jong meisje

Mishandeling door een broer of zus

Mishandeling door een brus (broer of zus) is niet zo bekend als mishandeling door een ouder, terwijl ook mishandeling door een brus regelmatig voorkomt. Op de Engelse Wikipedia over Sibling abuse staat dat het één van de meest voorkomende vormen van mishandeling is, maar dat het vaak over het hoofd gezien wordt. Dat heb ik ook ervaren. Toen ik de eerste keer aan mijn psycholoog vertelde dat mijn brusje (het geslacht laat ik in het midden om identificatie te voorkomen) flink agressief tegen mij geweest is, zei ze dat brussen altijd weleens ruzie hebben. Bam. Niet erg genoeg. Vervolgens heb ik het er een aantal maanden niet over gehad. Haar reactie bevestigde het idee bij mij dat het allemaal wel meeviel. Echter, het viel niet mee en tot op de dag van vandaag heb ik er last van. Overigens reageerde ze gelukkig anders toen ik er meer over vertelde.

Wat er precies gebeurd is, weet ik niet allemaal meer. Mijn hoofd skipt dat, omdat het te pijnlijk is. In ieder geval is Brusje een aantal jaar agressief richting mij geweest. De piek was rond mijn laatste jaar op de basisschool. De fysieke agressie varieerde van een schop in het voorbijgaan tot op me in beuken. Van de verbale agressie weet ik weinig meer. Brusje heeft mij wel veel uitgescholden of gezegd dat er bepaalde dingen aan mij niet deugen. Brusje was ook meer sneaky door me net even aan te stoten of heel dicht bij me te gaan staan.

In die tijd heeft niemand ingegrepen en zelf heb ik het verzwegen. Toen ik in de brugklas aan mijn mentor momenten moest vertellen dat ik me assertief had gedragen of had moeten gedragen, lette ik erop dat ik niet telkens situaties noemde waarin Brusje mij pestte. Aanvankelijk dacht ik dat het normaal was om regelmatig geslagen en uitgescholden te worden. Deze overtuiging veranderde toen ik samen met Brusje op de middelbare school zat. Vriendinnen zagen hoe Brusje en ik met elkaar omgingen en vonden dat merkwaardig. Ze hadden niet door dat Brusje mij pijn deed, maar ze vonden onze omgang wel vreemd. Dat niemand wist wat ik onderging, maakte dat ik me eenzaam voelde. Ik moest zelf een manier vinden om ermee om te gaan en kon er met niemand over praten. Ik deed het alleen. Deze eenzaamheid kan ik nog steeds sterk voelen.

Naast eenzaamheid zijn er talloze invloeden van Brusjes gedrag op mijn dagelijkse leven in het heden. Ik voel me bijvoorbeeld nergens veilig en ben altijd op mijn hoede. Vroeger moest dat, want Brusje kon elk moment toeslaan. Thuis was geen veilige plek voor mij. Daarnaast is mijn zelfbeeld laag. Brusje heeft me zo vaak laten merken dat ik niet deug. Dat zit nog steeds in mijn hoofd. Daar komt bij dat Brusje ongeveer mijn leeftijd was en ik me door één van de belangrijkste leeftijdsgenoten niet geaccepteerd voelde. Nu denk ik dat iedereen, ook leeftijdsgenoten, mij stom vindt.

Verder heb ik een passieve copingstijl ontwikkeld. Brusje hield sneller op als ik niets terugdeed of terugzei. Dus ik kan narigheid maar beter over me heen laten komen en uitzitten dan er actief op reageren. Van deze copingstijl heb ik nog veel last. Het maakt me machteloos. Dit gevoel kan ik sterk ervaren. Ik kon Brusje niet stoppen en dat maakte me machteloos. In allerlei situaties voel ik me machteloos en daar komt een lading bij vrij die niet passend is bij die specifieke situatie. Machteloosheid hangt voor mij samen met moedeloosheid. Vroeger kon ik er niet tegenop en dat maakte me moedeloos. Ik wilde niet altijd met zo veel angst blijven leven. Als basisschoolkind zag ik het leven al niet zitten en dat komt in periodes telkens terug.

Ook ben ik bang voor boosheid. Brusje was vaak boos en dat uitte Brusje op mij. Als mensen nu boos worden, ben ik bang dat ze dat op mij gaan botvieren. Brusje kon ineens boos worden. Als mensen dus nog niet boos zijn, hou ik ze altijd in de gaten om te kijken of ze mogelijk boos worden. Van dat scannen word ik moe, want ik ben er constant mee bezig. Bovendien ben ik, ondanks dat het echte geweld al een aantal jaren is gestopt, nog steeds bang voor boosheid van Brusje.

