meisje met paard

Mijn leven als jonge vrouw met ASS

Voor de diagnose

Thuis in mijn veilige omgeving heb ik het altijd goed gehad. Ik ben alleen te beschermd opgevoed. Ik mocht in het huishouden alleen helpen met boontjes doppen, aardappels schillen en stofzuigen. En voor dat ik de stad in mocht na school moest ik altijd eerst thuis komen.

Op school ging het leren goed maar de sociale omgang was moeilijk voor mij. Ik wist niet hoe ik vrienden moest maken en was daardoor heel veel alleen. Ik heb wel eens wat vrienden gehad, tijdelijke of foute vrienden. Omdat ik alleen was ben ik veel gepest op school. De docenten zeiden tegen mijn ouders dat ik het fijn vond alleen te spelen, maar dat was niet zo. Ook deden ze niks tegen het pestgedrag. Hierdoor kwam ik altijd huilend thuis en heb ik veel gehuild op mijn kamer. Mijn schooltijd van basisschool tot mbo was daardoor alles behalve fijn.

Op mijn tiende gingen mijn ouders scheiden. Dit was een hele moeilijke tijd voor mij. Op mijn twaalfde had ik het zo moeilijk dat ik zelfs aan zelfmoord heb gedacht. Ik heb een briefje met de tekst ‘Was ik maar bij mijn opa in de hemel, daar is alles goed en fijn’ onder de deur van de woonkamer geschoven. Gelukkig heb ik geen pogingen gedaan.

De diagnose 

Mijn vader heeft tot mijn twintigste ontkent dat ik anders was dan de rest. Hij schoof het altijd af op mijn leeftijd en dacht dat het een fase was. Het zou wel weer over gaan. Mijn moeder heeft wel altijd het idee gehad dat ik anders was dan mijn leeftijdsgenoten.

Op mijn zestiende vond mijn moeder het eindelijk tijd om te laten onderzoeken waarom ik mij anders gedroeg. Na heel veel verschillende testen verspreid over een lange periode kwam er dan duidelijkheik. Ik heb iets in het autistisch spectrum, maar wat precies konden ze nog niet zeggen, dus gaven ze me de diagnose PDD-NOS.

Zonder verdere specificatie kon ik geen hulp krijgen, dus we gingen naar een gespecialiseerde kliniek voor nog meer onderzoek. En daar kwam gelukkig al vrij snel NLD uit. Dat betekende dat ik goed was in alles wat theoretisch te leren is en op verbaal gebied, maar veel moeite heb met sociale contacten, nieuwe dingen aanleren en de gedachten en gevoelens van andere inschatten en begrijpen. Dat klopte wel met mijn leven.

Om op een bepaalde begeleid-wonen-instelling te kunnen gaan wonen, had ik nog één diagnose nodig, namelijk ‘licht verstandelijk beperkt’. Dus toen werden we naar een psycholoog gestuurd en na een gesprek van een half uurtje tot een uurtje vond ze het genoeg om inderdaad de diagnose licht verstandelijk beperkt toe te kennen, gelukkig.

Na de diagnose

We zijn na de diagnose gelijk hulp gaan zoeken. We zijn naar een intakegesprek geweest en hebben een dagje mee gedaan op een uniek project in Nederland. Een project waarbij je op je zelf leerde wonen en aan je vaardigheden kon werken op het gebied van werk. Daar zagen ze het wel zitten dat ik er kwam wonen en mij leek het ook fijn.

Na een paar maanden kwam er plek vrij en op mijn twintigste ben ik daar gaan wonen. Het eerste jaar was heel fijn, ik maakte nieuwe vrienden en leerde veel. Na een jaar viel de meidengroep uit elkaar en gingen twee meiden zelfs naar tegen mij doen. Dat jaar was niet zo fijn voor mij.

Later ging ik naar een andere groep bij dezelfde instelling en kreeg ik nieuwe vriendinnen. Het ging weer steeds beter. Het derde jaar kreeg ik te horen dat ik zoveel was gegroeid dat ze mijn contract niet meer wilden verlengen en ik ergens anders moest gaan wonen. Ik had een half jaar om een geschikte wooninstelling te vinden. We hebben met drie verschillende instellingen gesproken. De opties waren moeilijk, of een woning die minder zelfstandig is en een stapje achteruit, maar dan wel sneller aan de beurt. Of een zelfstandige woning en dan een hele lange wachtlijst en die tijd had ik niet.

Bij de derde instelling was er hoop. Ze hadden net allemaal nieuwe projecten en woningen vrij over een paar maanden. Na een goed gesprek vonden zij dat ik wel bij een project paste en ik vond dat ook. Dus in 2014 kon ik dan toch nog bij een passend project en een goede instelling terecht. Daar woon ik nu al vier jaar met plezier. Het gaat met ups en downs in mijn leven, maar daar zal ik in andere blog meer over vertellen.

Kom ook eens op mijn reisblogs kijken op larissesadventures.com!

Lees ook:

  • Autisme

    Toen ik voor het eerst bij de GGZ kwam voor een kennismakingsgesprek was ik zo ontzettend zenuwachtig. Ik wist echt niet wat mij overkwam. Ik was toendertijd doorgestuurd door de psycholoog van het revalidatiecentrum. Meteen…

  • Meisje kijkt naar de zee

    Hallo allemaal, ik ben Tessa, sommigen zullen mij vast herkennen van mijn blog op instagram. Ik heb sinds mijn zeventiende levensjaar de diagnose McDD. Het vermoeden van autisme was al op jonge leeftijd uitgesproken, maar…

  • Ass en borderline in één relatie

    Dit is zo'n moment dat ik baal van zijn ASS. Zijn beleving zal altijd zwaarder zijn dan die van mij. Zijn ergernis heftiger. Dus dam ik in. Doe ik een stapje terug, omdat ik het…

1 reactie

  1. Raar eigenlijk, dat je voor bepaalde hulp echt bepaalde stempeltjes moet hebben. Het zou toch veel fijner zijn als er naar je werd geluisterd en aan de hand daarvan zou worden gekeken of je geholpen kunt worden.
    Wel mooi om te lezen hoe de hulp er toch kwam voor jou.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Komt een hypochonder bij de huisarts

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.