bordje failure

Mislukte dertigers?

NRC op 4 april: “Veel dertigers van nu zijn afhankelijk van financiële steun van hun ouders. En een band plakken lukt ook niet altijd.” Daarna volgt een verhaal van zo’n duizend woorden met voorbeelden van mensen tussen de 29 en 33 die “slecht zijn” in volwassen zijn.

Alleen al vanwege de kop, voel ik me aangesproken. Ik bén dertiger. Ik ben 35 en val dus precies binnen die mooie doelgroep die ze millennials noemen. En ben ik volwassen? Ik durf te zeggen van wel. Maar volgens de definities die er in het artikel genoemd worden, totaal niet. Volgens het artikel ben je pas ‘volwassen’ als je een vaste baan hebt, een (koop)huis, getrouwd bent en kinderen hebt. Het rijbewijs en auto zijn impliciet. En met twee banen zullen het wel twee auto’s zijn.

Even de optelsom maken: vaste baan heb ik niet, koophuis wel, getrouwd en kinderen al helemaal niet. Ben ik dan volwassen? Volgens mij niet. Dan gaan ze verder met andere opsommingen. Een volwassene zou zijn eigen band kunnen plakken, kunnen klussen in huis en al dat soort dingen. Die zou weten hoeveel handdoeken je nodig hebt. En het belangrijkste: nooit hulp nodig hebben van de ouders.

Wat een dikke vette bullshit

Even terug naar 35 jaar geleden. Mijn ouders hadden toen een koophuis, waren getrouwd. Werksituatie: geen idee, maar ik ken ze niet anders dan dat ze beide als freelancer werkten. Het huis waar ze in woonden toen ik geboren werd, was van mijn vader, waar hij al langer in woonde. Voordat mijn ouders trouwden, verhuurde hij kamers aan verschillende mensen. Technisch gezien woonde hij dus met huisgenoten.

Ik durf te wedden dat mijn moeder altijd de hulp van haar ouders heeft ingeroepen als ze het even niet meer wist. Ik doe het ook en ben blij dat ik het kan doen. Wat is er mis met moeder vragen wat ik in vredesnaam moet doen als ik een hele vieze vlek in dat mooie zijden bloesje heb gemaakt? Ik heb nooit eerder zijden kleding gehad, zij wel. Ik kan Google gebruiken, of juist van de gelegenheid gebruik maken om ook even met mijn moeder te kletsen. Lijkt mij – in deze tijd van anonimiteit achter het scherm – juist heel erg gezond.

Volwassen zijn gaat niet om alles alleen doen

Volwassen zijn gaat wat mij betreft over verantwoordelijkheid nemen en niet in paniek raken als je dus een vlek maakt op dat bloesje, maar rustig een oplossing kunt verzinnen. Als die oplossing hem zit in mama bellen, dan is dat een hele goede oplossing. Volwassen zijn gaat om op je eigen benen staan mét hulp van alle anderen in je eigen omgeving. Soms zijn dat vrienden of buren, soms zijn dat ouders.

Kan iemand me uitleggen wat er mis is daarmee? Wat is er mis met hulp vragen als dat nodig is? Volwassen zijn gaat ook om kwetsbaarheid laten zien en juist dat masker te kunnen laten vallen en echt contact maken met anderen. Dat masker van de puberteit kan af, dat is niet meer nodig.

De schrijver maakt mij onzeker

Want doe ik het zelf wel goed? Ben ik echt wel volwassen? Ben ik echt op de juiste weg om mijn leven in eigen hand te nemen? Of moet ik ineens alles nog veel meer op orde hebben? Geen stapels was meer overal hebben slingeren, het huis spic en span en wat al nog meer? Mijn hoofd begint te racen en na anderhalve minuut heb ik mezelf de grond in geboord.

Tot ik realiseer dat ik niet het probleem heb, maar de schrijver zelf. Deze probeert een ideaalbeeld na te streven wat niet bestaat. Er is geen perfecte volwassene. Mensen om me heen – met een koophuis, vaste baan, huwelijk, kinderen en ouders – maken ook geregeld nog een beetje een zooitje van hun leven. Mijn moeder heeft in haar leven nog nooit een band geplakt en kan geen plankje ophangen. Zij vraagt mijn stiefvader om hulp. Ik heb geen partner, dus vraag ik iemand in mijn omgeving of huur er iemand voor in.

Ben ik daardoor minder volwassen dan mijn ouders? Op geen enkele manier. Ik heb geen vaste baan, wel als freelancer een aantal leuke opdrachten. Ik heb ook periodes in een ziektewetuitkering gezeten vanwege depressies en ander gedoe, maar in de afgelopen – grofweg – acht jaar (beetje een laatbloeier) heb ik altijd ervoor gezorgd dat ik mijn eigen problemen kon oplossen. Soms met hulp van mijn moeder, maar ik zorgde er wel voor dat ik de verantwoordelijkheid nam. Dus ja, ik vind dat heel erg volwassen van mezelf.

Lees ook:

  • Het eindstation

    Ik gun mezelf niet veel, want waarom zou ik het verdienen. Er zijn altijd mensen die het erger hebben, of slechter. Ik gunde mezelf de hulp jarenlang niet, want ik ben niet de moeite waard.…

  • Mailen is mijn therapie

    Met psychische problemen is het vaak zo dat je moet praten. Nu is praten vaak makkelijker gezegd dan gedaan. Het is de zoveelste afspraak bij de zoveelste behandelaar. Elke keer worden er zoveel vragen gesteld,…

  • img 1043

    Ik geloof dat ik te snel dingen toeschrijf aan mijn half verstoorde geest, terwijl dat nog wel eens anders zou kunnen zijn. Als ik moe ben, komt dat doordat ik gek in mijn hoofd ben.…

7 reacties

  1. Ik ben het helemaal met je eens. Volgens mij is er niets mis mee als je hulp van iemand nodig hebt. Het is alleen wél heel volwassen als je zelf die hulp kunt vragen;). Prima toch? Ik bedoel eh…die mensen met die miljoenenvilla’s hebben ook een tuinman in dienst toch? Zijn die dan ook niet volwassen, omdat ze zelf hun tuin niet doen? Vaag artikel, wat mij betreft.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Achter het masker

  2. Ik heb mensen van de generatie voor mij wel eens gevraagd hoe ze volwassen werden. En die daarvoor. Het antwoord was in beide gevallen met hangen wurgen vallen opstaan angsten en er een zooitje van maken. Dat proces stond los van de traditionele drieeenheid, kun je niet meten in huis, baan, gezin. En lijkt me nauwelijks veranderd.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Zondagavond

    1. Natuurlijk ken ik ook mensen bij wie het vlekkeloos ging. Maar die ken ik ook in mijn eigen generatie. En elke nieuwe generatie wordt door de vorige verloren verklaard en door zichzelf achtergesteld of als verlaten gezien.

      We doen het anders dan onze voorgangers ja. Gelukkig maar. We leven in een andere tijd.
      Lees een van mijn persoonlijke blogs: Zondagavond

  3. Ik als 36er ben erg dankbaar voor de steun van mijn ouders en schoonouders! En volgens mij hebben die op hun beurt, waar nodig ook ondersteuning gehad van hun ouders. Dat noem je niet ‘mislukt’, dat noem je ‘familie’. Onze ouders hebben misschien financieel een mooi tijdperk gehad, wij op onze beurt hebben nu meer de mogelijkheid hulp te vinden bij de mentale rotzooi die door de generaties heeft gezworven. Zo vul je elkaar aan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.