Ondanks deze impact, voel ik nog steeds veel loyaliteit richting Brusje. Dat verbaast me keer op keer. Ik heb over het algemeen het beste met Brusje voor. Ik probeer te vergeten en vergeven wat er gebeurd is en verder te gaan. Ik wil graag met een schone lei beginnen. Op de een of andere manier lukt dat niet. Ik blijf tegen Brusje’s gedrag aanlopen, zij het dat het nu geen mishandeling meer is. Dat maakt me verdrietig, want ik wil graag een goede en gelijkwaardige band met mijn Brusje.

Ben jij ook mishandeld door een brus(je)? Hoe heb je dat ervaren?

Lees ook:

  • “hoe gaat het met je?”

    Misschien ken je het wel. Je hebt een niet zo heel fijne dag. Eigenlijk zit je er best wel een beetje doorheen. Juist op die dag krijg je regelmatig de vraag: "hoe gaat het met je?".  Wat doe je? Zelf…

lees meer

17 reacties

  1. Wat eerlijk, deze blog. En wat goed dat hier aandacht voor is. Dat is er inderdaad veel te weinig, denk ik. Ik hoop echt voor je dat er toch een dag komt waarop de band tussen jou en Brusje goed voelt voor je (of eigenlijk voor jullie beiden).
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Ik ben een vrouw, dus…

  2. Ook nog nooit bewust geweest over dat geweld vanuit broers of zussen ook een specifieke vorm van mishandeling is. Ik kan me ook in je verhaal herkennen, toen ik het ooit aangaf kreeg ik een soortgelijke reactie, ik voelde me enorm onbegrepen.
    Knap dat je je verhaal deelt!

  3. Bedankt voor je belangrijke post. Ik ben in de 30. Ik ben door één oudere brus systematisch gebruikt als afreageerobject. Brus liet mij altijd weten en voelen een stap op mij voor te liggen en hoe belachelijk dom alles wat ik deed was. Van andere brus heb ik seksueel overschrijdend gedrag ondergaan. Ik heb nu vermijdende persoonlijkheidsproblematiek en continue gevoelens van minderwaardigheid. Dat belet mij ernstig om bvb carriere te maken.

  4. Goed van je dat je hier zo eerlijk over schrijft. Je blog is heek erg herkenbaar voor mij. Komt veel overeen met wat ik heb meegemaakt met m’n brusje en hoe het nu gaat..

  5. Dank voor het delen!

    Naar dat een docent zo reageert. Ja, we hebben allemaal wel eens ruzie .Maar ze had je serieus moeten nemen en de tijd moeten nemen om op zijn minst uit te zoeken hoe groot de impact was. Iets binnen of buiten de norm bestempelen is zo een dooddoener. Daar gaat het niet om. Je geeft een probleem aan, dat is nooit voor niets.

    Ik kan niet zeggen dat ik mishandeld ben door brussen. Wel hebben wij thuis niet geleerd om normaal te communiceren en uitte dit zich in ruzies en conflicten die ook het ‘normale’ ver overstegen.

  6. Hi, knap dat jij je verhaal deelt. Ja, brusjes kunnen veel invloed op ons uitoefenen en ons eigenbeeld zelfs bepalen.

    Ik herken me wel in je verhaal. Het lijkt een beetje op een terreur. Ik herken je ook wanneer je kijkt of mensen boos zijn, en dat je verwacht daarvan slachtoffer te worden. Ooh, ik herken het zo goed. Zelfs achtervolgingsdromen die zich voortdurend herhalen. Ik had een stiefmoeder die me haatte en een stiefbroer, acht jaren ouder die me behoorlijk pestte en slechte dingen zei. Ze hebben hun woede op mij gebotvierd zeg maar. En wat er is overgebleven is een angstige volwassenen, die niemand durft te vertrouwen en conflicten omzeild. Liefst wil ik niemand te dicht laten komen.

    Ik heb geleerd om maskers te dragen, me te verstoppen achter stoere en brutale houdingen. Maar dat is zo leeg en eenzaam. Wanneer mensen lief zijn, denk ik steeds dat ze het niet oprecht menen en ze me niet echt kennen. Ze zien enkel dat masker.

