Mijn steen roept

Mijn steen roept me. Om er vooral weer veilig onder te gaan liggen en er voorlopig niet meer onder vandaan te komen. Gewoon verdwijnen van de wereld. Niets meer moeten, niets meer hoeven en mezelf in de donkerheid storten die depressie heet.

Ik wil het niet. Ik haat de depressie en wat het uiteindelijk met me doet. Maar ik ben inmiddels moe van het vechten. Van iedere dag mezelf toch weer uit bed krijgen, eten, kleren aan, naar de sportschool, daar dingen doen en vervolgens naar huis. Douchen. Eten. Afwas. Was. Katten. Alles. Laat me even slapen. Mijn vrienden heb ik alweer een week niet gesproken. Ik wil ze geloof ik ook niet zien, ik wil eigenlijk niemand zien. Ik voel me veilig onder mijn dekentje, samen met knuffelbeest en de ene kat op mijn voeteneind, de andere kat op haar kussen onder het bed. Het is niet goed, ik besef het. Ik ben al bij de huisarts geweest omdat peut geniet van haar welverdiende vakantie. Ik ga mezelf straks maar weer van de bank afslepen om richting sportschool te gaan en daar een half uur op een loopband te staan. Niet dat ik ook maar een greintje zin heb, maar ik weet dat het goed is en dat ik me er eventjes wat beter door ga voelen. Maar ik betwijfel of het gaat lukken.

Ik wil gewoon weer onder die steen kruipen en daar voorlopig niet meer onder vandaan komen. Ik wil slapen en wachten tot het weer weg is. Ik weet alleen dat zodra ik onder die steen kruip, het ineens een heel stuk zwaarder gaat worden. Dat de gedachten over de dood weer komen. Dat ik het nut van mijn eigen leven niet meer zie of in ieder geval een stuk moeilijker zie.

Jups, ik geloof dat die depressie toch weer soort van is gekomen. Hij was al onderweg, zag hem mijlenver aankomen. Toch weer geprobeerd hem te vermijden, niet te laten komen, weg te houden, maar het is weer niet gelukt. Het voelt nu als falen. Dat ik niet hard genoeg mijn best heb gedaan om het te voorkomen. Ergens weet ik dat het onzin is en dat dit al jaren zo gaat: twee depressies per jaar, een in de winter, een in de zomer. Ik weet even niet wat nu het beste is: toegeven of blijven vechten tot ik compleet op ben. Ik wil opgeven, ik wil door blijven vechten. Ik wil vooral hier vanaf. Gewoon weer vrolijk zijn en van de zomer genieten, ook al is het grijs en regenachtig.

4 Comments

  1. Hee, ik herken dit, natuurlijk, zoals velen hier op de site. Het is klote en hoe ermee om te gaan is zo persoonlijk…
    Is tussen vechten en vluchten in gaan zitten een optie? Als ik niet kan sporten, ga ik vaak een stukje wandelen of fietsen. Dat voelt dan wat milder voor m’n al uitgeputte lijf en ik vind het fijn om natuur te zien.
    Als ik geen zin heb in contact ga ik wel eens in een koffietentje zitten, dan zie ik toch mensen, alleen ik ken ze niet dus ik hoef er niks mee. Maar ik zit dan toch niet in een sociaal isolement.
    Oftewel, ik zoek manieren die net wat minder vermoeiend zijn dan echt contact en echt sport. Maar goed, nogmaals, het is super persoonlijk dus misschien vind jij het niks.

    Boven alles wil ik je vooral veel virtueel liefs toesturen. Hoop dat je therapeut snel terug is. Liefs

    1. Peut is er gelukkig donderdag weer. Dus dan kunnen we weer praten. Ik ben ondertussen heel erg blij met mijn huisarts.

      Wat ik lastig vind, is dat met de depressie ook enorme schaamte en angst terugkomen en blijf ik mezelf dus verstoppen. Ik schaam me letterlijk voor mezelf en wil mezelf eigenlijk niet aan de buitenwereld laten zien. Ergens gaan zitten zonder reden, wat wandelen of een rondje fietsen vind ik echt ontzettend moeilijk.

      Het sporten blijf ik wel doen, al is het maar een half uur op een loopband wandelen, beetje bergje op en af. Of in ieder geval proberen. Het is een soort van startpunt waardoor heel wat andere dingen ook door blijven gaan: uit mijn bed, kleding aan, na het sporten douchen, wassen, want stinkende sportkleding en enigszins gezond eten. Dus blijven sporten.

      Ik ben het alleen zo enorm zat, al die depressies…. Dank je voor je liefs.

      1. Fijn dat je je therapeut weer ziet donderdag!! Hopelijk draagt dat wat positiefs bij.

        Die schaamte is echt vreselijk inderdaad… 🙁

        Als de loopband je helpt, moet je dat zeker blijven doen!

        Snap dat je het enorm zat bent, depressie sucks!

        Sterkte!!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.