leven met boulimia

Mijn leven met boulimia

Hoe ontstond mijn eetstoornis

Op mijn 17de ben ik gediagnosticeerd met een posttraumatische stress stoornis en sindsdien krijg ik daar hulp voor binnen de GGZ. Ik liep PTSS op nadat ik in twee relaties seksueel ben gemanipuleerd en misbruikt. Na het misbruik raakte ik mijn vriendengroep kwijt en moest ik mijn studie door omstandigheden stopzetten. Ook verloor ik het contact met mijn lichaam.

Mijn lichaam voelde ‘vies’ en niet meer van mij. Mijn zelfbeeld heeft dus flink onder het seksueel misbruik geleden en ik had het gevoel de controle over mijn leven compleet te verliezen. Mijn leven leek door mijn vingers weg te glippen. Als gevolg van de PTSS leed ik aan herbelevingen en had ik dagelijks last van heftige nachtmerries.

Om rust in mijn hoofd te krijgen en een gevoel van controle te ervaren, begon ik mijzelf te beschadigen. Ook verschenen de eerste kenmerken van eetgestoord gedrag. Eten werd een obsessie voor mij. Toen ik het gevoel had nergens meer controle over te hebben in mijn leven, werd eten mijn houvast. Ik kon ten slotte zelf beslissen wat ik at en dronk en dat kon niemand mij afpakken.

Onschuldig afvallen, of een obsessie?

De eerste maanden dat ik met het veranderen van mijn voedingspatroon bezig was, begonnen onschuldig. Ik was iets te zwaar en wilde graag een paar kilo afvallen. Ik besloot dat ik wat minder en vooral gezonder ging eten. Ook wilde ik meer gaan bewegen, omdat dat mijn gezondheid goed zou doen.

Al snel werd voeding en beweging een obsessie voor mij. Ik begon boekjes bij te houden waarin ik opschreef wát ik at en dronk en hoeveel calorieën het bevatte. Ook hield ik boekjes bij waarin ik opschreef hoeveel ik op een dag had bewogen en hoeveel calorieën ik hiermee had verbrand.

Ik begon steeds meer voeding uit mijn schema te schrappen, in de hoop wat sneller te kunnen afvallen. Weken en maanden verstreken en mijn obsessie met eten bleef maar groeien. Elke dag werd een wedstrijd in mijn hoofd, om te kijken hoe weinig ik zou kunnen eten. Elke nieuwe dag wilde ik minder calorieën tot mij nemen dan de dag ervoor. Het gaf mij een intens gevoel van controle en dat zorgde ervoor dat het trauma naar de achtergrond verdween.

De eerste weken viel ik ontzettend veel af. Maar op een gegeven moment stabiliseerde mijn gewicht. Inmiddels had ik een ongezond laag gewicht bereikt. Op dat moment besloot ik meer te gaan sporten. Eerst plande ik een vaste wandeling in voor de middag. Maar al snel moest ik van mijzelf zowel ’s ochtends als ’s middags wandelen en ’s avonds ook nog eens een keer gaan hardlopen. Tussendoor deed ik ook nog wat krachttraining.

Het vele bewegen zorgde ervoor dat ik nog meer kon afvallen. Dat was dan ook het moment dat ik mijn laagste gewicht bereikte. Elke dag was een grote strijd en stond geheel in het teken van obsessief eetgedrag en bewegingsdrang. Mijn dag begon met een bezoekje aan de weegschaal en eindigde met een bezoekje aan de weegschaal. Ook dit werd dwangmatig in een notitieboekje genoteerd.

Mijn directe omgeving begon zich zorgen over mij te maken omdat ze mij zichtbaar zagen afvallen. Ze voelden zich ontzettend machteloos. De buitenwereld was echter ontzettend enthousiast over mijn nieuwe, dunne lichaam. Dat voedde het ‘boulimia-stemmetje’ in mijn hoofd. Was dit dan het beeld van hoe een mooi lichaam eruit moet zien?!

