moeder en kind

Moederdag

Het is de eerste moederdag in jaren waarop ik niet met een knoop in mijn maag rondloop. Niet omdat mijn moeder me alsnog magischerwijs heeft kunnen geven wat ik nodig had. Dat gaat niet meer gebeuren. Dat is verdrietig, maar ergens ook prima. Mensen kunnen soms niet anders, ook moeders niet. Dit besef maakt alleen niet dat je als kind stopt met verlangen. Naar voelen hoe het is als iemand je echt ziet. Naar jezelf weerspiegeld zien in iemands ogen en zien dat het goed is, dat jij prima bent, sterk genoeg om de wereld aan te kunnen en die wereld jou vast ook wel. 
Wat ik in mijn ouders ogen heb gezien, maakt echter dat ik mezelf heb willen veranderen, ontkennen, straffen. Ik zag dat ik weg moest, of anders. Er was iets anders nodig dan ‘gewoon ik’. Ik wilde de weerspiegeling van mij in hun ogen verbeteren. Het is alleen nooit gelukt. Als ik denk aan wat zij zien, dan haat ik mezelf.

Op een dag trof ik nieuwe ogen, in de spreekkamer van de psychiater. Haar beeld van mij was nog oningevuld, ik mocht haar laten zien wie ik was. Zo heb ik in die spreekkamer mijzelf zien ontstaan. Ik zag weerspiegeld dat het allemaal goed was, dat ik gewoon naar boven mocht komen. Ik zag nieuwsgierigheid, oprecht willen weten, willen kennen. Af en toe zag ik een glimp van ‘je bent leuk’ of ‘je bent slim’ of ‘je bent sterk’, zonder dat ik daar iets bijzonders voor hoefde te doen. Ik leerde mezelf voor het eerst op een positieve manier kennen, door iemand die objectief en niet oordelend naar mij keek. 

Ik kon af en toe naast haar gaan staan, proberen te zien wat zij zag, nadenken over wat ik daar nou van vond. Op een dag herkende ik mezelf in wat we samen zagen, misschien wel voor het eerst. De psychiater heeft me niet willen bijschaven of vormen naar wenselijkheid, ze wilde me alleen maar kennen zodat ik mezelf kon kennen. Ze deed wat een moeder moet doen, zonder mijn moeder te zijn. Hoezeer ik soms ook heb gewenst dat zij mijn moeder ook daadwerkelijk wás. Iets wat ik nu niet meer wens; ik ben juist zo blij dat zij níet mijn moeder is en onze band niet bestaat uit ‘hoe het had moeten zijn’, onuitgesproken verlangens, overgedragen trauma’s en familiegeschiedenis.

Toch moest ik vandaag op moederdag toen ik wakker werd als eerste aan de psychiater denken. En voelde ik voor het eerst geen pijn en gemis, maar dat wat er uit vanuit haar toch is. 

Lees ook:

  • Bankje in park met herfstbladeren

    Je zegt dingen tegen me die ik niet zou mogen pikken. Waar ik knallende ruzie over zou mogen maken. Waardoor ik de vriendschap zou mogen verbreken. Toch vergeef ik je alles. Je ogen stralen zoveel kwetsbaarheid uit, je mond zegt…

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.