Illustratie van een silhouet van een voorovergebogen mens met woorden als waardeloos en minderwaardig eromheen

Mislukt in de kern

Anderhalf jaar geleden schreef mijn toenmalige psychiater mij in voor een deeltijdbehandeling, omdat een ambulante behandeling niet voldoende bleek te zijn. Na acht maanden wachten, zou de deeltijd eindelijk beginnen. Ik was inmiddels al op vijf verschillende plekken in behandeling geweest en ik had elke keer de diagnose ernstige depressie gekregen. 

Maar toen werd ik afgewezen. Ik mocht de deeltijd niet gaan doen. Ze zeiden dat ik ‘te vaak in crisis zat’ en dat het daarom niet kon. Als vervanging zou ik eens in de week een psycholoog zien. Maar ik had juist acht maanden gewacht op een behandeling die méér zou zijn dan eens in de week drie kwartier een psycholoog. Ik was juist doorgestuurd, omdat mijn behandelaar had gevonden dat ik meer nodig had. En nu, een jaar later, was ik weer exact waar ik al vandaan kwam.

Toen begon ik aan alles te twijfelen en te denken dat ik helemaal geen therapie nodig had. Ik dacht dat ik gek was, dat ik me alles had ingebeeld. Ik was helemaal niet ziek, ik had geen depressie. Ik dacht dat ik nooit hulp had moeten vragen en dat ik een verschrikkelijk mens was, omdat ik ooit had gedacht dat ik hulp nodig had.  Maar waarom voelde ik me dan zo verschrikkelijk? Dat moest zijn omdat ik als persoon niet goed was. Ik was gewoon een mislukt mens. Ik was mislukt in mijn kern. 

Het heeft lang geduurd voordat ik deze ideeën weer heb kunnen loslaten. Ik heb hulp gehad van mijn ouders en andere familie die mij telkens opnieuw zeiden dat het allemaal niet mijn schuld was. Ik ben uiteindelijk ergens anders met een behandeling begonnen, op een plek waar ik wel vertrouwen in heb. En ook kwam uit dat de vorige hulpinstantie verschillende steken had laten vallen.

Inmiddels voel ik me zekerder over mezelf en weet ik dat ik gewoon hulp verdien. Het belangrijkste wat ik van deze ervaring geleerd heb is dat afwijzingen, of lange wachtlijsten niet met mij als persoon te maken hebben, maar dat dit soort dingen (helaas te vaak) gebeuren, omdat de GGZ nog steeds bij lange na niet perfect georganiseerd is. 

Lees ook:

  • Dansend aan zee

    She conquered her demons and wore her scars like wings Zon, zee, strand en goede muziek. Wat wil een mens nog meer? Dansend tussen de menigte voel ik de bas in mijn borst dreunen. "Als…

  • Electro convulsie therapie edited

    Onze schrijfster Noa is op 2 juni 2019 overleden. Ze is 17 jaar geworden. In haar indrukwekkende biografie beschreef ze op 16-jarige leeftijd haar strijd. Vandaag kreeg ik het verlossende woord: ik heb groen licht…

  • De diversiteit van een schizoaffectieve stoornis

    Het hebben van een persoonlijkheidsstoornis voelt voor mij als een defect. Alsof er iets aan mij niet klopt. Het hebben van borderline maakt mij intens onzeker. Ik ben bang voor het negatieve beeld, ik ben…

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.