vrouw voor de camera

Mijn leven is een groot toneelstuk

Soms voelt het als één grote show. Ik doe mijn make-up, kleed me aan en doe mijn haar. Ik zorg dat ik er op mijn best uit zie. Van buiten dan, want vanbinnen blijf ik lelijk.
Het is één groot toneelstuk, en ik speel de hoofdrol…

“Open je je ogen met een traan of met een lach?” Een zin uit het liedje ‘Mooi’ van Marco Borsato. Ik open vaak mijn ogen met een traan. En dat is geen traan van geluk. Het gebeurt ook wel dat ik mijn ogen open met een lach, maar die verdwijnt vaak snel weer. Ik móet namelijk straks weer op. Het is weer mijn beurt om mijn rol te spelen en te presteren.

En zo begin ik mijn dag.

Als ik naar mijn werk ga probeer ik mezelf op te vrolijken in de auto door de muziek aan te zetten. Soms zing ik zelfs mee als ik daarvoor in de stemming ben. En als het echt slecht gaat, oefen ik mijn glimlach in de achteruitkijkspiegel terwijl ik voor het stoplicht sta. Ik begroet iedereen met een glimlach en lach ook hardop als er grappen worden gemaakt. Zelfs al worden er grappen gemaakt over dat ik maar drie dagen per week drie uurtjes werk en straks alweer ‘lekker’ naar huis mag. Vervolgens stap ik opgelucht in de auto en mag ik eindelijk van het podium af.

Als ik een afspraak heb met mijn psycholoog voelt het als een auditie. Ik wil er op mijn best uit zien en wil laten zien en horen wat voor leuke dingen ik heb meegemaakt. Onderweg zeg ik tegen mezelf dat dat niet de bedoeling is en ik open en eerlijk moet zijn. Ik verzamel mijn moed en glimlach vrolijk naar hem als ik aan de beurt ben. Ik probeer eromheen te draaien, probeer niet te laten zien dat ik slechte dagen heb meegemaakt. Ik moet deze auditie halen en mij van mijn beste kant laten zien.

Als ik thuis alleen ben, kan ik mezelf zijn. Maar dat is niet altijd fijn. Ik zak dieper en dieper in mijn kuil en heb geen zin om eruit te komen. Maar wat maakt het uit? Niemand ziet mij, de gordijnen van het podium zijn gesloten.

Zelfs voor mijn familie, vrienden en vriendje houd ik me groot en sterk. Ik probeer te stralen en de ster te blijven in mijn toneelstuk.

Ik probeer altijd mijn blogs positief te laten eindigen. Dat doe ik niet per se voor mezelf, maar voor jullie. Ik wil dat degene die dit leest hoop en positiviteit mee krijgt. Maar deze keer doe ik dat niet. Ik ga niet ook hier mijn toneelstukje blijven spelen.

Lees ook:

  • "Nee, ik werk niet. Nee, ik heb niet gestudeerd. Ja, ik heb het vwo afgerond. Nee, ik werk en studeer niet omdat er een destructief motortje in mijn hoofd zit. Altijd. Schreeuwend. "MEER, BETER, MEER, BETER, NOG MEER, NOG MEER,…

3 reacties

  1. Wat je zegt over de auditie bij je psycholoog komt echt binnen. Nooit bewust over nagedacht, maar ik herken het. En waarom inderdaad? Juist daar zou het niet moeten. Dankjewel dat je ons een kijkje in jouw coulissen gunt!
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: VVP-pilletje

  2. Wat ontzettend herkenbaar, wat goed dat je dit stuk deze keer gewoon durft te eindigen zoals zo is. Zo is het goed. Ik hoop dat je straks dagen hebt die je oprecht lachend en vrolijk door kan brengen!

  3. Dit is voor mij zo herkenbaar , ik noem het zelf altijd mijn masker opzetten .
    Maar het kan ook een valkuil zijn , want als we zo vrolijk overkomen dan kan dit ook
    de verkeerde signalen afgeven .

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.