Mijn therapeute & ik

Het is en blijft een aparte band, je therapeut en jij. Of in ieder geval vind ik het een aparte band, mijn therapeut en ik. Er wordt wel gesteld -even gechargeerd- wat je vertelt eigenlijk allemaal niet zo boeit, maar dat het in therapie vooral om de therapeutische relatie gaat.  Ik vind het een bijzonder iets.
Ideale moeders

Ik ben onveilig gehecht, dus alles wat er in m’n hoofd omgaat zomaar opeens op tafel leggen? Nee, daar ga ik niet aan beginnen. Bij mijn eerste therapeute was ik dan ook zeer terughoudend. Wat kwam ik er eigenlijk doen? Emotioneel verwaarloosd? Hmm, jaja. En tegelijkertijd was ze dé ideale moeder (een van de vele ideale moeders die ik me in de loop der tijd voorstelde overigens). Overdracht pur sang. En ik wilde vooral pleasen: ik wilde zo graag laten zien hoe goed ik bezig was, haar adviezen opvolgde. Eigenlijk wilde ik vooral laten zien dat ik eigenlijk ook een ontzettend leuke dochter zou zijn.

Na een tijd geen therapie gehad te hebben, ging het in 2011 mis en belandde ik weer bij een therapeut. Wederom was zij ook wel echt de ideale moeder. Bovendien ging ik net wat meer de diepte in dan bij m’n vorige therapie, ik durfde blijkbaar net weer een beetje meer. Maar pleasen, ja, dat deed ik nog zeker, alleen zag ik dat toen niet zo. Of misschien durfde ik daar niet eerlijk naar mezelf toe open te zijn. En hoopte ik toch nog op dat wonder. Dat er tegen beter in toch echt ergens opeens een moeder voor mij zou zijn. En ook bij deze therapeut wilde ik zo graag laten zien dat ik het goed deed en eigenlijk was ik dus ook niet helemaal eerlijk. Als ze me ‘huiswerk’ gaf en ik het niet helemaal had gedaan, vertelde ik dat ik het toch soort van had uitgevoerd.

Dit besprak ik niet, stel je voor. Enerzijds was ik toch ook bang voor de reactie dat ik iets ‘fout’ deed, anderzijds wilde ik dus gewoon de perfecte cliënt zijn (wat de definitie daar ook van mag zijn). En eigenlijk liet ik mezelf dus nauwelijks echt helemaal zien. Wantrouwen, angst, verlangen? Zelfs tijdens een opname van 4 maanden met een intensief programma, was ik zeer op m’n hoede. Ik keek eigenlijk af van wat anderen deden en dacht dat ik dat dan ook maar moest doen/voorhouden/zeggen etc.

Achteraf gezien misschien niet zo handig, soms voelt het als een periode waarin ik alleen maar heb zitten aanklooien (en aangezien ik een heel gezellige criticus in m’n hoofd huis, is dit de milde variant van wat ik dan tegen mezelf allemaal kan zeggen). Inmiddels weet ik echter ook, dat het me zeker verder heeft gebracht. Het is mijn proces en blijkbaar was dit nodig om te komen tot waar ik nu ben. Ben ik heel blij met het proces? Nou, nee, niet echt. Maar ik ben wel blij dat ik nu heel anders in therapie zit.

Ideale rij-instructrice

Toen ik startte bij m’n huidige therapeute eerder dit jaar, betrapte ik mezelf er aanvankelijk ook op dat ik in pleasend gedrag zat. En nu herkende ik het na een aantal sessies en heb dit besproken. Want uiteindelijk leer ik daar het meeste van. En ik was zo trots dat ik het had besproken! Wat voelde dat goed zeg. En het maakt de band tussen mijn therapeut en mij echter en anders. Gelijkwaardiger. Ik voel haar naast me staan, ze denkt met me mee en we doen dit samen, ze helpt me. Ze gaat me niet vertellen wat ik moet doen, ik heb de touwtjes in handen. Eigenlijk is ze m’n rij-instructrice die af en toe eens hard op de rem trapt of een beetje je stuur corrigeert.

Achteraf gezien had mijn proces een stuk efficiënter kunnen zijn. Het was totdat m’n huidige therapeute me uitlegde dat emotionele verwaarlozing een trauma is voor mij, dat ik er over ging lezen en het niet steeds weer in twijfel trok. Het zien van ideale moeders in allerlei personen, is voor mij inmiddels toch wel een van de belangrijkste signalen dat er echt sprake was van emotionele verwaarlozing. Ik verzin het niet.

En ja, ook mijn huidige therapeute zie ik soms als m’n ideale moeder en kan ik daar over fantaseren. Maar ik weet dat ik nu anders in therapie zit en als ik alles eerlijk en open blijf bespreken, dat ik verder kan groeien. Dat me hechten aan haar op dit moment juist zo van belang is, ondanks dat ik weet dat er een keer een afscheid zal zijn. Maar voor het eerst heb ik soort van vertrouwen. Vertrouwen dat ze me in de tussentijd ook gaat helpen leren dat ik daar straks goed mee om zal kunnen gaan.

