meisje aan het typen

Mijn opname op de crisisafdeling is voorbij

“ Je mag met ontslag Bo, je mag naar huis toe.” Dat is wat de psychiater tegen mij zei. Na vier maanden op de crisisafdeling was er zicht op ontslag, ik mocht naar huis. Terwijl ze het zei kwam er een lach op mijn gezicht, een lach die iedereen om mij heen zag, ik straalde. Toen ik klaar was met het gesprek liep ik naar mijn kamer toe. Ik ging zitten op mijn bed. Het perfecte moment om mijn gedachten de vrije loop toe te laten. Terwijl ik daar op mijn bed zat, appte ik mijn lieve vrienden om te zeggen dat het eindelijk zo ver was. Ik kreeg allerlei lieve berichtjes terug met hoe trots en blij ze op/voor mij zijn. 

Ik legde mijn telefoon weg en ineens overviel de paniek me. Thuis, zonder 24/7 hulp, zonder hulpverlening die mij hielp met alle dingen waar ik tegenaan liep. Ik moet het zelf weer gaan doen, alleen. 4,5 maanden zat ik in Dordrecht, terwijl de bedoeling 10 maanden minimaal zou zijn en vervolgens 4 maanden op een gesloten afdeling.

Ik voelde de blijdschap niet meer. De paniek viel als een deken over mij heen. Ik zag alleen maar de negatieve kanten van het ontslag. Toen realiseerde ik mij pas hoe gehospitaliseerd ik eigenlijk ben. Ik was er zo aan gewend geraakt dat ik mensen om mij heen had staan die kennis hadden op het gebied van psychiatrische ziektes en die mij hulp gaven wanneer ik het nodig had. Die mijn veiligheid waarborgden als mijn hoofd overliep en ik niet meer wist of ik eruit zou komen. Nu moest ik het dus alleen gaan doen.

Ik mocht naar huis gaan zonder hulp, die moesten ze nog gaan regelen. Hierdoor had ik het gevoel alleen te staan. Hoe kan je na zo intensieve opname nou alleen te komen staan? Ik krijg hulp, alleen wie en wanneer is nog onduidelijk. Ik hoef het niet alleen te gaan doen, maar zo voelt het wel.

Er komt bij een opname die beëindigd wordt ook een afscheid kijken. Doordat ik 18 ben geworden, was het mijn laatste keer op de jeugdafdeling. Ik heb daar meerdere keren gezeten en liep ook rond op een andere afdeling daar. Ik moest afscheid nemen van de hulpverlening die meerdere keren mijn leven heeft gered, die mijn veiligheid heeft gewaarborgd en die mij de juiste hulp gaf wanneer het nodig was.

Ik haat afscheid nemen van mensen die ik vertrouw en waar ik lief en leed mee heb gedeeld. Ik probeer mezelf te zeggen dat het goed zo is, dat ik mijn vleugels uit mag gaan spreiden en mag groeien. Het doet pijn, maar het is ook goed zo. Ik heb voor iedereen een kaart gemaakt met een persoonlijke tekst waarin ik hun vertel hoe dankbaar ik ze ben voor alle steun. Ik neem afscheid, maar ik zal ze nooit vergeten.

Nu is het tijd om weer verder te gaan met vechten vanaf thuis. Op het moment dat ik dit schrijf is het twee dagen na het ontslag. De somberheid overheerst en ik voel mij slecht. Ik ga over mijn grenzen om maar niet te hoeven voelen hoe ik mij meestal voel, namelijk somber.

Ik moet mijn eigen grenzen gaan leren kennen maar ik wil niet voelen, ik kan het niet. Ik wil mij zo graag beter voelen, maar het lukt niet. Ik had gehoopt dat als ik thuis was, ik weer beter in mijn vel zou zitten, maar helaas. Ik moet doorgaan. Niet opgeven en daarmee de strijd verliezen. Ik moet het leven een eerlijke kans gaan geven, dat ben ik het leven verschuldigd. Ik ga er alles aan doen om mezelf te herpakken en er weer tegen te gaan vechten, tegen mijn somberheid. Voor nu ben ik vooral erg moe. 

Of een crisisopname op de volwassenenafdeling nodig gaat zijn in de toekomst? Ik heb geen idee, maar ik weet wel dat ik er alles aan ga doen om dat te kunnen voorkomen. Ik moet hulp gaan leren vragen, want alleen kan ik dit niet aan, dat blijkt wel in deze twee dagen. Ik moet eerlijk zijn tegen mijn ouders over hoe ik mij voel, zodat zij mij kunnen helpen door de dagen heen te komen. Ik ga het dag voor dag bekijken en dan zien we wel hoe het leven gaat verlopen.

Ik wil weer leven in plaats van overleven. Ik wil weer leuke dingen gaan doen met vrienden. Ik wil mezelf weer terug vinden. Dit zijn de dingen waaraan ik mij aan ga proberen vast te houden. Hopelijk klim ik weer naar boven op die berg in plaats van steeds naar beneden te glijden. Ik moet mezelf redden, alleen ik kan dat, met steun van de omgeving.

Lieve dappere jij, geef jezelf de tijd om uiteindelijk je vleugels uit te spreiden en een mooie vlinder te worden. Jij kan worden wat je wilt. Geloof in jezelf. Je hebt zoveel kracht in je zitten, gebruik die, alleen jij kan dat! Wees trots op jezelf dat je al stapjes maakt. Iedere stap is er één!!!!

Alles wat groot is, begon ooit klein. Je hoeft niet meteen een vlinder te zijn. 

Lees ook:

  • Heimwee naar opname

    Het is vandaag precies 520 dagen geleden dat ik afscheid nam van de kliniek. Toevallig ben ik vandaag precies vijf keer zo lang thuis als mijn tijd in die GGZ-instelling duurde. En nog steeds mis…

  • Over je vermoeidheidsgrens gaan

    Waar liggen mijn grenzen? Ik heb al een aantal jaar last van depressie. En ik ben hard aan het vechten naar herstel. Maar dat valt nog niet mee. Want waar liggen mijn grenzen? Waarom word…

  • black and white woman girl sitting

    Sommige maanden zijn zwaar en andere weken net iets minder zwaar. Dit is hoe je een dysthyme stoornis zou omschrijven. Het is een chronische lichte tot milde depressie. Soms zijn er weken waar de zon…

2 reacties

  1. Het is ook wel een hele overgang, van een opname naar weer zelf thuis. Ik kan me best voorstellen dat dat behalve blijdschap ook paniek oproept. Ik hoop dat je het thuis heel goed gaat doen!
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Ik moet niks

  2. beste Bo, ik ken je niet persoonlijk maar wilde toch graag op je blog reageren. 14 jaar terug had ik namelijk dezelfde blog geschreven kunnen hebben. ik wil je kracht toewensen en je hoop geven. want je kunt hieruit komen. ik ben echt diep gegaan en soms kunnen dagen voelen alsof er niets meer is om voor te vechten. maar dat is er wel. ik ben nu 34 en trotse mama van 2 meisjes. onzeker zal ik altijd blijven maar het slijt. en het siert. ik gun jou de kracht om hier doorheen te komen. wat ontzettend goed dat je zo open bent en je je zo goed kunt verwoorden. zet m op !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.