jong meisje

Mishandeling door een broer of zus

Mishandeling door een brus (broer of zus) is niet zo bekend als mishandeling door een ouder, terwijl ook mishandeling door een brus regelmatig voorkomt. Op de Engelse Wikipedia over Sibling abuse staat dat het één van de meest voorkomende vormen van mishandeling is, maar dat het vaak over het hoofd gezien wordt. Dat heb ik ook ervaren. Toen ik de eerste keer aan mijn psycholoog vertelde dat mijn brusje (het geslacht laat ik in het midden om identificatie te voorkomen) flink agressief tegen mij geweest is, zei ze dat brussen altijd weleens ruzie hebben. Bam. Niet erg genoeg. Vervolgens heb ik het er een aantal maanden niet over gehad. Haar reactie bevestigde het idee bij mij dat het allemaal wel meeviel. Echter, het viel niet mee en tot op de dag van vandaag heb ik er last van. Overigens reageerde ze gelukkig anders toen ik er meer over vertelde.

Wat er precies gebeurd is, weet ik niet allemaal meer. Mijn hoofd skipt dat, omdat het te pijnlijk is. In ieder geval is Brusje een aantal jaar agressief richting mij geweest. De piek was rond mijn laatste jaar op de basisschool. De fysieke agressie varieerde van een schop in het voorbijgaan tot op me in beuken. Van de verbale agressie weet ik weinig meer. Brusje heeft mij wel veel uitgescholden of gezegd dat er bepaalde dingen aan mij niet deugen. Brusje was ook meer sneaky door me net even aan te stoten of heel dicht bij me te gaan staan.

In die tijd heeft niemand ingegrepen en zelf heb ik het verzwegen. Toen ik in de brugklas aan mijn mentor momenten moest vertellen dat ik me assertief had gedragen of had moeten gedragen, lette ik erop dat ik niet telkens situaties noemde waarin Brusje mij pestte. Aanvankelijk dacht ik dat het normaal was om regelmatig geslagen en uitgescholden te worden. Deze overtuiging veranderde toen ik samen met Brusje op de middelbare school zat. Vriendinnen zagen hoe Brusje en ik met elkaar omgingen en vonden dat merkwaardig. Ze hadden niet door dat Brusje mij pijn deed, maar ze vonden onze omgang wel vreemd. Dat niemand wist wat ik onderging, maakte dat ik me eenzaam voelde. Ik moest zelf een manier vinden om ermee om te gaan en kon er met niemand over praten. Ik deed het alleen. Deze eenzaamheid kan ik nog steeds sterk voelen.

Naast eenzaamheid zijn er talloze invloeden van Brusjes gedrag op mijn dagelijkse leven in het heden. Ik voel me bijvoorbeeld nergens veilig en ben altijd op mijn hoede. Vroeger moest dat, want Brusje kon elk moment toeslaan. Thuis was geen veilige plek voor mij. Daarnaast is mijn zelfbeeld laag. Brusje heeft me zo vaak laten merken dat ik niet deug. Dat zit nog steeds in mijn hoofd. Daar komt bij dat Brusje ongeveer mijn leeftijd was en ik me door één van de belangrijkste leeftijdsgenoten niet geaccepteerd voelde. Nu denk ik dat iedereen, ook leeftijdsgenoten, mij stom vindt.

Verder heb ik een passieve copingstijl ontwikkeld. Brusje hield sneller op als ik niets terugdeed of terugzei. Dus ik kan narigheid maar beter over me heen laten komen en uitzitten dan er actief op reageren. Van deze copingstijl heb ik nog veel last. Het maakt me machteloos. Dit gevoel kan ik sterk ervaren. Ik kon Brusje niet stoppen en dat maakte me machteloos. In allerlei situaties voel ik me machteloos en daar komt een lading bij vrij die niet passend is bij die specifieke situatie. Machteloosheid hangt voor mij samen met moedeloosheid. Vroeger kon ik er niet tegenop en dat maakte me moedeloos. Ik wilde niet altijd met zo veel angst blijven leven. Als basisschoolkind zag ik het leven al niet zitten en dat komt in periodes telkens terug.

Ook ben ik bang voor boosheid. Brusje was vaak boos en dat uitte Brusje op mij. Als mensen nu boos worden, ben ik bang dat ze dat op mij gaan botvieren. Brusje kon ineens boos worden. Als mensen dus nog niet boos zijn, hou ik ze altijd in de gaten om te kijken of ze mogelijk boos worden. Van dat scannen word ik moe, want ik ben er constant mee bezig. Bovendien ben ik, ondanks dat het echte geweld al een aantal jaren is gestopt, nog steeds bang voor boosheid van Brusje.

Ondanks deze impact, voel ik nog steeds veel loyaliteit richting Brusje. Dat verbaast me keer op keer. Ik heb over het algemeen het beste met Brusje voor. Ik probeer te vergeten en vergeven wat er gebeurd is en verder te gaan. Ik wil graag met een schone lei beginnen. Op de een of andere manier lukt dat niet. Ik blijf tegen Brusje’s gedrag aanlopen, zij het dat het nu geen mishandeling meer is. Dat maakt me verdrietig, want ik wil graag een goede en gelijkwaardige band met mijn Brusje.