Mensen die mij eerder niet mochten en mij zelfs hebben gepest omdat ik wat voller was, mochten mij nu ineens en zochten contact met mij. De complimenten gaven mij weer een beetje een gevoel van eigenwaarde. En juist daar snakte ik zo naar. Na het misbruik voelde ik mij namelijk eenzaam en walgde ik van mijn lichaam. Ik verlangde naar het hebben van nieuwe sociale contacten. En als ik dat met dit nieuwe lichaam kon bereiken, dan moest ik daar de prijs maar voor betalen.

Ik putte mijn lichaam volledig uit. Mijn haar werd dunner, mijn huid werd slechter, ik had geen energie meer om leuke dingen te doen en lopen en fietsen ging steeds zwaarder. Maar het allerergste was dat ik geen plezier meer had in leuke dingen doen.

Gezellig uit eten gaan, met z’n allen naar een pretpark gaan, of een dagje naar de bioscoop. De boulimia had mij in haar macht, want tijdens al deze leuke activiteiten werd er ook gegeten. Eten dat ik ‘niet mocht’ hebben. Ik ontnam mijzelf alles wat plezierig was om zo mijn eetprobleem te kunnen verbergen en kwam in een (sociaal) isolement terecht.

Proppen maar

Na een aantal maanden hield ik het uithongeren en het vele bewegen niet meer vol. Ik begon stiekem te eten. Dit deed ik op momenten dat ik alleen was. Ik hongerde mij gedurende de dag uit en ’s avonds kwamen dan vaak de eetbuien.

Ik at zo veel totdat het pijn deed in mijn buik en ik bijna moest overgeven. Aan de ene kant gaf het overeten mij een gevoel van controle, omdat ik zelf besloot al dat eten mijn lichaam in te proppen. Aan de andere kant overat ik mijzelf als straf.

Omdat ik het hongeren niet kon volhouden, moest ik mijzelf maar goed straffen door mij misselijk te eten. Ik at grote hoeveelheden ongezonde voeding. Zo kon ik tien dik belegde boterhammen achter elkaar naar binnen werken, maar ook bijvoorbeeld verschillende plakken chocolade, pakken koekjes, of een bak ijs van een halve liter.

Vaak ging ik ook in mijn eentje naar de supermarkt om ongezonde snacks te kopen en dit verstopte ik in mijn kamer. De lege verpakkingen gooide ik buiten weg, of op andere plekken waar niemand erachter kon komen. Door het stiekeme eten voelde ik mij ontzettend schuldig. Ook voelde ik mij gefaald dat ik het uithongeren niet vol kon houden.

De diagnose

Van 2013 tot 2018 is mijn strijd met voeding het heftigst geweest. Meerdere keren heb ik binnen de GGZ aangegeven dat mijn strijd met eten mijn hele dag in beslag nam en mij ongelukkig maakte. Mijn noodkreten werden niet gehoord en heb ik al die jaren alléén gelopen met mijn eetprobleem.

Dit was een erg eenzame periode, waarin ik mij niet gehoord en serieus genomen voelde. Pas in 2018 kwam ik bij een psycholoog terecht die mijn eetgestoorde gedrag serieus nam. Hij gaf mij destijds een EMDR-behandeling (‘Eye Movement Desensitization and Reprocessing’) om mijn PTSS onder controle te krijgen.

Ik vertelde hem over de relatie tussen mijn PTSS en problemen rondom eten. Als ik bijvoorbeeld een herbeleving had over seksueel misbruik, dan overat ik mij vervolgens om het gevoel van rust en controle terug te krijgen. Vervolgens compenseerde ik dat de dagen erop door nauwelijks te eten. Deze psycholoog nam mijn verhaal serieus en besloot te onderzoeken of ik misschien een eetstoornis ontwikkeld had.

Ik heb een aantal gesprekken moeten houden met mijn psycholoog en ik heb vragenlijsten moeten invullen. Nadat het onderzoek voltooid was, kwam het verlossende woord: ik heb boulimia. Om te kunnen omgaan met mijn posttraumatische stress stoornis, heb ik een eetstoornis ontwikkeld. Eindelijk viel mijn gedrag te verklaren en nu mijn klachten ‘een naampje’ hadden, kon er ook gekeken worden naar passende hulp.