    Gelukkig heb ik God ontmoet enkele jaren terug door hem in hopeloosheid aan te roepen en God maakte me vrij. Voor het eerst kreeg ik rust in mijn ziel. Het leek of alles waarmee ik worstelde verdwenen was, nooit bestond.

    Sedertdien voel ik me niet meer leeg vanbinnen. Ik ben gedoopt en de Heilige Geest woont in mij. Op momenten dat ik het moeilijk heb wordt ik getroost en gedragen en wanneer ik liefde nodig heb, krijg ik eindeloos veel liefde ik zou kunnen wegeweven. Teveel wat mijn hart aankan. Ik weet niet hoe ik met liefde moet omgaan. Want heel mijn leven was mijn hart op slot. Ik heb een bunker rond mijn hart gebouwd deze te beschermen. Maar als er niets uit kan, kan er niets in en dat is frustrerend.

    God heeft me laten zien dat ik hieraan moet werken en ik moet leren gevoelens toe te laten en gevoelens van anderen niet over te nemen. Ook niet te vluchten of te bevriezen of te vechten. Maar voelen, gewoon voelen. Zodat ik weer met mezelf in contact kom. Want achter een laag angst of woede schuilt er iets anders. Een pijn, een kwetsbaarheid die we zo willen beschermen, bang dat we weer worden gekwetst.

    Toch moeten ons hart opengemaakt worden om de puin te kunnen opruimen, te leren gevoelens te ontvangen of te delen. Dat is zeer confronterend.

    Ik kan het zelf niet, ik weet dat de Heilige Geest mijn werk doet. Hij kan het wel en ik stel mijn vertrouwen in Hem. God is zeer goed, en weet beter dan ons wat goed voor ons is. Zijn liefde is eindeloos en onvoorwaardelijk. We kunnen niets teveel vragen. En ik mag Hem helemaal vertrouwen.

    Zegens voor jou en ik hoop dat je alles een plaats mag geven en dat jij weer jezelf mag en kan zijn. ♥️

  7. ik weet niet of iemand dit ooit gaat zien, maar ik weet niet of ik gewoon dramatisch ben of dat het niet ok is, mijn broers hebben me alle mogelijke dingen uitgescholden, hebben me elke dag wel pijn gedaan en kleineren me. ik dacht dat dit een normale brus relatie is.
    groeten 13 jarige

    1. Hallo Anna,

      Wat vreselijk voor je. Ik heb mijn verhaal hier ook neergezet.
      Ik ben nu 55 jaar. Als ik terugkijk op wat er ik toen anders had moeten doen , is het tegen mijn vader en moeder te vertellen. Heb je er al met jou vader of moeder over gepraat? Misschien dat je een leuke juf of meester hebt, waar je eens mee kan praten. Je moet proberen dit niet voorjezelf te houden. En het is niet klikken.

      Als jou broers merken dat je er over praat dan zullen ze vast boos op je zijn Maar ze zullen ook weten dat je ouders het weten. En worden ze in elk geval voorzichtiger.

      Groetjes Sibeling

    2. Hoi Anna,

      Wat naar! Ik hoop echt dat je hulp gaat zoeken. Nu en niet pas over een paar jaar (zoals ik deed). Hoe sneller je hulp zoekt, hoe sneller het stopt en hoe minder schade er is.
      Hulp zoeken kan bestaan uit je ouders inlichten (als zij niets of niet voldoende doen om je te beschermen, moet je ook anderen inlichten), met een leraar erover praten, met de huisarts erover praten, online bij de Kindertelefoon of stichting Chris bijvoorbeeld je verhaal doen en vragen wat zij je adviseren om verder te doen.
      Over of je ‘gewoon dramatisch’ bent, dat is precies wat er met je gebeurt als je mishandeld wordt. Dan denk je dat het normaal is en dat jij je aanstelt. Dat heb ik ook lang gedacht. Nee, ik geloof niet dat je dramatisch doet.

      Groetjes,
      Tikva

  8. Hallo,

    Ik ben een man midden 50. Al jaren lang loop ik in de hulpverlening, op zoek wat er aan de hand is.

    Sinds een 1,5 jaar heb ik iemand ontmoet. Was dat 20 jaar geleden maar gebeurd. Zij ziet mij echt, en heeft mij echt aan het denken gezet.

