hart op een rooster in de regen

Mijn hart heeft hulp nodig

Na ruim een jaar groepstherapie deelde ik in de afgelopen sessie totaal onverwacht een groot deel van mijn verhaal met de groep. Een verhaal dat ik al jaren lang met mij meesleep, maar dat ik tot dan toe met niemand durfde te delen behalve met mijn huidige behandelaar. De uitnodiging van de groep om meer te vertellen over mijn achtergrond had ik niet zien aankomen, maar was daarom des te hartverwarmender. De lieve en bemoedigende reacties raakten mij en hun steun hielp mij om niet op te geven tijdens de moeilijkste momenten die week. 

Afgelopen maanden probeerde mijn psychologe langzaam maar zeker voorzichtig wat laagjes van mijn ui te pellen. Stap voor stap. Nodig voor herstel, maar ook slopend. Ik viel ontelbaar vaak, soms ook flink hard, maar wist desondanks met hulp gelukkig toch steeds weer op te staan, bereid om te vechten voor een beter leven. We gingen wat voorzichtiger te werk. Niet te veel tegelijkertijd, maar laagje voor laagje om te voorkomen dat het te heftig werd.

Totdat afgelopen week de groep opeens doorvroeg naar mijn verhaal. Er omheen draaien kon niet, ik moest de angsten én mijn 7 groepsgenoten opeens recht in de ogen kijken. Mijn wonden en littekens werden opengehaald. Nu niet door mijn psychologe, maar voor het eerst door een groep. 

Een paar dagen later realiseer ik mij opeens dat het voelt alsof er een hart in mij zit dat kapot is. Het heeft klappen gekregen, heeft moeten vechten en is beschadigd. Gelukkig kan ook een beschadigd hart weer herstellen, maar daarvoor moet je wel eerst de pijn onder ogen durven komen. Alles doen om maar dichter bij die kern te komen en de pijn te kunnen zien, zonder dat het zich nog langer verstopt voor de buitenwereld. De pijn wordt zichtbaar en het hart moet knokken om te blijven functioneren en leven, letterlijk en figuurlijk. Het is een hart vol wilskracht, want opgeven is geen optie. Maar ook een hart dat hulp nodig heeft.

Met het betrekken van de groep in mijn verhaal, lijk ik opeens een flinke slag te slaan in de weg naar de pijn. Niet alleen de behandelaren proberen nu voorzichtig laagje voor laagje bij mijn pijn te komen, maar plots is ook de groep betrokken bij deze operatie. Met het delen van mijn verhaal voelt het alsof niet alleen ik, maar ook mijn behandelaren en groepsgenoten de pijn van mijn hart zien en me kunnen helpen om dit te helen.

Er naar kijken is nog behoorlijk eng en aanraken kan alleen heel voorzichtig om verdere beschadigingen te voorkomen, maar het kan wel! Het hart ligt eindelijk open, klaar om hulp te ontvangen en verzorgd te worden. Om de beschadigingen weer te helen, vol met liefde, aandacht en steun.

Tot twee dagen later opeens het bericht komt dat ik niet alleen binnen enkele weken moet stoppen in de groep, maar dat over niet heel lang waarschijnlijk ook mijn individuele therapie bij mijn huidige psychologe zal stoppen. Het is een bom die inslaat. Weer te complex, niet genoeg vooruitgang en te gevaarlijk. Dit besef, juist op het moment dat het zo open ligt, doet pijn. We zijn vele malen verder dan andere hulpverleners ooit wisten te komen en het voelt alsof de wonden en barsten in mijn hart plots voor iedereen zichtbaar zijn.

Ik voel me kwetsbaarder dan ik ooit was. Een openhartoperatie waarbij je halverwege opeens te horen krijgt dat de artsen de operatie staken. Het wegvallen van de groep voelt alsof er een heel team aan steun plots wegloopt uit de operatiekamer terwijl het probleem net zichtbaar is. Maar als dan ook de hulpverleners wegvallen, terwijl je hen na heel veel moeite eindelijk durfde te vertrouwen en toe te laten, wat dan? Het hart ligt open, de pijn is zowel voelbaar als zichtbaar, maar de hulp verdwijnt. Pijnlijk.

