meisjes die praten

Mijn positieve ervaring met Project Speak Now

Ik was negen jaar. Daar waar andere kinderen een veilige, warme plek met liefde en geborgenheid hadden, was ik verloren in een wereld van onvoorspelbaarheid en agressie. Angst was het gevoel dat het grootste deel van de dag overheerste. Ik was op zoek naar veiligheid, geborgenheid, een plek waar ik kon zijn zonder angst. Voor mij was dit buiten. Elk moment dat ik het huis kon ontvluchten, greep ik met beide handen aan. Genietend van de zon in mijn gezicht, en de wind door mijn haren, het gras tussen mijn tenen. Meestal alleen.

Tot hij daar was. Hij die interesse toonde in mij. Hoe gaat het met je? Wat heb je vandaag gedaan? Wat zie je er mooi uit vandaag. Die paar vragen, zo simpel, gaven me het gevoel dat er daadwerkelijk iemand was die interesse had voor wie ik was. Van simpele gesprekjes buiten ging het al snel naar geborgenheid en veiligheid binnen. Zijn huis, met speelgoed en snoep maar nog het meest belangrijke… met liefde. Geen geschreeuw maar een aai over mijn bol, een knuffel als ik verdrietig was. Een hand die mijn tranen van mijn wangen veegde. Veiligheid en warmte zorgde dat ik keer op keer mee ging naar zijn huis. Tot het moment dat ook deze veiligheid veranderde in angst, pijn, en verwarring. In plaats van beneden spelen, werd het op zijn slaapkamer ‘spelen’.

Een zin die ik nooit meer zal vergeten: “Dit is wat mensen doen die van elkaar houden, je bent nu een grote meid.” Een zin die ik tot de dag van vandaag niet los kan koppelen van houden van. Ik kan en wil niet delen wat er in die slaapkamer allemaal is gebeurd. Wat ik wel kan delen is dat het leven door deze gebeurtenissen nog veel ingewikkelder werd. Daar waar angst mijn grootste vijand was, kwam er schuld en schaamte bij. De intense zelfhaat en walging voor wie ik was en wat ik allemaal had gedaan. Maar bovenal de belofte aan mezelf dat ik nooit meer iemand toe zal laten, nooit meer van iemand zou houden, omdat liefde het verschrikkelijkste was wat er op de wereld bestond. 

Er gingen jaren voorbij en toen ik 16 was leerde ik mijn huidige partner kennen. Dat was ook het moment dat de strijd in mijn hoofd begon, na jaren lang in mijn eigen veilige wereld te hebben geleefd. Daar waar ik iedereen op afstand hield, liet ik nu iemand toe en wat was dat ingewikkeld.

Ik liep vast. Tot op de dag van vandaag is praten over wat er gebeurd is in die slaapkamer te pijnlijk. De angst is te groot. Het verdriet durf ik niet te voelen. Door het vastlopen met deze trauma’s ontwikkelde ik andere stoornissen. En overal waar ik de afgelopen 18 jaar aanklopte stopte de hulpverlening met de conclusie: het is te complex om je goed te kunnen helpen. We sturen je door. Daar waar ik therapie kreeg voor mijn eetstoornis, gaven ze aan dat ik eerst aan mijn trauma’s moest werken. Maar ging ik naar traumabehandeling, dan moest ik eerst aan mijn zelfbeschadiging werken, aan mijn angsten of suïcidale gedachten. Overal kwam er een stempeltje en een pilletje bij, en in plaats van beter ging het alleen maar slechter en slechter. Met de nodige opnames tot gevolg.

Uiteindelijk besloot ik twee jaar geleden, na weer een opname op de PAAZ, mijn eigen weg van hulpverlening uit te stippelen. Hulpverlening waarbij ik een goed gevoel had. Met behulp van mijn man kwam ik uit bij een psychodynamische therapeut. En na jaren therapie was dit zo anders. Ik kreeg de tijd om vertrouwen op te bouwen. Ik kreeg ruimte om af te tasten. Geen ‘gaat u maar zitten en vertel maar’. Ook niet nadat ik continu dichtklap als we dichtbij mijn verleden komen. Daar waar andere therapeuten er allang een punt achter hadden gezet, bleef ze. Daar waar ik mezelf compleet afsluit en een soort van ‘uitcheck’ als ik ook maar iets van emotie voel, ziet zij wat er gebeurt en kijken we samen naar hoe we hier een weg in kunnen vinden. De angst om alleen geworden te laten met al deze ellende wordt kleiner en het vertrouwen in een ander blijft groeien. En dat is eng. De behoefte om te delen wordt groter, maar daarbij de angst voor emoties ook. Overweldigende emoties. Gevoelens van schaamte, het invullen van gedachten voor de ander. ‘Ze zal me nu vast vies vinden’. De behoefte aan troost en tegelijkertijd de angst voor nabijheid.