    Onlangs explodeerde mijn brusje weer, en moest ik het weer ontgelden. En ineens vielen alle steentje voor mij op zijn plek, na dit gelezen te hebben.

    Ik heb jaren geleden therapie gevolgd, waar ik in het begin alleen de emoties moest benoemen. Dus verdriet, bang boos blij. Op zich niets byzonders zou je zeggen. Ik kwam in die tijd niet verder meer dan boos. Mij is toen vluchten, vechten en bevriezen uitgelegd. En dat bevriezen, eigenlijk de houding is die ons vele problemen opleverd. Dit slaat de boosheid, angst op in ons lichaam, in de hoop dat dit later kan ontladen. Maar als je mishandeling jaren lang duurt, dan zal die ontlading nooit komen.

    Die boosheid is mijn basis houding tenopzichte van alles geworden. Mijn brusje kwam er altijd mee weg en bereikte zijn doelen ermee. Een ander voorbeeld had ik toen niet.

    Het woord bevriezen heeft bij mij nu betekenins gekregen –> Pasieve copingstijl.
    Zorgen dat je zo min mogelijk opvalt dat scheelt klappen.

    Bij mij is het mishandelen al vanaf het begin van mijn leven begonnen. Mijn brusje was 3 jaar ouder. Dus ik kon daar niets aan doen. Dit heeft daarna nog 17-18 jaar geduurd. De dienstplicht van mijn brusje heeft mij uit die situatie gehaald.

    Ik weet wat stikken is. Tot aan bijna bewusteloos vallen. Ik weet hoe het voelt in elkaar geslagen te worden. De botte beuken op je gezicht waar je niets tegen kan doen en je je afvraagt hoe je straks in de spiegel er uit ziet. Als het gebeurd vertraagt de tijd, en je overweegt hele vreemde dingen. De leugens die je je ouders moet vertellen over dat blauwe oog. Zogenaamd tegen de deur aangelopen. Bij het zwemmen onder water gehouden te worden tot je je begint over te geven aan het bijna onvermijdelijke. Ik weet hoe het is om het water uit longen te hoesten vanwege dit soort geintjes. Gekneusde ribben, die zogenaamd waren ontstaan bij het fietsen, op je stuur. Een snee in je hand die ontstaan is door een tuinschep og gaatjes in je hoofd, veroorzaakt door een hark.

    Ik was bang van jongens. Ik durfde geen relaties aan te gaan. En toen ik uiteindelijk mijn vrouw ontmoete bleek deze later Borderline te hebben. Tijdens mijn scheiding durfde ik niet eens voor mijzelf op te komen. Als er een brief van haar advokaat op de mat lag dan kroop ik bijna onder mijn bed van angst. Ik was zo vreselijk bang.

    Mijn ouders begrepen er niets van. In die tijd bestond de letter combinatie ADHD niet. Ik weet nu dat dit aan de hand was. Mijn ouders wisten niet wat er aan de hand was. Nu jaren later hoor ik, dat mijn moeder destijds ten einde raad met mijn broer was, en het eigenlijk op had gegeven. In die tijd was het nog niet gebruikelijk om te gaan werken als vrouw. Maar mijn moeder koos daarvoor om niet altijd bij mijn brusje te hoeven zijn. Dit stelde mij bloot aan nog meer geweld. Zonder enige vorm van toezicht. Ik heb ook altijd gedacht dat dit hoorde bij brusjes. Dat ze vechten. Nu ik zelf kinderen heb weet ik dat dit niet zo is. Daar moet je als ouder op toezien.

    En als ik in tranen bij mijn ouders kwam dan moest ik niet zeuren. Ik zou ook wel wat hebben gedaan. Ik moest dus zelfs leren de het mishandelen te verdragen zonder erbij te huilen. Anders werden mijn ouders en vooral mijn vader, boos op mij.

    Ik begin in te zien welke impact dit heeft op mijn leven. Het heeft mijn orginele zijn vervormt. Het heeft mijn karakter verwrongen. Eigenlijk weet ik niet eens echt wie ik ben. Het heeft mijn kans mij te ontplooien ontnomen. Het ging altijd alleen maar om mijn brusje. Hij was ook nog eens het eerste kleinkind in de familie.
    En naarmate je ouder wordt verstikt het je steeds verder. Je begint dan te zien welke kansen je in je leven door de situatie zijn ontnomen. Maar ook wat je nog steeds uit het automatisme van vermijden, indirect zelf van alles kapot maakt.

