Mijn hart heeft hulp nodig

Na ruim een jaar groepstherapie deelde ik in de afgelopen sessie totaal onverwacht een groot deel van mijn verhaal met de groep. Een verhaal dat ik al jaren lang met mij meesleep, maar dat ik tot dan toe met niemand durfde te delen behalve met mijn huidige behandelaar. De uitnodiging van de groep om meer te vertellen over mijn achtergrond had ik niet zien aankomen, maar was daarom des te hartverwarmender. De lieve en bemoedigende reacties raakten mij en hun steun hielp mij om niet op te geven tijdens de moeilijkste momenten die week. 

Afgelopen maanden probeerde mijn psychologe langzaam maar zeker voorzichtig wat laagjes van mijn ui te pellen. Stap voor stap. Nodig voor herstel, maar ook slopend. Ik viel ontelbaar vaak, soms ook flink hard, maar wist desondanks met hulp gelukkig toch steeds weer op te staan, bereid om te vechten voor een beter leven. We gingen wat voorzichtiger te werk. Niet te veel tegelijkertijd, maar laagje voor laagje om te voorkomen dat het te heftig werd.

Totdat afgelopen week de groep opeens doorvroeg naar mijn verhaal. Er omheen draaien kon niet, ik moest de angsten én mijn 7 groepsgenoten opeens recht in de ogen kijken. Mijn wonden en littekens werden opengehaald. Nu niet door mijn psychologe, maar voor het eerst door een groep. 

Een paar dagen later realiseer ik mij opeens dat het voelt alsof er een hart in mij zit dat kapot is. Het heeft klappen gekregen, heeft moeten vechten en is beschadigd. Gelukkig kan ook een beschadigd hart weer herstellen, maar daarvoor moet je wel eerst de pijn onder ogen durven komen. Alles doen om maar dichter bij die kern te komen en de pijn te kunnen zien, zonder dat het zich nog langer verstopt voor de buitenwereld. De pijn wordt zichtbaar en het hart moet knokken om te blijven functioneren en leven, letterlijk en figuurlijk. Het is een hart vol wilskracht, want opgeven is geen optie. Maar ook een hart dat hulp nodig heeft.

Met het betrekken van de groep in mijn verhaal, lijk ik opeens een flinke slag te slaan in de weg naar de pijn. Niet alleen de behandelaren proberen nu voorzichtig laagje voor laagje bij mijn pijn te komen, maar plots is ook de groep betrokken bij deze operatie. Met het delen van mijn verhaal voelt het alsof niet alleen ik, maar ook mijn behandelaren en groepsgenoten de pijn van mijn hart zien en me kunnen helpen om dit te helen.

Er naar kijken is nog behoorlijk eng en aanraken kan alleen heel voorzichtig om verdere beschadigingen te voorkomen, maar het kan wel! Het hart ligt eindelijk open, klaar om hulp te ontvangen en verzorgd te worden. Om de beschadigingen weer te helen, vol met liefde, aandacht en steun.

Tot twee dagen later opeens het bericht komt dat ik niet alleen binnen enkele weken moet stoppen in de groep, maar dat over niet heel lang waarschijnlijk ook mijn individuele therapie bij mijn huidige psychologe zal stoppen. Het is een bom die inslaat. Weer te complex, niet genoeg vooruitgang en te gevaarlijk. Dit besef, juist op het moment dat het zo open ligt, doet pijn. We zijn vele malen verder dan andere hulpverleners ooit wisten te komen en het voelt alsof de wonden en barsten in mijn hart plots voor iedereen zichtbaar zijn.

Ik voel me kwetsbaarder dan ik ooit was. Een openhartoperatie waarbij je halverwege opeens te horen krijgt dat de artsen de operatie staken. Het wegvallen van de groep voelt alsof er een heel team aan steun plots wegloopt uit de operatiekamer terwijl het probleem net zichtbaar is. Maar als dan ook de hulpverleners wegvallen, terwijl je hen na heel veel moeite eindelijk durfde te vertrouwen en toe te laten, wat dan? Het hart ligt open, de pijn is zowel voelbaar als zichtbaar, maar de hulp verdwijnt. Pijnlijk.

En toch geven juist deze momenten ook een klein beetje motivatie. Motivatie om te laten zien dat ik niet te complex of gevaarlijk ben maar wél een rugtas vol bagage en een beschadigd hart bij me draag. Ik geef niet op want ik ben vastberaden om mijn hart te helen en te laten kloppen. Letterlijk en figuurlijk. 

Uitspreken, doorvoelen en helen. Stap voor stap & we will grow as we go.

Ook zin gekregen om te schrijven? Stuur een blog in naar dsmmeisjes!