Twee jaar geleden ging ik op het internet ook op zoek naar contact met mensen die weten wat er in je hoofd omgaat, die weten wat je voelt. Mensen die ook seksueel misbruik hebben meegemaakt. En die me kunnen helpen bij deze hoge drempel die er mijn hele leven al zit. Bij het uitspreken van dingen van mijn verleden, in plaats van ze hardop in mijn hoofd te zeggen terwijl er geen geluid uit mijn mond komt. Ik kwam terecht op de site van Project Speak Now. Een stichting die zich inzet voor slachtoffers van seksueel misbruik. Op hun site kwam ik terecht bij een dag die ze organiseren: Beat Your Comfort Zone. Als ik erover lees, voelt het als een warme plek. Begeleid door alleen maar ervaringsdeskundigen. Een plek waar iedereen weet wat je voelt, denkt en nodig hebt. Met de nodige angst gaf ik me op voor die dag. Helaas kon ik niet deelnemen omdat ik vrij kort daarna op de PAAZ terecht kwam.

Het hele jaar heeft deze site met deze bijzondere dag mijn gedachten vaak gepasseerd. Mijn hoofd vol beelden en gedachten, de therapie waar ik aan begonnen was. Maar ook de behoefte om te zien, te ervaren, te voelen hoe anderen omgaan met alles wat komt kijken bij seksueel misbruik. Ik was op zoek naar antwoorden en besloot om me toch weer op te geven en deel te nemen aan de dag. Wat een warmte en liefde kunnen mensen in een dag stoppen. De ervaring, de rust, de veiligheid die ik er voelde was zo intens. Had je het moeilijk en wilde je even uit stappen, dan ging er iemand met je mee. Ging je dissociëren, dan werd dit gelijk opgepikt en werd er gevraagd wat je nodig had. Kon je niet praten en wilde je alleen maar aanwezig zijn, was dit ook oké. Ik ben niet iemand die anderen in de armen vliegt. Word ik emotioneel, dan ben ik juist bang. Maar ook hier was begrip voor. Een simpele ‘nee’ op de vraag ‘wil je een knuffel?’ was genoeg om mijn grens aan te geven. Ik moest een lange weg naar huis, maar ook daar werd aandacht aan besteed en er werd gevraagd of ik goed was overgekomen. Zoveel warmte op één dag, zo bijzonder.

Na de dag kon ik lid worden van een Facebook-pagina van de Beat Your Comfort Zone-dag. Daar kon je delen wat je wilde, delen wat je voelde. Zo werd het contact met de lotgenoten sterker. En hoe spannend deze dag ook was, ik keek er naar uit om het jaar erop weer te gaan. Waar ik de eerste keer angstig, stil en terug getrokken was, merkte ik de tweede keer dat ik me iets meer open durfde te stellen. Ik durfde me onder de mensen te begeven en een gesprek aan te gaan. Ik durfde aan meer opdrachten mee te doen dan het jaar ervoor. En met name de warmte van de dag heeft we wederom zoveel gegeven. Naast deze dag doet Project Speak Now nog meer. Ze geven Talking Circles waar je in een klein groepje kan praten over het misbruik. Maar ook individueel contact is mogelijk.

Ik zie hoe waardevol hun werk is voor zoveel beschadigde mensen. En ik wil ze dan ook heel graag helpen. Mijn droom is ooit als ervaringsdeskundige, maar zover ben ik nog niet. Mijn omgeving is nog een stap te ver om alles mee te delen. Ik heb dus in redelijke anonimiteit een doneeractie opgezet voor deze stichting. Ik hoop dat jullie na het lezen van deze blog eens een kijkje op hun site nemen. Maar nog meer hoop ik dat ik wat geld in kan zamelen. Zodat ze meer mensen kunnen helpen en misschien wel vaker in het jaar zo’n bijzondere warme dag kunnen organiseren voor lotgenoten. Je kunt hier doneren.