Mijn kernovertuiging

Gisteren dag twee van de deeltijdtherapie. Ik heb echt het gevoel dat ik op de goede plek zit voor mezelf. Ik hoor bekentenissen die heel herkenbaar voor me zijn, maar die ik nog nooit een ander mens heb horen zeggen.

Problemen die ik met heel veel trucjes onschadelijk heb gemaakt, maar diep van binnen nog wel energie kosten, omdat de angst ervoor nooit weg is gegaan. Jaloezie is er één van, ik was ziekelijk jaloers. Hartstikke bang om verlaten te worden. En die angst zit er nog. Cognitief kan ik van alles bedenken wat me rustig houdt. En dat is natuurlijk heel praktisch. Maar op gevoelsniveau klopt het niet. Dus als het even wat minder met me gaat komen de negatieve gedachten als een malle naar boven.

Sinds de dagbesteding voel ik me wat sterker door het contact met de kunstenares daar. Ik kan de negatieve gedachten makkelijker bestrijden. Ik kan wat moois maken ‘opschepper!’ Dus misschien kan ik… Nee… ik krijg het er niet uit. Ik kan wat moois maken, punt. ‘Dat kunnen zoveel mensen.’ Ook deze blogs helpen me daarbij, ‘aandachtstrekker’ maar ik weet dat er niet veel voor nodig is om het om te doen slaan. Ja… ‘opschepper, zeg het nou niet, het is helemaal niet waar!’ Ik ben sterk. ‘Ze zei het toch… leugenaar, je bent een zwak klein niksje.’ Maar ook ik heb mijn momenten dat het allemaal als een kaartenhuis in elkaar stort, die horen bij het leven. Ik heb dan helaas niet het vermogen om te vertrouwen op anderen, er zit altijd wantrouwen achter… Ik heb 100.000 maniertjes om te kunnen bedenken waarom mensen toch iets voor me willen doen. En sommige zullen ook waar zijn, iedereen ziet immers de wereld vanuit zijn eigen perspectief, dus hoe ze daaruit handelen is ook vanuit hun eigen perspectief en hun eigen gevoelsleven. Maar ik zou nooit kunnen geloven dat mensen dat puur doen omdat ze lief voor me willen zijn, dat ze voor me willen zorgen om mij. Dat verdien ik niet… En nee, dit is geen gedachtendemon, het is een kernovertuiging. Ik verdien het niet tussen deze mensen te leven, deze lucht te ademen, deze ruimte in te nemen. Dat is wat vast ligt in mijn kern en ik weet echt niet hoe ik die overtuiging er uit kan krijgen. Zelfs niet als ik bedenk dat ik daarmee het bestaansrecht van mijn kinderen onderuit haal, dan wordt het alleen maar schuldgevoel.

‘Je bent gewoon een zielig hoopje mens, waar mensen gebruik van maken om zich beter over zichzelf te voelen.’

Dus dat… Ik voel me er schuldig over, want daarmee doe ik anderen tekort. Ik geloof namelijk ergens wel dat mensen lief doen vanuit hun pure, lieve kern… maar niet bij mij… want ik ben het niet waard. ‘Inderdaad.’ Ik heb geen bestaansrecht. Hoe ik van die overtuiging af kom? We gaan zien of het überhaupt kan. Als het ergens is zal het hier in deze therapie zijn, tussen mensen die precies weten hoe het voelt om er volstrekt niet te mogen zijn van jezelf.

One Comment

  1. Het gevoel van het niet hebben van bestaansrecht klinkt herkenbaar.

    Mooi geschreven stuk! Of de overtuiging ooit helemaal verdwijnt is moeilijk te zeggen, maar ik denk dat het met de juiste therapie wel voor een deel verholpen kan worden. Het klinkt alsof je de juiste plek nu hebt, hou daaraan vast!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.