23 Comments

    1. Dank je ☺️ En ik zie een ton aan spelfouten nu, maar ik laag het even gaan. In plaats daarvan las ik jouw stuk via de link in ke reactie: wat prachtig geschreven, zo mooi, zo herkenbaar.

      Zo bemoedigend en pijnlijk tegelijk. De eenzaamheid waar je over schrijft, raakt me ook diep. Je bent er zo open en eerlijk over, dat vind ik knap. Ik durf het pas net toe te geven dat ik me eigenlijk altijd eenzaam hebt gevoeld. Je stuk inspireert me

  1. Die zelfcriticus lijkt me nou eigenlijk helemaal niet nodig (ja ik weet hoe die dingen werken 🙂 ),

    Fijn dat je nu vertrouwen hebt in je therapie. Dat is toch de belangrijkste -en misschien wel enige- voorwaarde om verder te komen.
    Anne onlangs geplaatst…StrandvuurMy Profile

    1. Die criticus is al zo veel minder in deze therapie, zo fijn. Want zo is er een stuk meer ruimte ontstaan. Ik krijg er bijna tranen van geluk van, echt

      En vertrouwen is nog verder groeiende. Eigenlijk ben ik vooral blij dat ik het nu eindelijk anders doe. En dat dat al een heel belangrijke stap is (en terwijl ik dit schrijf heb ik de deur gebarricadeerd zodat die criticus niet weer de boel komt verpesten).

      En ik vind jullie allemaal lief dat jullie reageren

  2. Ik ervaar zoiets *nu* ook n beetje. Van de week echt een soort doorbraak gehad; een vervelende herinnering echt doorleeft en mijn emoties laten zien. Dat doe ik niet zomaar. En t gevolg Is dat ik mag kiezen tussen A) zelfhaat over dat ik een aansteller ben(de zelfcriticus) of B) het idee dat mijn therapeut er echt voor mij Is waardoor ik hem totaal heimelijk mis en ophemel of c) mezelf de eerste twee opties ontzeggen en in een soort wolk van vergeetachtigheid en ontvlambaarheid de komende dagen uitzitten…
    Ook herkenbaar voor iemand?

  3. Eigenlijk is t precies dit- ik vind iets van herkenning, fijne lieve woorden alom- en dan, dan wordt het dus ineens heel, heel ingewikkeld. Ik ben bang alles naar me toe te trekken en daarmee iedereen af te stoten. *zucht* morgen maar weer anders ernaar kijken i guess.

    1. Ik ben blij dat er geen verwijderknop is (dat is niet helemaal waar, voor mezelf zou ik hem ook graag willen….). Ik vind het fijn dat je het deelt.

      Het is niet off-topic. Wr zijn hier met z’n allen voor elkaar toch ook? Dus als een verhaal van iemand bij jou iets triggert, is dat ook on topic!

      Dat gezegd hebbende, ik herken het denk ik wat je schrijft. Herkenning vinden, dat het dan I gewikkeld wordt en dat je uiteindelijk weer mensen afstoot: vat ik dat zo goed samen?

      Is dat omdat mensen dat voor je gevoel te dichtbij komen en je dat niet gewend bent en dan eigenlijk niet zo goed weet hoe je daar mee om moet gaan en dan dus voor je gevoel mensen weer wegduwt?

      1. Hoi. Fijn dat je het zo omschrijft. Ook dat je het ‘triggerend’ noemt. Want dan snap ik ineens warom ik zo in de war raak nu haha… Anyway… Het erkenning vinden of mij begrepen voelen Is idd t ding, dat vind ik dan eigenlijk fijn. Maar dan… Dan ga ik zeggen;’ja!! Ik vind het ook fijn en leuk en lief!’… En dan Is het stil want ik ben jiet in een echt gesprek. En dan kan ik mij dus gaan bedenken dat ik een soort enorme grens over ben gegaan, verkeerd ben. Het nooit had mogen denken laat staan uitspreken en dan denk ik dus daarmee dat ik jullie allemaal afstoot… Dat ik nooit naar deze site had moeten gaan… Etc zo gkan ik dan nog n tijdje doorgaan.

        Maar misschien Is bovenstaande een warrige uitleg van jou laatste alinea, ja… Waaruit blijkt dat je me denk ik wel begrijpt.

        Geduld Is dan misschien iets wat er ook bij hoort.

        En je reactie maakt dus dat ik minder in paniek raak. *dit zeg ik maar zou ik eigenlijk nooit zeggen, want toegeven dat ik naar begrip verlang Is doodszonde #1*

        Ik moet het langszaam leren verdragen zegt mijn therapeut.

        1. Jij hebt ook een vol hoofd met te veel gedachten he…? Van links naar rechts. Ik vergelijk m’n gedachtenstroom wel eens met het balletje van een flipperkast; dat gaat ook overal heen en raakt ook vanalles aan, wat vervolgens weer vanalles aan lampjes en andere dingen in de flipperkast triggert.

          Hoe dan ook, onthoud in ieder geval dat je altijd mag reageren wat er in je op komt, ik vind het niet raar of vervelend, maar juist fijn dat je je uit.

