Mijn verhaal van pijn en inzicht

Ik weet nu een paar jaar dat ik een hechtingsprobleem heb. Ik ben daar achter gekomen door het contact met de dochter van een toenmalige vriendin. Ik herkende bepaald gedrag van het meisje bij mezelf. Ik ben er toen met mijn psycholoog mee aan het werk gegaan. Het is veel lastiger en complexer dan ik ooit had gedacht.

Ik schrijf ‘toenmalige vriendin’, want waar ik altijd bang voor ben geweest is gebeurd: zij heeft het contact verbroken en wil niets meer met me te maken hebben. De afgelopen jaren heb ik haar heel dicht bij mijn hart laten komen. Ik deelde met haar mijn diepste angst en onzekerheden. Ik gaf steeds meer stukjes van mezelf bloot omdat ik me veilig voelde bij haar. En nu is dat gebeurt waar ik al jaren bang voor ben: de afwijzing, het in de steek laten. Zij die mij meerdere keren beloofde: wat er ook gebeurt ik laat je niet vallen, ik wijs je niet af, je blijft hier welkom. En toch heeft ze het contact verbroken.

Een jongere versie van mij had iets opgeschreven en gedeeld met haar en mijn psycholoog. Iets wat daarin stond kwetste haar diep en was voor haar de druppel. Ze voelde zich meer mijn hulpverlener dan mijn vriendin, ze had het idee dat alles wat ze deed onder een vergrootglas lag en werd geanalyseerd door mij. Ik heb sorry gezegd voor het feit dat ik haar had gekwetst, want dat is nooit mijn bedoeling geweest. Maar dat was niet genoeg. Het raakte mij diep dat ze echt dacht dat ik haar gedrag analyseerde, dat ik haar beoordeel op hoe ze met me omgaat. Kent ze me dan zo slecht?

Ergens ben ik in de afgelopen jaren altijd bang geweest voor dit moment. Ergens wist ik dat het zou komen, de afwijzing, het in de steek laten, dit is iets wat vaker gebeurt in mijn leven. Ik was bang dat als dit met haar zou gebeuren ik het niet zou trekken, bang dat de pijn die het zou doen me over de rand de afgrond van zelfmoord in zou duwen. Ja, de gedachte en het verlangen naar die afgrond waren heel dichtbij die dag, maar God greep in (dat is een verhaal op zich). 

Het doet verschrikkelijk veel pijn om juist door iemand die ik zo vertrouwde, die zo dichtbij mocht komen, in de steek gelaten te worden. Ze wil niet meer praten met me, de deur is heel hard in mijn gezicht dicht gegooid, dat doet zeer.

De afgelopen dagen heb ik inzicht gekregen in mijn eigen gedrag en handelen van de afgelopen jaren. Wat zocht ik in deze vriendschap? Was het wel echt vriendschap? Was het niet er wederzijds zijn voor elkaar? Ik ontdekte dat ik bij haar zocht wat ik bij mijn eigen moeder nooit vond. Ik wrong me, zie ik nu, in alle bochten, op zoek naar wat haar kinderen zo van haar kregen: (moeder)liefde, aandacht, geborgenheid en warmte. Ik wilde dat ook, in combinatie met een luisterend oor en vriendschap. En dat kan niet, dat kon ze me niet geven! Dat besef ik nu. 

Om te krijgen waar ik al zoveel jaar naar verlang, stapte ik totaal onbewust in dezelfde manier van doen als ik ook bij mijn moeder vroeger deed: geven en pleasen. Ik hecht me niet makkelijk en snel, maar als ik het doe dan doe ik het heel intens. Het doet heel veel pijn, maar het is goed, ik snap waarom dit moest gebeuren! Ik heb de afgelopen dagen heel veel inzicht gekregen van God in mijn eigen handelen en het is niet altijd even fraai en leuk om te zien wat ik heb gedaan. En toch is dat inzicht een kostbaar geschenk, maar het offer dat dit geschenk kost doet wel heel veel pijn!

Ik merk wel aan mezelf dat de angst dat er meer mensen om me heen me in de steek zullen laten, nu groter is dan in tijden. En als er meer mensen me in de steek laten en afwijzen dan weet ik niet, of ik dan niet alsnog in de afgrond val. Ik voel de drang om een einde aan mijn leven te maken weer veel heviger. De angst voor afwijzing zit heel hoog momenteel en ik snap dat wel. Ik voel me onzekerder in contacten, behoedzamer, ergens voelt het als op eieren lopen. Wat mag en kan ik nog zeggen, wie is de volgende die zegt: ik hoef je niet meer?

Ik vraag me af: is het gek dat ik geen vriendschap kan onderhouden? Hoe kan ik zo zeker weten dat mijn inzichten door God zijn gegeven? Er moet toch wel iets mis zijn met mij als iedereen de relatie met mij na een aantal jaren verbreekt. Of ik moet ze als hulpverlener betalen om er voor me te zijn? Dan blijven ze wel in beeld. Er moet wel iets grondig mis zijn met me als ik zo verlang naar wat ik vroeger heb gemist dat ik dat zoek in het gezin van vrienden. Wat is er mis met mij? Waarom ben ik niet gewoon als ieder ander? Ik voel me letterlijk en figuurlijk waardeloos.

Het doet zoveel pijn om gevoelsmatig nergens bij te horen. Het doet zeer om altijd aan de zijlijn toe te kijken hoe anderen samen leven, hoe anderen een band hebben. Het voelt alsof mijn rol eeuwig en altijd aan de zijlijn is, nooit mee mogen doen, nergens echt bij horen. Daar ben ik blijkbaar niet goed genoeg voor. Hechten vind ik zo pijnlijk, want de angst voor afwijzing is zo enorm groot geworden! Het voelt veiliger mensen op een afstand te houden. Zo kunnen ze me ook niet kwetsen of afwijzen. 

Heb je ook last van gedachten aan zelfmoord? Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie.

Lees ook:

  • Liefhebben doet zoveel pijn

    Ik hou van haar. Als ik in haar ogen kijk, dan vind ik dat het mooiste wat ik ooit zag. Ik vraag haar om expres in mijn gezicht te ademen, omdat het de lekkerste geur is. Haar lijf is zacht…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer