van cocon tot vlinder

Mijn transformatie

Wat kan een mens veranderen in een paar jaar. Zwart-wit gesteld: van een huwelijk met een vrouw naar een relatie met een man. Van (over)werken naar een uitkering. Van verbloemen en maskeren tot pats boem hier moet ik het ook maar mee doen.

Vanaf 2016 (toen was ik 29) begon mijn meest heftige reis. Na jaren kreeg ik eindelijk de diagnose ADHD. Niks puzzelstukjes, noem het maar eerder te lijmen glasscherven. Ik was al zo vaak vastgelopen, eetprobleem, flinke obsessies, veel gepest, veel verdriet.  Hier heb ik ‘vroeger’ (eigenlijk dus nog helemaal niet zo lang terug) over geblogd voor ADHDvrouw.
Enfin, toen gaf ik al aan dat het plannen en organiseren soms een dingetje kan zijn, maar veel meer loop ik vast in vreselijk aanpasgedrag, waardoor ik al jaren niet lekker loop thuis en op het werk. Dit gaf de reactie van de psycholoog dat we het nu eerst over plannen gingen hebben in de vorm van een agenda bijhouden…

Ik wilde niet beginnnen met mezelf nog verder te verloochenen dus ik ben hier toen gestopt. Daarna begon het pas echt! Ik heb een fijne cursus gedaan, ‘effectief met ADHD’ en heb hier ein-de-lijk de beslissing tot scheiden durven nemen. ADHD of niet, dus door door door .

Scheiden, 30 uur onregelmatige diensten werken, een nóg extremer vol hoofd, verwerking, dochter opvoeden. Pats. Het ging, zo goed en kwaad als het kon. Tot ik ook nog wat traumatisch meemaakte en ik op mijn tandvlees probeerde te blijven balletten door emoties.

Die totale, misselijkmakende allesoverheersende crash, is inmiddels 2 jaar en 2 maanden terug. Inmiddels red ik het om voor mezelf te zorgen en mijn dochter en heb ik zelfs een liefdevolle relatie. Naast zorgen voor is er geen energie om echt veel te ondernemen buiten de basis, maar wat ben ik dankbaar en trots om hier nu te staan.

Eenzaam is het soms wel, er zijn maar weinig mensen die het ECHT snappen. Nu heb ik ook geleerd dat je elkaar niet altijd hoeft te begrijpen om liefde te geven en ontvangen. Iets wat ik altijd wel zo graag gewild heb en nog steeds wil tot op bepaalde hoogte, maar ik laat mijn beslissingen er echter niet meer door leiden. Zoals velen met mij zullen erkennen, in mentale nood/ ziek zijn / drastische levensveranderingen verander je soms zoveel dat er mensen zijn die niet meer passen. En hoewel dit in sommige gevallen pijn doet, als je bijvoorbeeld merkt dat mensen afstand van je nemen, toch is het ook een kadootje. Als in: een reminder om jouw beslissingen, gevoel of wensen niet te laten leiden door iemand anders. Je mag jezelf zijn, eindelijk, dat is wat ellende je leert, niks is het waard om ver van jezelf af te gaan staan.

Dus… zoveel andere patronen, gedachtes, perspectieven. Ik deel er graag meer over in een volgende blog.  Transformeren… voor mij is dit heel cliché, met heel veel groeipijn, worden wie ik was voordat ik mij door de wereld een schim van mijzelf liet zijn.

Lees ook:

  • ‘met jouw intelligentie’

    Ik ben een dame, een dame van twintig jaar oud (1997) die op dit moment helaas vertoeft in GGZ-opname op een crisisafdeling. Hier maak je van alles mee; politie, alarmen, scheld- en vechtpartijen, drugs en…

  • Een verpleegkundige met adhd en een depressie

    Let op! In deze blog wordt er gesproken over zelfmoord. Heb je naar aanleiding hiervan behoefte aan een gesprek? Neem dan contact op met 113 Zelfmoordpreventie. Naast mijn werk als verpleegkundige op een PAAZ afdeling,…

  • mensen met handen vast

    Hoe kunnen we na trauma weer leren vertrouwen op de mensen om ons heen? Hoe kunnen we na trauma weer leren loslaten als gedachten ons achtervolgen? Hoe kunnen we na trauma weer vliegen als je…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.