meisje verstopt achter bladeren

Mijn stickercatalogus

Terwijl ik al een paar weken vol bewondering de verschillende verhalen die voorbijkomen aan het lezen ben, realiseer ik me ook dat dit is waar ik gewoon aan moet geloven. Sterker nog, het wordt zelfs mijn geloof. Ik zoek vaak genoeg op internet naar ‘borderline en autorijden’, om maar even een voorbeeld te geven. Ik begin eindelijk te geloven dat er meer is dan alleen maar het stickertje borderline, verlatingsangst, bindingsangst, ADD, hechtingsproblematiek, verwaarlozing in jeugd en depressie. En eindelijk, moet ik eerlijk toegeven, zijn het stickertjes waar ik zo onwijs dankbaar voor ben. Sinds ik het weet, weet ik nu dat ik niet alleen ben. Ik weet nu dat er nog honderden andere mensen zijn die dagelijks strijden met dezelfde gevoelens en gedachtes.

Al jaren probeer ik te ontdekken wat ik nou had, aangezien ik zelf in de zorg/psychiatrie werk, dacht ik dat ik het zelf wel even kon ontrafelen. Helaas was dit niet zo. Talloze psychologen zijn voorbij gevlogen, en merendeels hoorde ik ‘je bent een sterke vrouw, ik denk dat je het zelf wel heel goed kan’. En daar gingen we weer, weer die afwijzing omdat mensen niet door mijn masker konden komen. Weer een afwijzing omdat ze niet zien dat ik vaak ‘aangeleerd gedrag’ vertoon. Een volledige blokkade als iemand tegen mij zegt dat ze niet begrijpen waar ik nou eigenlijk echt mee deal in mijn hoofd. En dan moet ik eerlijk bekennen, zelf begrijp ik het ook al nauwelijks.

Ik weet wel dat woorden of daden die voor mij als afwijzing voelen, keer op keer weer als messteken in mijn rug voelen. Ik ben er momenteel zelfs van overtuigd dat ik op de wereld ben gekomen om na het helen van littekens weer nieuwe littekens te krijgen. Want ja, niemand die ziet wat ik echt voel. En aangezien ik dit zelf ook niet goed weet kan ik ook niet goed uitleggen waar ik nu op doel. De intense leegte gevoel doet me zoveel, niks en niemand die mij kan ‘vullen’, al klinkt dit nu vast best gek.

Nu ik dit typ, bedenk ik mij dat er maar weinig gezegd of gedaan hoeft te worden voordat mijn muur weer tot de wolken reikt. Ik hoor wel eens dat mensen niet door mijn muur komen. Wat er dan gebeurt vind ik hartverscheurend, want vaak geven ze de moed op… En ja hoor, dan ben ik weer alleen met alle gevolgen van dien. De duiveltjes in mijn hoofd nemen het over. Ik moet mezelf naar beneden halen met woorden in mijn hoofd of met fysieke pijn. Soms vecht ik er zo lang tegen, maar meestal winnen de duiveltjes.

Dagelijks als ik wakker word, vraag ik mezelf af wat de dag mij voor pijnlijks te bieden heeft. En helaas betrap ik mezelf er op dat ik ook echt overal afwijzing of verdriet zoek. Ik voel me een negatief persoon, terwijl mensen om mij heen vinden dat ik spontaan, sociaal, lief, grappig, vrolijke, een sfeermaker en leuk ben. Echter antwoord ik hier altijd maar op dat ze gelijk hebben, want ja…. wie vertelt er nou aan de wijde wereld wat de duiveltjes dagelijks in mijn hoofd te zeggen hebben?

Ook hoor ik vaak hoe wijs ik ben en hoe volwassen ik al voor mijn leeftijd ben. Het probleem is alleen dat ik veel weet en een ander goed kan helpen, maar dat ik voor mijzelf langzamerhand de moed aan het opgeven ben… Er is ergens diep in mijn hoofd een stemmetje dat zegt dat ik dit allemaal aan kan, dat ik ben wat iedereen zeg en dat ik er alleen zelf in moet geloven. Er is iemand geweest waar ik dit alles mee durfde te delen, maar ook die persoon heeft mij in de afgelopen week verlaten. Volgens hem ‘laat ik hem niet toe’, terwijl ik voor mijn gevoel de wereld voor hem omdraaide en alles met hem deelde. Je kan nu wel raden hoe ik me voel; eenzaam, boos, verdrietig, onbegrepen en weer met nieuwe littekens erbij.

Ik wil weten wat ik fout doe, maar er is niemand die er antwoord op kan geven. En weet je, er zal vast een tijd komen dat ik terug kan kijken op deze periode in mijn leven en in de spiegel tegen mezelf kan zeggen dat ik het allemaal waard was en nu de sterkte vrouw ben die mensen ooit voor zich zullen krijgen. Echter is dit een droom, waarvan ik van harte hoop dat het ook echt zal gebeuren.

Oh, even een grappig feitje… Als de duivels, of de persoonlijkheidsproblemen om de hoek komen kijken, geef ik bij mensen in mijn directe omgeving aan dat ik even …… ben. Mijn tweede naam gebruik ik als overkoepelende naam voor mijn stickerprobleempjes.

Lieve ‘lotgenoten’, we zijn niet alleen. Door verhalen te delen zal er begrip en erkenning zijn. Daarom schrijf ik dit, en wil ik graag dat dit gedeeld wordt.

Lees ook:

  • pexels photo 132752

    ‘Weet je wat jouw doel zou moeten zijn? Dat je eens stopt met een puinhoop van je leven te maken’. Bam, die was raak. De rest van het gesprek heb ik mezelf afgezonderd en niemand…

  • Aandachttekort

    Het heeft even geduurd om weer 'in the mood' van het schrijven te komen. Toch is die stemming er nu opeens en daar ga ik eens even gebruik van maken.  Stemmingswisselingen zijn zwaar, vermoeiend en…

  • pexels photo 362993

    Dit wordt mijn eerste blog en ik merk aan mezelf dat ik het toch best een beetje spannend vind.Iedere keer als ik een stukje heb getikt zijn mijn vingers toch weer geneigd om het te…

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.