    In veel dingen ben ik grenzeloos. Ik negeer pijn. Ik ga door tot het gaatje (Fysiek gezien). Ik kan hierover niet uitweiden, anders is direct duidelijk wie ik ben want wat ik afgelopen jaren mee heb gemaakt vertellen de meeste mensen niet na. Maar inmiddels weet ik wel dat dit een vorm van mijzelf straffen is.

    Ik hoop ooit nog iets van rust en vrede te vinden.
    En wat het meest bizarre eigenlijk is: En ik schaam mij voor dit alles. Alsof ik het zelf heb veroorzaakt. Alsof het mijn eigen schuld is.

    Dus ja het bestaat mishandeling door een broertje of zusje en heeft hele grote gevolgen.

    1. Beste Sibeling,

      Wat een verhaal. Wat goed dat u het deelt. Het heeft inderdaad heel veel impact. Zelf heb ik ook een vermijdende/passieve copingstijl geleerd.
      Bij u klinkt het nog een tandje erger dan het bij mij was. Lijkt me heftig dat het nog steeds doorgaat! Bij mij is het wel significant minder geworden de laatste jaren.
      Emoties benoemen heb ik inderdaad ook echt moeten leren. Ik kwam nooit verder dan somber. Bij mij is boos als een na laatste gekomen (laatste was blij).
      En ja, huilen is echt not done. Ik kreeg altijd te horen dat ik zelf ook wel wat gedaan of uitgelokt zou hebben. Dus niet moeilijk doen en verdragen.
      Ik heb me er ook heel lang voor geschaamd. Nu nog steeds wel een beetje. Alsof ik er zelf schuld aan heb. Alsof ik het had moeten voorkomen. Zeker omdat het m’n jongere brusje is.

      Groetjes,
      Tikva

      1. Hallo Tikva,

        Ik vindt dit zo byzonder om hier ook jou verhaal weer terug te lezen. Ik heb in het verleden ook de diagnose vermijdende persoonlijkheidsstoornis gekregen. Ik vindt het zo byzonder bij jou te lezen dat dezelfde ingrediënten aanwezig zijn bij mij. En dat het zelfde ook bij bovenstaande verhalen. Ik ben vader van 2 kinderen. Ik besef mij na jou verhaal en van Anna gelezen te hebben, dat ik er altijd op toezie dat er niet met hun gebeurd wat er ook met ons is gebeurd.
        Wat mensen zich niet realiseren is, dat als je aan opvoeden begint, dat dit de zwaarste dagtaak is die je hebt. En dat dit met gezonde kinderen al zwaar is. Maar als er een brusje bij zit, dat je dit zonder begeleiding niet zelf kan. Je probeert voor elk kind de beste opvoeding te geven. En neusjes hebben heel veel nodig.
        Tikva, leven jou ouders nog? Lukt het jou je ouders te vergeven? Of verwijt jij hun het aangedane van jou ze niet?
        Heb je het daar wel eens over? En jou brusje? Snapt die wat er met je is gebeurd? En zou hij/zei later zelf een gezin kunnen krijgen? Die van mij heeft zijn eigen gezin. Vreselijk. Ik heb echt angst in de ogen van zijn kinderen gezien als hij tekeer gaat.

        Grt Sibeling

        1. Beste Sibeling,

          Zullen we ons gesprek anders voortzetten over de mail?
          Nu kan iedereen meelezen.
          Ik heb al geprobeerd je via deze site een berichtje te sturen, maar dat lukt niet.
          Mijn mailadres is (verwijderd voor privacy).

          Groetjes,
          Tikva

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.

Cookie-voorkeur wijzigen

Hier kun je kiezen welke soort cookies je toestaat op deze site. Klik op 'opslaan' Om je keuze te maken.

FunctionalOur website uses functional cookies. These cookies are necessary to let our website work.

AnalyticalOur website uses analytical cookies to make it possible to analyze our website and optimize for the purpose of a.o. the usability.

Social mediaOur website places social media cookies to show you 3rd party content like YouTube and FaceBook. These cookies may track your personal data.

AdvertisingOur website places advertising cookies to show you 3rd party advertisements based on your interests. These cookies may track your personal data.

OtherOur website places 3rd party cookies from other 3rd party services which aren't Analytical, Social media or Advertising.

Vergeet niet je pagina opnieuw te laden en je cookies uit je browser te verwijderen als je je voorkeur hebt veranderd.