Mijn veilige plek

Safe, I’m finally safe
I can hide here, I can hide here

Deze regels uit het liedje Safe van Alisa Turner raken me. Ik huil niet snel, maar bij het horen van dit liedje moet ik af en toe een traan wegpinken. Veilig heb ik me weinig gevoeld in mijn leven. Thuis niet (zie mijn blog over mishandeling door mijn brusje). Op school niet. 

Verstoppen is iets wat ik wel ken. Ik kan me goed herinneren dat ik mij in een bepaalde situatie voor mijn brusje [broer of zus, red.] verstopte. In de hoop dat brusje me niet kon vinden, maar brusje vond me wel en ging weer door met het slaan, knijpen, schoppen en uitschelden. Vroeger was ik dus, zelfs als ik me verstopte, niet veilig. Op school verstopte ik me door niets te zeggen en mezelf onzichtbaar te maken in de lessen. 

Pas toen ik opgenomen werd, ervoer ik wat veilig voelen is. De warmte die ik daar heb ervaren, zal ik niet snel vergeten. Het kost me nog steeds moeite om me echt veilig te voelen. Zelfs in m’n huis voel ik me niet altijd veilig. Door de tijd heen heb ik wel ontdekt wat me helpt om me veiliger te voelen. Ik schaam me echter voor wat voor mij een veilige plek is, want het gaat rationeel gezien in tegen alles wat ik heb geleerd in therapie. Maar ik merk wel dat die plek me helpt om te voelen en om tot rust te komen.

Mijn veilige plek is een plek waarin ik mezelf verstop. Een plek waarin ik geen contact maak met anderen. Ik zorg dat ik alleen in m’n kamer ben en ik drapeer letterlijk een kleedje over mezelf heen. Geen contactmogelijkheden. Daarnaast zoek ik geen steun bij mensen. Ik ga op de grond zitten en zorg dat ik aan drie kanten beschut ben door de muur, een kast of iets anders. Dan zoek ik daar steun bij. Soms zet ik bovenstaand liedje aan als sneltrein naar voelen.

Over deze veilige plek heb ik dus ouderstemmen. ‘Met die veilige plek van jou verwerp je alles wat je in therapie hebt geleerd. Echt heel slecht van je. Helemaal fout. Dit mag niet veilig voelen, want contact moet veilig voelen.‘ In therapie heb ik geleerd om in contact met anderen te blijven en steun te zoeken bij anderen, ook als ik hoog in m’n spanning zit en veel emoties voel. Overigens pas ik dat geleerde ook wel toe. Soms, echter, voelt mijn veilige plek als de enige oplossing om mijn emoties te erkennen en ermee te dealen.

Een andere ouderstem zegt het volgende: ‘Echt kinderachtig van jou. Welke normale volwassene gaat nou ineengedoken onder een kleedje zitten. Echt niet normaal. Achterlijk wijf.‘ Dit wordt versterkt doordat er ooit iemand m’n kamer binnenkwam en mij zo zag zitten. Die persoon vond het maar raar dat ik er zo bij zat. 

Echter, het voelt als een schuilplaats. Een plek waar ik helemaal mezelf kan zijn. Waar ik niet bang hoef te zijn voor het oordeel van anderen. Waar ik niet bang hoef te zijn voor verborgen camera’s en dergelijke. Een plek waar ik me klein kan maken en het kwetsbare meisje in mij kan voelen. Dus zoek ik die plek telkens weer op en heb ik lak aan al die ouderstemmen.

Heb jij een veilige plek? 

Lees ook:

  • thought catalog

    In voorgaande blogs heb ik afzonderlijke schema’s besproken. Helaas is het niet zo overzichtelijk dat je op zondag last hebt van schema A, op maandag van schema B enzovoort. In korte tijd kunnen er heel wat schema’s langs komen. Deze…