te groot lichaam meisje kijkt naar vrouw

Mijn lichaam is te groot

Ik ben zesentwintig – of nou ja, mijn lichaam is zesentwintig. Ik voel me op z’n hoogst 23. Pip is vier, kleine sae is zes, Britney is een jaar of 17 en de baby… dat spreekt voor zich. Maar dat eerste, hoe oud ik – Sae – ben en hoe oud ik me voel, daar ben ik veel mee bezig de laatste weken. Ik heb het er eigenlijk nog met niemand over gehad en realiseerde me een paar dagen geleden pas dat het eigenlijk al langere tijd door mijn hoofd spookt.

Ik kan niet zo oud zijn, niet zo volwassen, niet zo groot. Ik loop zo ontzettend achter op leeftijdsgenoten, ik moet nog zoveel ontdekken voordat ik verder kan, ik wíl niet groot zijn.

Maar ik ben het wel.

Misschien wil ik wel 23 zijn omdat ik toen nog bij mijn vorige therapeute zat die ik tot op de dag van vandaag ontzettend mis. Misschien wil ik wel 23 zijn omdat dat een veel veiligere leeftijd was. Zo lekker niks. Een prima studentenleeftijd, een prima “ik doe eigenlijk niet zoveel voor studie en zit graag op het terras”-leeftijd. Een prachtige “ik heb eigenlijk nog nooit een relatie gehad”-leeftijd. Op je 23e begint nog niemand over de dertig die in zicht komt, op mijn 23e had ik nog geen samenwonende en trouwende en werkende en baby’s makende vrienden van mijn eigen leeftijd. Op mijn 23e voelde het alsof ik alles nog wel bij kon benen.

Het voelt raar, erkennen dat ik me niet even oud voel als mijn lijf. Ik zie mezelf – tegen beter weten in, want ik weet dat het zo niet werkt – als de ‘echte’, het origineel of zoiets. De delen, alters, zijn stukjes van mij. Maar eigenlijk is dat niet zo – ik ben er vrij zeker van dat ik als Sae pas ben ontstaan toen het lijf een jaar of 19/20 was. En ik ken de theorie (de theorie van structurele dissociatie): ik ben óók een alter. Net als Pip, net als Britney, net als alle anderen. Ik ben niet meer of ‘echter’ of beter of belangrijker of groter… Ik ben alleen toevallig degene die het grootste deel van de tijd achter het stuur zit.

En het lijf wat ik bestuur is 26.

Ik ben bang, bang dat ik het niet bij kan benen, dat ik de achterstand nooit in kan halen. Dat ik niet echt ben, omdat ik ‘maar een alter’ ben. Net als de rest. Dit is een identiteitscrisis over de identiteitsstoornis en ik kan je vertellen dat het behoorlijk complex is.

Lees ook:

  • Ik heb geen trauma, wel een nieuw nachtlampje

    Zoals ik in mijn eerdere blogs schreef, heb ik - durf ik dit zwart op wit te zetten zonder het te ontkrachten? - een dissociatieve stoornis. Een dissociatieve stoornis komt voort uit trauma, dissociatieve identiteitsstoornis

  • Duizend stukjes

    Ik ben bang. Bang voor iedereen, bang voor alles. Ik zet een masker op als ik mijn deur uitstap. Niemand ziet mijn tranen, niemand voelt mijn pijn. Ik lach, en ik doe alsof. Ik voel…

  • Verleden in het heden

    Wat doe je als vroeger zich herhaalt en spreken verboden wordt? Wat doe je als het heden op het verleden begint te lijken? Wat doe je als je doods- en doodsbang bent om niet geloofd…

7 reacties

    1. Dankjewel! En ik geloof je direct dat er heel veel mensen zijn die zich niet per se in hun feitelijke leeftijd herkennen. Het is meer dat het direct zo’n chaos in m’n kop wordt met iedereen die al een andere leeftijd is/heeft, haha!

  1. Ik heb een tijdje geleden een rondvraag gedaan, en iedereen die ik ken heeft een leeftijd waarin hij of zij stopt met zich ouder te gaan voelen. Die gevoelsleeftijd wisselt nogal per persoon. Je kan zelfs aardig raden waar mensen zijn blijven hangen, als je kijkt naar hun gedrag. Mensen met kinderen blijven meestal iets ouder hangen dan mensen zonder, bijvoorbeeld. Maar ook dat gaat niet altijd op. En dan zijn er ook mensen die nog 30 zijn maar zich al 43 voelen.