Hoe gaat het nu met mij?

Omdat ik ook nog andere diagnoses heb, namelijk autisme en PTSS, is ervoor gekozen om deze twee eerst te behandelen. Dat komt omdat de klachten van deze diagnoses erger zijn dan de klachten van de boulimia. Verder is de eetstoornis juist ontstaan door de posttraumatische stress stoornis. Als deze behandeld wordt, dan is het de verwachting dat de klachten die ontstaan door de boulimia ook afnemen.

Mijn eetgedrag is nu redelijk stabiel. Ik weet welke hoeveelheden voeding ik tot mij moet nemen en welke soorten goed zijn voor mij. Verder probeer ik dagelijks mijn 10.000 stappen te behalen, om zo lichamelijk gezond te blijven.

Helaas heb ik nog wel perioden dat het eten lastig gaat. Als ik een periode meer last heb van de klachten die bij de PTSS horen, dan ben ik eerder geneigd om te emotie eten, of te hongeren. Ook als ik last heb van stress dan vindt de eetstoornis altijd wel weer een kiertje om weer te gaan lopen etteren.

Dat ik lijd aan een eetstoornis is eigenlijk niet aan mij te zien, doordat de eetbuien zich afwisselen met hongeren (compensatiegedrag). Door de eetbuien die ik helaas nog wel regelmatig heb, ben ik wel wat voller, maar mijn gewicht is stabiel. Het is dus niet zo dat mijn uiterlijk afwijkt van dat van de meerderheid van de mensen in onze maatschappij.

Boulimia wordt vaak een ‘onzichtbare eetstoornis’ genoemd. Mensen die last hebben van deze ‘onzichtbare vorm’ lijden vaak in stilte. Ook komt het vaak voor dat juist deze groep mensen hun eetstoornis niet serieus neemt. Daar ben ik er ook een van.

Maar er zit altijd dat stemmetje in mijn hoofd dat bezig is met calorieën tellen, eten kost mij veel energie en het gaat gepaard met veel negatieve en zelfkritische gedachten. Daarnaast heb ik last van een vertekend zelfbeeld waar ik onder lijd. Ik moet dus altijd op mijn hoede zijn en voorkomen dat de boulimia weer een loopje met mij gaat nemen. Daardoor ben ik erg bewust bezig met voeding.

Eetgestoord gedrag is niet altijd zichtbaar aan de buitenkant, maar wel een strijd van binnen. Zorg dat je je eetstoornis serieus neemt. Ook als omgeving is het belangrijk om de persoon met een eetstoornis serieus te nemen. Zorg dat je luistert naar de persoon en dat je niet bij voorbaat al veroordeelt. Blijf positief en moedig diegene met de eetstoornis aan om te blijven vechten!

Lees ook:

  • Een dag uit het leven van…

    Triggerwarning - Deze blog gaat over anorexia Opstaan, ontbijten, douchen, aankleden, werken, lunchen, ontmoetingen, wat mails en telefoontjes, boodschappen, avondeten, wat klusjes, netflix en naar bed. Met tussendoor nog wat bekertjes drinken en wat fruit…

  • Body positivity

    Wat delen wij?... Op mijn Instagram-account voeg ik een foto toe, zoals zo vaak. Maar dit keer deel ik een foto, waardoor ik mij kwetsbaar voel. In het kader van body positivity deel ik een…

  • Eetstoornis-jubileum

    Mijn eetstoornis is bijna jarig. Wanneer weet ik niet precies. Ik was bijna dertien toen het hele gesodemieter begon, en inmiddels ben ik bijna vijfentwintig. Dus er mogen twaalf kaarsjes op de mooi versierde verjaardagstaart…

1 reactie

  1. Zo dapper dat je dit zo open hebt opgeschreven! Ik denk dat dit voor heel veel mensen uitlegt hoe (de gedachte aan) eten je leven kan beheersen. En ik kan me voorstellen dat je ‘blij’ was toen je eindelijk een psycholoog trof die je eetstoornis erkende.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Verrassing!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.