Ben jij ook mishandeld door een brus(je)? Hoe heb je dat ervaren?

Lees ook:

7 reacties

  1. Wat eerlijk, deze blog. En wat goed dat hier aandacht voor is. Dat is er inderdaad veel te weinig, denk ik. Ik hoop echt voor je dat er toch een dag komt waarop de band tussen jou en Brusje goed voelt voor je (of eigenlijk voor jullie beiden).
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Ik ben een vrouw, dus…

  2. Ook nog nooit bewust geweest over dat geweld vanuit broers of zussen ook een specifieke vorm van mishandeling is. Ik kan me ook in je verhaal herkennen, toen ik het ooit aangaf kreeg ik een soortgelijke reactie, ik voelde me enorm onbegrepen.
    Knap dat je je verhaal deelt!

  3. Bedankt voor je belangrijke post. Ik ben in de 30. Ik ben door één oudere brus systematisch gebruikt als afreageerobject. Brus liet mij altijd weten en voelen een stap op mij voor te liggen en hoe belachelijk dom alles wat ik deed was. Van andere brus heb ik seksueel overschrijdend gedrag ondergaan. Ik heb nu vermijdende persoonlijkheidsproblematiek en continue gevoelens van minderwaardigheid. Dat belet mij ernstig om bvb carriere te maken.

  4. Goed van je dat je hier zo eerlijk over schrijft. Je blog is heek erg herkenbaar voor mij. Komt veel overeen met wat ik heb meegemaakt met m’n brusje en hoe het nu gaat..

  5. Dank voor het delen!

    Naar dat een docent zo reageert. Ja, we hebben allemaal wel eens ruzie .Maar ze had je serieus moeten nemen en de tijd moeten nemen om op zijn minst uit te zoeken hoe groot de impact was. Iets binnen of buiten de norm bestempelen is zo een dooddoener. Daar gaat het niet om. Je geeft een probleem aan, dat is nooit voor niets.

    Ik kan niet zeggen dat ik mishandeld ben door brussen. Wel hebben wij thuis niet geleerd om normaal te communiceren en uitte dit zich in ruzies en conflicten die ook het ‘normale’ ver overstegen.

  6. Hi, knap dat jij je verhaal deelt. Ja, brusjes kunnen veel invloed op ons uitoefenen en ons eigenbeeld zelfs bepalen.

    Ik herken me wel in je verhaal. Het lijkt een beetje op een terreur. Ik herken je ook wanneer je kijkt of mensen boos zijn, en dat je verwacht daarvan slachtoffer te worden. Ooh, ik herken het zo goed. Zelfs achtervolgingsdromen die zich voortdurend herhalen. Ik had een stiefmoeder die me haatte en een stiefbroer, acht jaren ouder die me behoorlijk pestte en slechte dingen zei. Ze hebben hun woede op mij gebotvierd zeg maar. En wat er is overgebleven is een angstige volwassenen, die niemand durft te vertrouwen en conflicten omzeild. Liefst wil ik niemand te dicht laten komen.

    Ik heb geleerd om maskers te dragen, me te verstoppen achter stoere en brutale houdingen. Maar dat is zo leeg en eenzaam. Wanneer mensen lief zijn, denk ik steeds dat ze het niet oprecht menen en ze me niet echt kennen. Ze zien enkel dat masker.

    Gelukkig heb ik God ontmoet enkele jaren terug door hem in hopeloosheid aan te roepen en God maakte me vrij. Voor het eerst kreeg ik rust in mijn ziel. Het leek of alles waarmee ik worstelde verdwenen was, nooit bestond.

    Sedertdien voel ik me niet meer leeg vanbinnen. Ik ben gedoopt en de Heilige Geest woont in mij. Op momenten dat ik het moeilijk heb wordt ik getroost en gedragen en wanneer ik liefde nodig heb, krijg ik eindeloos veel liefde ik zou kunnen wegeweven. Teveel wat mijn hart aankan. Ik weet niet hoe ik met liefde moet omgaan. Want heel mijn leven was mijn hart op slot. Ik heb een bunker rond mijn hart gebouwd deze te beschermen. Maar als er niets uit kan, kan er niets in en dat is frustrerend.

    God heeft me laten zien dat ik hieraan moet werken en ik moet leren gevoelens toe te laten en gevoelens van anderen niet over te nemen. Ook niet te vluchten of te bevriezen of te vechten. Maar voelen, gewoon voelen. Zodat ik weer met mezelf in contact kom. Want achter een laag angst of woede schuilt er iets anders. Een pijn, een kwetsbaarheid die we zo willen beschermen, bang dat we weer worden gekwetst.

    Toch moeten ons hart opengemaakt worden om de puin te kunnen opruimen, te leren gevoelens te ontvangen of te delen. Dat is zeer confronterend.

    Ik kan het zelf niet, ik weet dat de Heilige Geest mijn werk doet. Hij kan het wel en ik stel mijn vertrouwen in Hem. God is zeer goed, en weet beter dan ons wat goed voor ons is. Zijn liefde is eindeloos en onvoorwaardelijk. We kunnen niets teveel vragen. En ik mag Hem helemaal vertrouwen.

    Zegens voor jou en ik hoop dat je alles een plaats mag geven en dat jij weer jezelf mag en kan zijn. ♥️

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.