    Ik zelf ben al meer dan negen jaar 25. Soms ben ik 7 en soms 16, maar meestal ben ik 25. Toen ik echt 25 was, was ik depressief en liep ik vast. Er is niets aan mij dat terug wil naar het moment zelf. Maar als je me vraagt hoe oud ik ben, dan is mijn eerste reflex ’25’.

    Ik word bevolkt door verschillende versies van mezelf, en dat worden er steeds meer naarmate ik ouder wordt. Dat is misschien het enige teken dat ik heb dat ik echt niet meer 25 ben: ik heb sindsdien alweer drie levens geleefd waarin ik heel iemand anders was dan in de jaren voor mijn 25ste. Soms kijk ik naar wie ik nu ben, en denk aan wie ik allemaal ben geweest, en vraag ik me af wat de volgende versie zal zijn. Het is confronterend om de levens naast elkaar te leggen en te beseffen dat ze allemaal echt zijn, en dat ze toch ineens niet meer van nu kunnen zijn, niet meer waar.

    Ik heb geen DIS, geen van mijn levensfases of personen is van me gesplitst en geen van hen is een compleet zelfdeel/alter of neemt me over. Ik denk dus dat ik absoluut niet voel wat je voelt of weet hoe het voelt. Maar een gedeelte van wat je beschrijft klinkt niet onbekend en is misschien wel niet alleen onderdeel van DIS, maar van menszijn.

    Ik weet niet of dat helpt, maar ik wilde het toch zeggen :).
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Winnen of leren

    1. Ja ik snap dank ik wel wat je bedoelt, Anne! Wordt heel vaag nu misschien, maar ik als Sae herken het heel erg – en daarnáást zijn er dan nog de alters/delen. Misschien vergelijkbaar dat ik als Sae ook verschillende modi heb, maar dat Pip bijvoorbeeld ook haar eigen modi heeft.

      Vind het wel heel mooi hoe je het beschrijft (idee voor een blog? :p), hoe je verschillende levens leeft vanuit een ander leeftijds-besef (zeg ik het dan goed?). Nou ja, ik zou zeggen: blijf je vooral lekker 25 voelen, is een prima leeftijd toch?

  2. Haha ik zat net te denken, het wordt bijna een blog…

    ja, ik denk dat ik kan zien hoe als alle alters ook nog eens allemaal levensfases (of modi) hebben, dat het een heel ingewikkelde mozaïek wordt… ik kan het niet begrijpen, maar wel een soort zien.

    Het lijkt een beetje op toen ik voor studie in 11 dimensies moest rekenen, het gaat boven mijn voorstellingsvermogen om me in te leven, maar ik kan er wel mee werken.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Vredig

  3. Wat een goed stukje. Iedereen heeft wel een leeftijd hoe hij/ zij zich (prettig) voelt. Het hebben van een leeftijd van kinderen blijkt in de praktijk (zeker voor mannen) wel heel lastig- het leidt vaak direct tot veel grove vooroordelen of soms tot regelrechte haat. Daardoor is het beter hier niet eerlijk in te zijn en het onzichtbaar te houden. Het wordt overigens in de GGZ ook niet erkend: VWS maakte bekend, dat psychische kwetsbaarheid vanwege je klein voelen in identiteit niet iets is wat erkenning of bescherming behoeft- een eufemisme om te zeggen dat je in principe vogelvrij bent als je je werkelijk ook zou gedragen zoals je het fijn voelt. De sfeer is grimmig in de samenleving. Zelfs op een forum voor transgenders waar voorzichtig werd geprobeerd te verduidelijken dat je ook identiteitsproblemen kunt hebben die met leeftijd te maken hebben, werd aangegeven dat ‘mannen die zich een jongen voelen’ geen hulp behoeven, maar vergast moeten worden en de kogel moeten krijgen. Misschien is zulke wreedheid niet tegen vrouwen, maar mannen met DIS zijn gewaarschuwd voor de keiharde opstelling vanuit de samenleving én GGZ als je aangeeft je nog klein te voelen!

    1. Hoi H.J.

      Wat naar om te horen dat er zo heftig wordt geageerd tegen mannen met DIS. Mocht je ooit je persoonlijke ervaringen met het hebben van DIS willen delen, dan ben je altijd welkom om mee te schrijven.

      Mocht je specifiek een misstand in de ggz willen aankaarten, dan is #brekenofmaken misschien iets voor je.

      Groetjes en veel succes met alles!
      Rivka

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.