Mijn ‘vrije tijd’

Sommige mensen reageren wat jaloers als ze horen dat ik niet kan werken. “Oh, wat ik wel niet zou kunnen doen met al die tijd!” Maar zo zit het niet helaas, ik heb eigenlijk vrij weinig tijd.

Ik ben moeder en chronisch ziek. Chronisch betekent altijd. Ik heb dus vrijwel geen vrije tijd te besteden. Net zomin als je dat meestal als jonge ouder hebt, maar dan met een stoornis erbij. Soms heb ik het geluk dat ik me even goed voel, dat voelt misschien een beetje als vrije tijd. Dan kan ik mij ontspannen en echt genieten van wat ik doe. Waar ik dan weer verschrikkelijk mee op moet passen, want als ik er teveel van geniet sla ik door. Dan wordt het dwangmatig, van het ene op het andere moment. Of mijn hoofd slaat op hol en begint vrolijk met het veroordelen van alles wat ik doe… ‘Je verdient dit niet. Pas nou op, je doet zo weer te gek en dan laat je je gezin stikken. Zou je dat nou wel doen? Egoïst. Is dit nou wel goed voor je? Je moet bewegen. Je kunt je tijd wel beter besteden.’

De momenten dat ik me kan ontspannen en ook nog kan kiezen wat ik doe zijn zeer zeldzaam. Vaker ben ik gewoon aan het uitrusten van het dagelijks leven. Op zaterdag ga ik bijvoorbeeld met mijn zoon naar de zwemles, een uitje voor mij. In de wachtruimte kijken naar wat er in het bad gebeurt. Mijn dochter die speelt met andere kinderen. Her en der heb ik gesprekjes met andere ouders. Dat is naast contact met mijn familie, een afspraak met mijn soulsister (die nog minder vrije tijd te besteden heeft) en zeldzame afspraken met vrienden, zo’n beetje hetgeen wat het meeste op een sociaal leven lijkt. En dan moet ik al het geluk hebben dat op dat moment de ‘veroordelers’ in mijn hoofd niet bezig zijn.

Ik kan gelukkig vrij vaak wel van de zwemles genieten. Alleen is dat wel dé dagtaak van de zaterdag. In de middag is de koek op. Dat er ouders zijn die tussendoor boodschappen kunnen doen en erna nog klagen dat ze door het tijdstip van de zwemles niks aan de dag hebben, daar kan ik met mijn verstand niet bij. Waar halen jullie de energie vandaan?

Als ik ambitieus toch wat extra’s heb gepland die zaterdag, kan ik de klok er bijna op gelijk zetten dat ik zondag de hele dag op bed lig met migraine. Wat dan weer een paar dagen herstel kost. Soms is het dat waard. Als we iets leuks gepland hebben met familie of vrienden. Dan heb ik dus vrije tijd en een sociaal leven tegelijk, wetende dat het me minimaal het dubbele aan tijd kost om weer op niveau van ‘normaal’ functioneren te komen. Wat me uiteraard een bak aan schuldgevoel naar mijn gezin oplevert. Maar ik weet dat ik het keihard nodig heb om mens te zijn. Om te voorkomen dat ik ‘leeg’ raak. Want als ik ‘leeg’ ben, bestaat gevoel helemaal niet meer. En dan is tijd alleen iets wat voorbij gaat in de levens om mij heen, zonder mij.

4 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.