jongen achter deur

Mijn onzekerheid en faalangst

Ik zou graag wat willen vertellen over mijn onzekerheden, wat zich onder andere uitte in faalangst en hoe zich dat verder ontwikkeld heeft.

Ontwikkelingsachterstand

Als kind had ik een algehele ontwikkelingsachterstand en werd ik erg gepest. Mijn moeder was al tevreden als ik een beetje leerde lezen en schrijven. In tegenstelling tot iemand die altijd maar denigrerende opmerkingen naar mijn maakte. Uiteindelijk haalde ik mijn ontwikkelingsachterstand op de basisschool weer in. Toch werd er gezegd tegen mij dat ik nooit een hoogvlieger zou worden. Ik vond het heftig om dat rond mijn zevende te horen. Zo zijn er nog meer opmerkingen geplaatst. Het maakte mij verdrietig, maar dat stopte ik gelijk weg.

Bewijsdrang en perfectionisme

Daarbij ging het pesten op het voortgezet onderwijs verder en begon ik erg onzeker, introvert en verlegen over te komen. De leerlingen en leerkrachten begonnen mij op die manier te behandelen en te benaderen, zodat ik mij een buitenbeentje voelde en mij daardoor minder waard voelde dan de rest. Dus ik wilde gaan overcompenseren. Ik had dat op die leeftijd nog niet door. Door allerlei verschillende factoren kreeg ik veel last van bewijsdrang en perfectionisme.

Ik moest van mezelf in alle schoolvakken de beste zijn. Ik merkte namelijk dat ik complimenten kreeg als ik goede cijfers haalde. Dat gaf mij het gevoel dat ik alleen op die manier waardering kon krijgen van andere mensen. Daardoor kreeg ik de volgende gedachtes/overtuigingen: ‘Als ik de beste van de klas ben, zullen mijn klasgenoten en leerkrachten naar mij opkijken. Als ik de hoogste punten haal, zullen ze mij aardig en geweldig vinden. Als ik niet voldoende presteer, zullen ze mij dom, minderwaardig en raar vinden. Zullen ze mij gaan vernederen en uitlachen. Daarom moet ik mijn best doen, dan zullen ze mij bijzonder vinden en dat is het enige in het leven waar ik voor leef. Ik leef om te presteren en goede cijfers te halen, dat is het enige waar ik voldoening uit kan halen en waardoor mensen mij zullen gaan waarderen.’​

Ik kon het in het echte leven alleen niet waarmaken. Ik kreeg dus last van faalangst, black-outs en blokkades door de enorme druk die ik mezelf oplegde. Mede daardoor ben ik zelfs uitgevallen op school en heb ik mijn diploma niet gehaald. Ik verstijfde letterlijk van angst als ik aan mijn school/huiswerk moest. 

Eetproblemen

Rond mijn 13e begon ik mede daardoor eetproblemen te ontwikkelen. Op mijn 17e werd mij door mijn toenmalige psychiater een zeer somber toekomstperspectief geschetst, vanwege andere psychische problemen. Mij werd onder andere verteld dat ik beter knijpertjes kon gaan inpakken op een sociale werkplaats, dat ik nooit meer naar regulier onderwijs zou kunnen en dat ik nooit meer spontaan zou kunnen overkomen, enzovoort. Die bevindingen waren voor mij de druppel die de emmer deed overlopen.

Ik ging uiteindelijk expres veel afvallen, omdat ik daar naar mijn idee wel de beste in kon worden. Het gaf mij een kick om dat cijfertje iedere keer naar beneden te zien gaan op de weegschaal. Extreem afvallen in een korte tijd konden mensen in mijn omgeving niet. Ik kon alle verleidingen wat betreft eten en drinken weerstaan en kon mijn behoeftes daarin opzij zetten. Ik voelde mij sterk en krachtig en voelde mij daarin beter dan de andere mensen in mijn omgeving. Na een tijd kwam ik er alleen achter dat dit helemaal niet zo krachtig was. Het heeft een tijd geduurd voordat ik dat inzag. ​

In therapie

In mijn puberteit ging ik naar therapie en was het de bedoeling dat ik mij kwetsbaar zou opstellen. Dat durfde ik niet zo goed. Ik kwam daardoor afstandelijk en hooghartig over, terwijl ik dat zelf niet echt door had. Ook in mijn directe omgeving werd ik door sommige mensen arrogant genoemd. Enkele zagen wel dat het een masker was. Ik wilde niet dat mensen mijn kwetsbaarheden zagen. Ik vond dat namelijk te eng. Ik moest van mezelf zelfverzekerd, sterk en stoer zijn, want ik had het idee dat ik dan nooit meer gepest zou worden. 

Naarmate de tijd vorderde kon ik de façade niet langer hoog houden en veranderde ik in een ‘robot.’ Dit gebeurde ongeveer vanaf mijn 19e. Ik was verkrampt en verstijfd. Enerzijds kon ik mijn kwetsbaarheden en emoties niet meer bewust ervaren/voelen en deed ik net alsof ik die niet had. 

