handen vol lichtjes

Mijn lichtbundel

In deze blog gaat het over suïcidaliteit. Heb jij ook suïcidale gedachten en wil je daar met iemand over praten? Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie

Als kind zijnde was ik bang voor de dood. Als het onderwerp ter sprake kwam, kroop ik dicht tegen mijn vader aan. Ik weet nog dat toen ik in groep vijf zat mijn oom overleed. Ook al heb ik hem niet gekend, ik moest tóch mee naar de begrafenis. We liepen met z’n allen de begraafplaats op. De kist ging naar beneden, het graf in. Om de beurt mochten wij voor het graf staan om afscheid te nemen. Ik stond voor het graf, tussen mijn ouders in, en ik keek naar de kist. Ik had geen idee hoe mijn oom eruitzag, ik wist alleen zijn naam. Maar toen ik daar voor het graf stond, kreeg ik een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen.

Op dat moment drong tot mij door dat er een einde komt aan het leven. Ook aan mijn leven. En ik was bang. Bang, omdat ik nog niet wilde sterven. Mijn droom was om dokter te worden en mensen beter te maken. Ik had mijn leven al uitgestippeld met een mooi beroep, een knappe man en lieve kinderen. Hoe had ik op die leeftijd kunnen weten dat tien jaar later mijn droom was om dood te gaan…

Ik kan mij geen leven meer voorstellen zonder gedachten aan de dood. Sinds mijn twaalfde loop ik al met deze gedachten rond. Het begon met ‘onschuldige’ gedachten zoals: soms zou ik willen dat ik niet meer leefde. Een simpele gedachte. Ik wist niet dat dit nog maar het begin was. Ik wist niet dat ik zeven jaar later in het ziekenhuis zou liggen, omdat het verder ging dan ‘alleen maar’ een gedachte.

Soms maakt het mij bang om deze gedachten te hebben. Dan ben ik bang dat ik de controle verlies en een poging doe, impulsief. Want er zijn redenen om te blijven leven. De voornaamste reden dat ik nog leef, is mijn kleine neefje. Hij zou het niet begrijpen als ik er niet meer ben. Hij zou naar mij blijven vragen, waar ik ben. Hij zou mij missen. En ik wil niet dat hij mij mist. Ik wil met hem over het strand rennen, zandkastelen bouwen. Ik wil tekeningen maken, met verf kliederen, op het behang tekenen. Ik wil met hem knuffelen en hem kusjes geven. Ik wil hem op zien groeien, tot een irritante puber. Ik wil hem zien trouwen met de liefde van zijn leven. Ik wil de ‘favoriete’ tante zijn. Ik wil van hem genieten en hem blijven verwennen. Ik wil al mijn liefde in hem stoppen.

En daar probeer ik mij aan vast te houden. Als de duisternis optreedt en ik vastzit in een donkere spelonk, dan is de gedachte aan mijn neefje als een lichtbundel. Een lichtbundel die mij de weg wijst naar de uitgang van de spelonk, naar het licht. En ja, soms struikel ik nog over stenen die midden op het pad liggen, maar ik sta op en vervolg mijn weg. Mijn weg naar het licht.

Wie of wat is jouw lichtbundel?

Lees ook:

  • Kiezen voor het leven

    Kiezen voor het leven, het klinkt zo eenvoudig. Alsof je even bedenkt wat je nog moet halen in de supermarkt, of wat je nog even in huis moet doen voordat je to-do-list afgewerkt is. De werkelijkheid is echter anders. Het…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.