etc.) vind ik ‘te duur’. In plaats van dat er steeds meer van het lijstje met ‘te dure’ dingen afgaat, komt er steeds meer bij.

Hoewel ik weet dat ik niet gelukkig word van op deze manier met geld omgaan, geeft het een enorm conflict in m’n hoofd als ik probeer dit te doorbreken. Mijn therapiedoelen bevatten ook een doel om makkelijker met geld om te gaan. Het klinkt makkelijk om een keertje vlees te kopen of sperziebonen. Toch lukt het me vaak niet en vind ik het heel moeilijk. Dan sta ik twijfelend in de supermarkt en loopt de spanning op.

Het is zo duur. Het kan ook goedkoper. Het is niet noodzakelijk. Stel je voor dat ik het geld voor iets anders nodig heb. Kom ik dan wel uit aan het einde van de maand zonder m’n spaargeld te hoeven gebruiken? (Elke maand kom ik weer gewoon uit.) Volgende keer koop ik wel iets wat ‘te duur’ is. Nu kost het me te veel. Nu is het te eng.

Uiteindelijk ga ik dan vaak voor makkelijk en koop ik producten die niet op de lijst met ‘te dure’ dingen staan. Dan is de spanning en angst te hoog.

Soms, soms zijn er van die momenten dat het lukt, dat ik iets koop wat ‘te duur’ is. Gehakt, sperziebonen, schoenen, een trui, sokken, een boek. Alles wel zo goedkoop mogelijk, maar zelfs dat geeft al strijd. Er is dan altijd een stem die tettert dat het ontzettend gevaarlijk is wat ik doe. Toch kan ik dan stiekem een beetje trots zijn op mezelf dat het gelukt is om iets te kopen wat niet strikt noodzakelijk is.

Hoe ga jij met geld om?

Lees ook:

  • Dwangmatige persoonlijkheidsstoornis?

    Mijn gedachten razen voort. Er zit geen stop op. Ik word soms zo gek van mijzelf. Ik moet van alles en alles moet perfect. Bij mij is vrijwel alles doordacht, zelfs de kleine dingen die je niet zal opmerken of…