Een fijne psycholoog

Rond mijn 20e kwam ik terecht bij mijn toenmalige psycholoog en met haar klikte het goed. Ik vertelde aan haar, dat ik binnen anderhalf jaar klaar wilde zijn met therapie. Ik wilde namelijk laten zien aan haar dat ik beter was dan haar andere patiënten en wilde al helemaal niet in een groep met lotgenoten. Ik was niet zoals zij. Ik was er beter aan toe, dus ik hoorde daar niet. Anderzijds zag mijn toenmalige hulpverlener dat ik wel erg angstig was en zag zij mijn kwetsbaarheden wel, ook al voelde ik ze zelf niet. Door haar geduld, oordeelloze houding en meevoelendheid, durfde ik steeds meer mijn emoties te voelen en klein beetje te accepteren.

Ik ben uiteindelijk ook naar de lotgenotengroep van die desbetreffende ggz-instelling geweest. En in plaats van anderhalf jaar, ben ik uiteindelijk 6,5 jaar bij haar geweest. Ik heb nu kunnen en durven accepteren dat het meer tijd nodig heeft. Toch heb ik nog wel last van bepaalde zaken. Ik vind het nog erg moeilijk om non-verbaal mijn gevoelens te laten zien aan personen in mijn directe omgeving, waar ik een goede band mee heb. Ik durf het gelukkig nu al wel verbaal kenbaar te maken bij enkele mensen en dat is al heel wat voor mij.

Ook heb ik in die 6,5 jaar amper mijn verdriet durven laten zien aan mijn toenmalige behandelaar. Gelukkig durfde ik wel steeds vaker te laten zien dat ik bang was en kon ik ervaren dat ik daar niet op afgerekend werd. Ik merkte dat ik echt aanwezig mocht zijn met alle gevoelens die ik ervoer en dat ik nog steeds als een volwaardige persoon gezien werd. Het deed dus geen afbreuk aan wie ik was, maar het maakte mij juist meer mens. Ook kwam dus mijn ‘eigen ik’ steeds meer naar voren in plaats van dat ik een ‘robot’ was. 

Ik begin steeds meer te leven

Ondanks de vooruitgang, vind ik het nog wel moeilijk om met een opleiding te starten. Ik heb namelijk nog wel het gevoel de wereld in elkaar zal storten en ik geen bestaansrecht heb als ik fouten maak of niet de beste van de klas ben. Dat ervaar ik ook nog in andere situaties. Dus daaraan ga ik nog werken. Verder is mijn eetstoornis in de loop der jaren afgezwakt naar hanteerbare eetproblematiek en heb ik verschillende soorten vrijwilligerswerk gedaan, ondanks mijn angst om ‘als mens’ aanwezig te zijn in contact met andere mensen.

Beetje bij beetje voel ik mij weer echt mens worden en begin ik weer steeds meer te leven. Ik voel het vanbinnen en mensen zien het ook aan mij. Ik begin echt contact met mezelf te krijgen en daardoor gevoelsmatig ook meer verbondenheid met de ander. Ik krijg van de mensen om mij heen te horen, dat ik steeds levendiger, meer ontspannen en minder verstijfd/verkrampt overkom in contact met hen.

Ik voel mij steeds minder afgevlakt, kil/koud en somber en ik voel meer spontaniteit en blijdschap, ondanks de angstklachten. Ik merk namelijk dat dat de fijne gevoelens er automatisch ook steeds meer aanwezig zijn als de lastige gevoelens er (een beetje) mogen zijn.
Ik ben mezelf steeds meer uit mijn eigen gevangenis aan het bevrijden en dat voelt, ondanks de angst, ook echt fijn! 

En in het kort gezegd (en dan spreek ik alleen voor mezelf):
(Zelf)acceptatie is één van de belangrijkste sleutels naar vooruitgang.

Lees ook:

  • hands writing diary journal 159774

    Vandaag had ik een afspraak bij mijn psychologe. Ze heeft een nieuwe baan gevonden en nu was de dag dat ze mij ging koppelen aan een andere psycholoog. Een collega van haar die nu alles…

  • pexels photo 269282

    Ik ben zo zacht. En dan bedoel ik niet van buiten, al heb ik genoeg vet en zal ik zelfs op mijn dunst niet met botten prikken. Overal hoort een laagje weefsel en een huid…

  • pexels photo 28293

    Ik neem nog een kijkje op mijn mobiel terwijl ik in mijn jas schiet.De klok geeft 09:50 uur aan.Om 10:00uur heb ik een afspraak met mijn psychologe.Ben niet dol op wachtkamers en probeer daar zo…

1 reactie

  1. De dingen die je al zo jong te horen hebt gekregen, klinken echt heel heftig. Dat zou volgens mij tegen niet één kind gezegd mogen worden. Denken in mogelijkheden is nog altijd beter dan denken in onmogelijkheden. Je eindigt toch nog redelijk positief; mooi om te lezen.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Slaap je niet dan rust je toch?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.