Illustratie van een silhouet van een voorovergebogen mens met woorden als waardeloos en minderwaardig eromheen

Mislukt in de kern

Anderhalf jaar geleden schreef mijn toenmalige psychiater mij in voor een deeltijdbehandeling, omdat een ambulante behandeling niet voldoende bleek te zijn. Na acht maanden wachten, zou de deeltijd eindelijk beginnen. Ik was inmiddels al op vijf verschillende plekken in behandeling geweest en ik had elke keer de diagnose ernstige depressie gekregen. 

Maar toen werd ik afgewezen. Ik mocht de deeltijd niet gaan doen. Ze zeiden dat ik ‘te vaak in crisis zat’ en dat het daarom niet kon. Als vervanging zou ik eens in de week een psycholoog zien. Maar ik had juist acht maanden gewacht op een behandeling die méér zou zijn dan eens in de week drie kwartier een psycholoog. Ik was juist doorgestuurd, omdat mijn behandelaar had gevonden dat ik meer nodig had. En nu, een jaar later, was ik weer exact waar ik al vandaan kwam.

Toen begon ik aan alles te twijfelen en te denken dat ik helemaal geen therapie nodig had. Ik dacht dat ik gek was, dat ik me alles had ingebeeld. Ik was helemaal niet ziek, ik had geen depressie. Ik dacht dat ik nooit hulp had moeten vragen en dat ik een verschrikkelijk mens was, omdat ik ooit had gedacht dat ik hulp nodig had.  Maar waarom voelde ik me dan zo verschrikkelijk? Dat moest zijn omdat ik als persoon niet goed was. Ik was gewoon een mislukt mens. Ik was mislukt in mijn kern. 

Het heeft lang geduurd voordat ik deze ideeën weer heb kunnen loslaten. Ik heb hulp gehad van mijn ouders en andere familie die mij telkens opnieuw zeiden dat het allemaal niet mijn schuld was. Ik ben uiteindelijk ergens anders met een behandeling begonnen, op een plek waar ik wel vertrouwen in heb. En ook kwam uit dat de vorige hulpinstantie verschillende steken had laten vallen.

Inmiddels voel ik me zekerder over mezelf en weet ik dat ik gewoon hulp verdien. Het belangrijkste wat ik van deze ervaring geleerd heb is dat afwijzingen, of lange wachtlijsten niet met mij als persoon te maken hebben, maar dat dit soort dingen (helaas te vaak) gebeuren, omdat de GGZ nog steeds bij lange na niet perfect georganiseerd is. 

Lees ook:

  • zee

    Ik ben depressief geweest, ik ben hypomanisch geweest, ik ben donker geweest, ik ben suïcidaal geweest. Ik ben agressief geweest, ik ben over mensen heengedenderd, ik heb mensen vernederd, gepest, emotioneel gekrenkt en ook wel…

  • Wie ben ik?

    Ik moet een persoonlijk plan inleveren voor de aanvraag voor dagbesteding. Het onderdeel persoonsgegevens is prima te doen... Maar dan. Ik loop helemaal vast op de vraag: 'Wie ben ik?' Ik kan wel janken, of…

  • Wachten

    Mijn therapeut die ik twee jaar geleden elke week zag, zei op een gegeven moment steeds de afspraken af vanwege persoonlijke omstandigheden. Doordat de afspraken alsmaar niet doorgingen, ging het mij steeds slechter. Op een…

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.