jongen met zijn telefoon

Moeilijke afspraken

We moeten allemaal leren omgaan met tegenslagen, eigen belemmeringen en beperkingen. Bij een lichamelijke aandoening is het ook aanpassen om zo goed mogelijk door het leven te gaan. Bij psychische aandoeningen of je eigen psychische kwetsbaarheid geldt dat natuurlijk ook. Bijvoorbeeld in situaties van stress. Indien je slecht tegen prikkels kan, is het belangrijk dat je niet iedere dag gaat werken in een drukke kantoortuin. Dat is in principe goed te doen, tenzij je je droombaan mist doordat daar een kantoortuin de verplichte werkplek is. Dat maakt het dan alweer een stuk lastiger. Maar afscheid nemen van je dromen door je psychische kwetsbaarheid is soms onderdeel van het proces en kan weer plaats maken voor nieuwe dromen en doelen. Hoe verdrietig dat ook is. 

Ik kan zelf gelukkig goed werken in een kantoortuin. Alleen door mijn dysthyme stoornis en mijn klachten gerelateerd aan persoonlijkheidsstoornis moet ik wel rekening houden met een aantal andere zaken. Ik heb heel erg veel behoefte aan bevestiging en heb erg de neiging om mijn emoties en gevoelens te moeten uiten. In therapie heb ik geprobeerd om hier beter mee om te gaan en dit op een gezonde manier te doen.

In de meeste gevallen uit ik dit online, waardoor het nogal eens verkeerd over kan komen. Mijn Twitter is eens in de 14 dagen een donker dagboek vol zelfhaat. Gelukkig heb ik inmiddels de gezonde keuze gemaakt om er een slotje op te zetten. Mijn WhatsApp-gedrag naar beste vrienden ging gemiddeld ook eens in de 14 dagen mis en dan zette ik tal van negatieve opmerkingen in. Het ongezonde daarin zat vooral in dat ik niet in staat ben om hulp toe te laten, maar dat ik een opsomming geef van alle negatieve dingen. Indien ik dan niet een gewenste reactie terug krijg stuur ik “Oh, haat mij ook maar”.

Ik heb winst geboekt, zeker naar vrienden toe. Het gebeurt niet meer eens in de 14 dagen, maar veel minder vaak. Ik stuur het alleen nog maar naar de mensen die heel dichtbij mij staan. Echter, het blijft soms misgaan. Ik sta er dan niet voldoende bij stil wat dit doet met de personen waarnaar ik het stuur. Indien zij net iets heel gaafs meemaken, verpest dat hun moment. Of ik raak ze gewoon in de liefde en vriendschap die zij toch voor mij voelen. Ik heb er de afgelopen jaren al veel moeilijke gesprekken over gevoerd waarin ik wel bereid ben om te kijken hoe ik het kan veranderen.

Ik blijf soms echter hoog in mijn emotie zitten en helaas mis ik dan nog de controle over wat ik doe. Het is moeilijk voorstelbaar, maar een moment van controle inbouwen en mijn telefoon wegleggen lukt nog niet altijd. Ik heb een hele sterke neiging om mijn negatieve stemming en gevoel te delen. Dat gebeurde dit voorjaar opnieuw. Op een dusdanige manier dat het voor twee hele goede vrienden de druppel was. Niet de druppel van onze vriendschap, maar wel de druppel dat we niet meer whatsappen. Dat kan ook niet, ze hebben mij geblokkeerd op WhatsApp. 

In april van de ene vriend en in mei van de andere vriend. Ik merk dat ik het erg ingewikkeld vind. Het is meer een keuze van hen geweest. Ik kan het mij echter voorstellen. Ik kon ook niet beloven of garanderen dat het nooit meer zou gebeuren. Naast dat het erg onpraktisch is om alleen nog maar via bellen contact te hebben, maakt het mij ook eenzamer. Ik mis de inside jokes, attente berichtjes toen we dagelijks appten. Leuke fotootjes of spontane afspraken, dat is allemaal ook weg. Ik moet het ook vaak uitleggen aan andere mensen, omdat we nog gezamenlijk in groepsapps zitten. Mijn omgeving reageert dan vaak ook heftig. Niemand kent iemand bij wie de beste vrienden zijn geblokkeerd op WhatsApp. Want ja, ik heb het hier echt over mijn beste vrienden.

Ik weet echter dat er grenzen zitten aan mijn gedrag en dat vrienden eigen grenzen mogen aangeven. De vriendschap voelt wat meer afstandelijk, maar we bellen wel vaker en bij afspreken is er nog steeds sprake van een hele goede vriendschap. Het is gewoon een moeilijke afspraak om grenzen aan mijn gedrag te stellen. Het maakt mij iets eenzamer. Het doet pijn dat dit na jarenlange therapie nog steeds nodig is. Het maakt mij verdrietig. Moeilijke afspraken die gemaakt moeten worden door mijn psychische aandoening. 

Ik mag er verdrietig over zijn en dat zal ik moeten verdragen, in plaats van het maar online te gooien en sturen om het niet werkelijk te hoeven voelen. Ik moet verder experimenteren met vrienden bellen en het er ook nog over hebben met mensen. Het is een moeilijke afspraak om mij gezond gedrag aan te leren. Het is niet een afspraak voor eeuwig, maar na drie maanden blijft de afspraak nog wel even staan. Pijnlijk, verdrietig, maar niet het einde van de wereld. Accepteren dat moeilijke afspraken soms gemaakt moeten worden horen bij mijn psychische kwetsbaarheid. Leren dat herstellen niet vanzelf gaat en dat de vrienden ondanks deze afspraak nog erg graag goede vrienden willen blijven. Moeilijke afspraken behorende bij de psychische kwetsbaarheid, het is winst dat ik ze langzaam accepteer en zo verder ga in mijn herstel. 

Thomas heeft ook meegewerkt aan de dsmmini over borderline. In dit e-book (in pdf) vertellen mensen met borderline hoe zij zélf hun stoornis ervaren. Voorbij het stigma, voorbij de stereotypes. De dsmmini is verkrijgbaar voor €4,99.

Lees ook:

  • pexels photo 132752

    ‘Weet je wat jouw doel zou moeten zijn? Dat je eens stopt met een puinhoop van je leven te maken’. Bam, die was raak. De rest van het gesprek heb ik mezelf afgezonderd en niemand…

  • pexels photo 362993

    Dit wordt mijn eerste blog en ik merk aan mezelf dat ik het toch best een beetje spannend vind.Iedere keer als ik een stukje heb getikt zijn mijn vingers toch weer geneigd om het te…

  • Ass en borderline in één relatie

    Dit is zo'n moment dat ik baal van zijn ASS. Zijn beleving zal altijd zwaarder zijn dan die van mij. Zijn ergernis heftiger. Dus dam ik in. Doe ik een stapje terug, omdat ik het…

1 reactie

  1. Dit lijkt me echt heel moeilijk, als het app-contact met goede vrienden verbroken is. Ik probeer zelf om niet in een impuls dingen op Twitter o.i.d. te gooien, maar naar vrienden doe ik dat vaak wel. Wel heel selectief overigens, naar één of twee mensen. Ik hoop dat je hier een goede, gezonde balans in kunt vinden. Mensen om je heen zijn namelijk wel heel belangrijk…
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Hoe ik (over)leefde in het onderwijs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.