mensen in gesprek

Mijn intake bij de ggz

Het was 16 september, een week na mijn verjaardag. Ik werd wakker van weer een nacht met nachtmerries. Vol emotie en tegenzin ging ik weer de dag in. Ik wist nog niet dat deze dag zoveel anders zou zijn dan alle anderen.

Ik begin die dag met een gemiste oproep, een privé nummer. Daarbij was er een voicemail ingesproken. Het lijkt mij onbelangrijk en ik begin eerst met een kop koffie zoals elke ochtend om op te starten. Ik luister daarna de voicemail af; het was de GGZ die een afspraak met me in wilde plannen. Nog steeds lijkt het onbelangrijk en ik bel eerst met mijn vriendje om zijn stem even te horen.

Even later bel ik het nummer terug dat de schelle stem op de voicemail had achter gelaten. Ik krijg een vrouw aan de lijn die duidelijk nog geen koffie gehad heeft en er niet bepaald veel zin in heeft op de maandagochtend. Ze houdt haar boodschap heel kort: “Vanmiddag om 14:00 uur kun je op afspraak komen bij dhr. …” Oké, denk ik, maar wat voor afspraak is dat dan? Na drie keer vragen legt mevrouw uit dat het gaat om een intake. Oké, maar moet ik me dan niet voorbereiden? Dat is al over drie uurtjes! Wat kan ik verwachten? Moet ik iets meenemen? Wat gaat hij allemaal vragen?

Mijn hoofd slaat op hol, hier was ik helemaal niet op voorbereid. Mevrouw heeft op geen enkele vraag antwoord, maar zal wel wat vragenlijsten toesturen die ik vooraf moet invullen. “Dus, komt het uit om 14:00 uur?” vraagt ze me nog. “Ja, is goed, ik zal er zijn.”
Nadat ik ophang bel ik mijn moeder met het nieuws, daarna mijn vriendje. Daarna slaak ik een diepe zucht, ik kan het nog niet geloven. Ik, een intake? Na maanden wachten ben ik bijna vergeten dat ik op precies dit moment heb zitten wachten.

De vragenlijsten heb ik al eerder wel op internet gezien. Ik vul ze snel en vluchtig in en denk daarbij amper na over de antwoorden die ik geef. Ik ga douchen en probeer me af te leiden met muziek. En dan is het moment daar: om 13:45 uur stap ik op de fiets en ga naar de aangewezen locatie. Schichtig kijk ik om me heen of ik geen bekende gezichten zie, want ik schaam me daar staande voor de bordjes die de richting aangeven van de verschillende afdelingen. In de wachtkamer ben ik gelukkig alleen.

Om 14:07 komt dhr… me halen. Hij kijkt ernstig, maar lijkt vriendelijk. Het gesprek komt maar moeizaam op gang. Hij begint met “er viel een andere afspraak uit, dus kon jij ertussen komen. Want ik heb begrepen dat je wel erg vaak gebeld hebt naar de GGZ?” Gelijk voel ik me schuldig. Waarom is die andere afspraak dan niet door gegaan? Heb ik te vaak gebeld? Ik wilde toch gewoon weten waar ik op de wachtlijst stond? Ik wilde toch alleen een antwoord? Pik ik nu de plek in van een ander die het harder nodig heeft?

Maar daar praten we niet over. We hebben het over alles in mijn leven lijkt wel, terwijl mijn leven toch echt niet in een gesprek van 1,5 uur past. Hij stelt veel vragen, trekt conclusies en toetst me. Hij observeert me aandachtig en concludeert uiteindelijk dat ik aan 7 van de 9 eigenschappen van borderline voldoe. Hij vraagt me hoe ik het gesprek vind verlopen, en ik lieg, “wel goed hoor.” Ik stem ermee in om hem over twee weken weer te zien en dan te besluiten of en wanneer ik ga starten met DGT (dialectische gedragstherapie).

Wanneer ik buiten sta ga ik direct naar de supermarkt en haast me door de winkel om zo snel mogelijk weer weg te zijn. Thuis houd ik me nog groot en probeer alles te verwerken.
Pas ‘s avonds breek ik. Meer dan een half uur heb ik alleen maar zitten huilen. Tranen van opluchting, dé dag is eindelijk daar. Tranen van dankbaarheid, ik ben de gelukkige om zo snel geholpen te worden. Tranen van vermoeidheid, alles is me nu even te veel geworden om aan te kunnen. Tranen vol met pijn, heb ik echt borderline?

Nu, een aantal dagen later, is het iets meer gezakt. Ik kijk vol spanning maar ook met een vreemde zin uit naar de afspraak. Dit is waar ik het allemaal voor deed, dit is waar ik op wachtte en op hoopte.

Ooit heb ik van iemand gehoord: de dag waar je op wacht, de intake, die komt ineens tevoorschijn. En ze had gelijk, ineens is de dag daar, ook voor mij en voor jou. Het wachten voelt uitzichtloos en oneindig maar er komt een einde aan, ik heb het zelf gezien. Je kunt je er misschien niet op voorbereiden, maar je bent er klaar voor.

Lees ook:

  • Lieve therapie,

    Lieve Therapie, Ik wil dit helemaal niet zien. Ik wil dit helemaal niet weten. Laat me met rust. Ik heb het niet voor niets nooit geweten. Graag zou ik een beknopte en duidelijke blog schrijven.…

  • verstopt meisje

    "Je bent klaar met therapie als je niet meer zwetend als een otter bij haar op de stoel zit en in staat bent om gewoon een gesprek met haar te kunnen voeren," zegt mijn vriendin…

  • Electro convulsie therapie edited

    Onze schrijfster Noa is op 2 juni 2019 overleden. Ze is 17 jaar geworden. In haar indrukwekkende biografie beschreef ze op 16-jarige leeftijd haar strijd. Vandaag kreeg ik het verlossende woord: ik heb groen licht…

1 reactie

  1. Je blog ontroert me. Zo raak beschreven hoe lang en uitzichtloos dat wachten kan zijn. Elf maanden sta ik op een wachtlijst. Ik houd er niet eens rekening meer mee dat het telefoontje kan komen, maar het kán dus.
    Ik ben blij voor je, hoe dubbel het ook zal zijn. Sterkte met de behandeling!
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Houden van een nieuwe woonplaats

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.