Mijn hulphond en ik

Ik wil graag wat meer willen vertellen over Ziva, mijn hulphond in opleiding. Mijn lichtpunt, maatje, wondertje en zonnetje op vier poten. Ik ben al jaren aan het strijden, eigenlijk vanaf dat ik nog een kleine meid was. Mijn leven is zwaar geweest en is dat nog steeds. Tot een jaar geleden wist ik niet meer waarom ik wilde leven. Ik had iets nodig wat mij in leven kon houden. Ik kwam via twee lieve vriendinnetjes in aanraking met het hulphondentraject. Het gaf mij meteen moed. Ik was er twee jaar geleden al eens over begonnen, maar ik vond dat ik eerst nog wat behandelingen moest proberen. Toen die niet lukte en vroegtijdig moesten stoppen, wist ik het zeker: dit is wat ik nodig heb!

Op 5 mei 2020 heb ik Ziva voor het eerst mogen ontmoeten. Het was meteen raak. Wij waren gemaakt voor elkaar. 31 juli was de dag dat ik Ziva voorgoed mee naar huis mocht nemen. Ik was geraakt en dankbaar dat Ziva mijn meisje werd. Geraakt dat ik de kans kreeg op een toekomst. Een toekomst die door de komst van Ziva beter zou worden. Een unieke kans. Een kans op verbetering. Ik heb toen oprecht gehuild van geluk, iets wat ik al jaren niet meer had gedaan.

Maar een hulphond in opleiding is hard werken, zeker als je psychisch ziek bent. Sinds ik Ziva heb zit ik meer opgenomen op de crisisafdeling dan thuis. Dit komt niet door Ziva maar wel door het feit dat zij mijn problemen niet weg kan nemen. Het is iedere dag nog steeds keihard werken en vechten tegen mijn demonen. Soms worden die mij te veel, veel te veel, en dan word ik voor mijn veiligheid opgenomen. Ziva kan mijn problemen niet wegnemen, maar ze kan ze wel verlichten en draaglijker maken. Door haar komst kan ik niet zomaar uit het leven stappen. Ik ben verantwoordelijk voor haar, net als een moeder voor haar kind. Een hond kan ook rouwen. Ziva kan niet zonder mij, al denk ik vaak dat ze wel zonder mij kan.

Een pup opvoeden naast het (psychisch) ziek zijn is enorm zwaar en heftig. Ziva gaat over mijn grenzen, ik moet leiding kunnen nemen en ik kan niet in bed blijven liggen als mijn depressie even te sterk is. Dit zijn nog maar een paar voorbeelden van hoe zwaar het kan zijn. Ziva kan ook mijn spiegel zijn. Uiteindelijk kan het helpend zijn, maar op het begin zal het voelen als een hond die niet luistert en word ik geconfronteerd met mijn gedrag.

Ziva is nu een jaar oud en ze begint mij steeds meer te helpen. Het eerste jaar stond volledig in het teken van Ziva een pup laten zijn en opvoeden. Ze helpt mij door mijn spanning aan te geven. Ze geeft het aan als er een dissociatie aankomt. Ook haalt ze mij uit een herbeleving of dissociatie. Ziva helpt mij bij mijn overprikkeling. Ze zorgt ervoor dat ik niet over mijn grenzen ga. Ze helpt mij bij sociale contacten aangaan. Ook helpt ze mij door op tijd op te staan en naar buiten te gaan. Maar, lieve mensen, niks komt vanzelf en regelmatig val ik op mijn gezicht. Honderden gedachten over dat ik niet goed genoeg ben voor Ziva, dat ik alleen maar opgenomen zit en dat Ziva mij niet goed vindt als baasje. Deze gedachten spelen altijd door mijn hoofd. Het is met een hulphond vallen en weer proberen op te krabbelen. Het is een gigantisch heftig traject dat enorm veel energie en tijd kost.

Ik heb een hulphond maar toch kies ik niet voor het leven, dit leven eigenlijk vooral. Maar ik weet dat ik uiteindelijk weer voor het leven moet gaan kiezen, want die commitment ging ik aan toen ik het hulphondentraject inging. Ziva is het waard om een baasje te hebben die er nog steeds is en voor haar zorgt. Ik weet dat wij twee samen veel sterker zijn, dan ik alleen. Ik weet dat zij diegene is die mijn dagen dragelijker maakt. Ik weet dat ik met haar herinneringen wil maken. Bovenal is de liefde van een hond onvoorwaardelijk. Wij houden van elkaar. Samen huilen, strijden, vechtend en hopelijk uiteindelijk winnend!

Lieve jij, laat iemand in je leven toe net zoals ik Ziva in mijn leven heb toegelaten. Het is het waard. Zo kan je samen stappen zetten in het leven. Het maakt niet uit of het een mens of een dier is. Samen sta je veel sterker dan alleen. Samen kan je delen!

Heb jij ook suïcidale gedachten en wil je erover praten? Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie.

Ook zin gekregen om te schrijven? Stuur een blog in naar dsmmeisjes!