En toch geven juist deze momenten ook een klein beetje motivatie. Motivatie om te laten zien dat ik niet te complex of gevaarlijk ben maar wél een rugtas vol bagage en een beschadigd hart bij me draag. Ik geef niet op want ik ben vastberaden om mijn hart te helen en te laten kloppen. Letterlijk en figuurlijk. 

Uitspreken, doorvoelen en helen. Stap voor stap & we will grow as we go.

Lees ook:

  • Wie ben ik?

    Ik moet een persoonlijk plan inleveren voor de aanvraag voor dagbesteding. Het onderdeel persoonsgegevens is prima te doen... Maar dan. Ik loop helemaal vast op de vraag: 'Wie ben ik?' Ik kan wel janken, of…

  • Omgekeerde wereld

    Dossiers opvragen. Ik denk voor vele dsm'ers herkenbaar. Waarom? Voor mij persoonlijk geldt dat ik vaak 'vergeet' hoe dingen gegaan zijn, wat er gezegd is en ik wil 'controleren' of de hulpverlening wel open is…

  • Wachten

    Mijn therapeut die ik twee jaar geleden elke week zag, zei op een gegeven moment steeds de afspraken af vanwege persoonlijke omstandigheden. Doordat de afspraken alsmaar niet doorgingen, ging het mij steeds slechter. Op een…

8 reacties

  1. Wat erg! (lijkt mij? Jij lijkt nog vrij nuchter te reageren).

    Weten je behandelaars hoe ver ze met je waren? Wat voor grote sprongen je maakte? Hoe hebben ze dit zo over je kunnen besluiten en heb je er zelf inspraak in gehad? Want eerlijk, ik begrijp de keuze niet.

    Zoveel sterkte toegewenst bij de volgende stap!

  2. Alsof ik voor een heel groot deel (m.u.v. dat ik ook groepstherapie had) mijn eigen verhaal lees… opeens stopt je therapeut ermee waar je verder dan óóit mee gekomen bent en inmiddels zit ik ook vanwege die zogenaamde complexiteit en het ‘gevaar’ wat jij ook beschrijft al zeven maanden zonder gesprekken en hulp en het kan nog wel even duren voordat er iets ‘nieuws’ komt. Is het niet veel gevaarlijker om je zo ineens in een gat te laten vallen? En dan weer helemaal opnieuw een vertrouwensband met iemand opbouwen…
    Veel sterkte!
    Groet, Manon

  3. Wauw wat heftig! Je deelt iets wat je nog nooit hebt gedeeld (op die ene behandelaar na) en je moet opeens stoppen. Je schrijft er mooi over en kalm maar van binnen moet je toch koken? Je doet zo je best en dan krijg je dit. Wens je heel veel sterkte en ik hoop dat het je allemaal gaat lukken. Liefs Denise

  4. Wat verdrietig, ik word er vaak een beetje boos van van dingen als het gaat niet snel genoeg.
    Sommige processen hebben nou eenmaal veel tijd nodig.

  5. Heftig , en tegelijkertijd ook verdrietig . Als ik zo iets lees dan raakt me dit intens , want helaas gebeurt dit nog zo vaak , en de impact die het toch op mensen heeft .
    Eindelijk is iemand zover om haar verhaal te delen wat op zich al een super grote stap is , en je voelt je dan gelukkig gehoord , en dan ben je toch ook blij dat je het hebt gedeeld .
    En dan krijg je dit nieuws te horen . Ik noem het dan altijd een wond die weer word open gereten sluiten zal hij nooit doen , maar deze dingen kunnen de wond toch weer open gaan breken en dat is zo jammer , en ook het vertrouwen want nu is het toch ook weer afwachten hoe of wat .
    Wens je kracht toe .

  6. Herkenbaar. Ik moest ook stoppen met groepstherapie.
    En kreeg er geen individuele begeleiding voor weer. Het advies was begeleid wonen. Na 10 jaar zelfstandig wonen. Met als valkuil voor anderen zorgen. Nadat ik wel het idee Had dat ik leerde. Maar ik had idd iemand ernaast nodig om me te helpen de dingen te vertellen. En dat redde ik niet in de groep. En dat heb ik vooraf aangegeven dat bang was te veel voor anderen te zorgen. En dat is niet gebeurd dat is al heel wat. Maar ik cijferde mezelf denk ik te veel weg.
    Heb jij daarna ook een iq test moeten doen?

    Groetjes

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.