          En begrip, ja, dat is ook een soort hunkering van me. Of eigenlijk dat iemand je wíl begrijpen.

          1. Dankjewel. Ik weet t niet wat precies wel of niet.

            T zijn ook van die dingen die ik hier, online in tekst, benoem, maar nooit in t echte leven. Dan lijkt alles een beetje verzonnen. Of onoverkoombaar.

            Ik.wil je graag begrijpen.

            Maar, ja. Dankjewel.

  4. ga jij ook wel eens op een wat dwangmatige manier opzoek naar bevestiging? ik heb het deze week continue op veel verschillende manieren. Bij mij gaat het ongeveer zo: ik voel me zeer alleen en begrijp totaal niet wat ik voel, wat resulteert in het midden tussen pijn, misselijkheid en een licht hoofd. en dan wil ik heel graag delen dat het echt niet goed met mij gaat. dan stuur ik een kort mailtje waarin ik een inzicht of gevoel deel. met iets van ‘ik snap er niets van, ik begrijp mijzelf niet’ en dan vervolgens wordt dat eigenlijk het grootste probleem; dat ik het gevoel heb aandacht af te dwingen. wat natuurlijk ook zo is, alleen voelt het dan echt heel erg als een soort noodzaak. Ik heb de afgelopen dag al iets van 8 mailtjes gestuurd naar mijn therapeut. afwisselend met 1)ik heb een inzicht 2)maar ik weet niet wat ik ermee moet en dan 3) sorry dat ik heb gemailed ik had dat nooit mogen doen. zeer verwarrend. vooral omdat ik steeds te laat bedenk dat ik het zelf onder controle zou moeten hebben. Ik denk echt dat ik de ander(nu dus mijn therapeut) er enorm pijn mee doe, ik vindt het zelf ook maar vervelend en irritant dat ik het niet laten kan. maar te verlangen kan gewoon zo groot zijn wanneer ik het in mijn hoofd haal dat ik ‘het’ niet alleen kan… anybody?

    1. Mja, ik vervloek mezelf soms om dat ik alleen maar aandacht lijk te willen.
      Dat ik helemaal naar een therapie-afspraak toe leef en nooit zal overslaan om de aandacht.
      Ik vertel dat ook tegen m’n therapeut en zei zegt met dat dat logisch is en niet erg.

      Dus ik herken het deels. Meerder mailtjes tussen twee afspraken sturen zal ik niet snel doen, dan denk ik dat dat iets is voor personen waar t echt niet goed mee gaat (ook al voel ik me verschrikkelijk).

      Dat ik nu soms een mail stuur naar m’n therapeut is al heel wat. En ja, het liefste zat ik dagelijks te mailen, maar dat is inderdaad voor de aandacht denk.

      Kortom, ja, ik herken de wens maar aandacht, dat is niet per se verkeerd. Alleen denk ik dat ik in een fase zit/ in m’n hoofd vind dat ik dat moet opsparen.

      Ik vind het ook wel weer goed dat je gewoon je therapeut mailt. Het geeft je therapeut ook inzicht en ze/hij hoeft toch niet meteen te reageren? Hij/zij kan prima zijn grens hierin aangeven.

      Dus zolang het geen probleem is, schrijf, mail, stuur! Dan kan je het vervolgens daar weer over hebbe.

  5. hoi, ja ik kan er ook naar toe leven. T gekke is dat ik het eigenlijk altijd ook een beetje nerveus ben. ik ben heel erg bang om niet begrepen te worden, of om gevoelens te delen. Dus ik kijk steeds uit naar iets wat eigenlijk ook heel eng is.

    Het mailen heb ik ook heel lang niet gedaan. het heeft iets dwingends. maar werkt dus voor mij ook als vervanging van automutileren… maar omdat ik heel erg t idee heb dat ik mensen pijn als ik mijn gevoel laat zien, al helemaal als je iets mailed waar geen reactie op komt, leverd dit een aaneenschakeling op van vervolg mailtjes. ‘ik had dit nooit moeten sturen’ ‘het is toch wel erg lastig, is er morgen een plekje vrij?’ ‘nee, dat had ik al helemaal niet moeten zeggen, laat maar zitten, alles gaat goed’

    We hebben trouwens wel de afspraak dat ik altijd mag mailen. alleen dat hij nooit kan garanderen dat hij het leest of beantwoordt.
    en meestal zegt hij dan daarna dat ik boos op hem was waarschijnlijk. Maar ik kan die woede niet echt herkennen en het zet mij dus aan tot juist geruststelling vragen.
    ik kan zeer zeer slecht, of niet, boos zijn op een ander, gaat altijd naar mezelf toe.

    ik vind eigenlijk ook dat ik het op moet sparen. aan het begin van de week lukte dat, heb ik zelfs nog trots gedeeld in therapie. maar helaas nu dus ineens weer n ontploffing van impulsjes.

    dankjewel voor je antwoord. ik voel me n beetje n baby- maar t is wel de waarheid 🙂

    vind je het btw ook zo lastig als ze op vakantie gaan?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.