dsmmeisjes
Boek

Mijn grote boek

Het is nu meer dan een halfjaar geleden dat ik iets geschreven heb op dsmmeisjes. Ik sta er gewoon ook niet bij stil hoe snel te tijd eigenlijk gaat. Ik heb het er zelf onwijs moeilijk mee om te zien welke stappen ik zelf heb gezet om van een gesloten jongen een jongen te zijn en te worden die meer liefde uit zichzelf haalt en meer kan genieten van de momenten in het leven.

Het voelt voor mij alsof ik twee jaar geleden uit de kast ben gekomen en de deur van die kast nog steeds niet helemaal geopend is. Ik weet donders goed dat die deur helemaal niet wagenwijd voor alles en iedereen open hoeft te staan. Maar ik weet ook dat ik heel graag zou willen dat die deur al wat verder open stond.

Iedere dag leer ik weer een beetje bij. Ook dat zie ik zeker niet altijd. Momenten vliegen mij nog steeds om de oren. Ik laat dingen waar ik liever van weg wil lopen ook opstapelen, op een moment dat het gewoon niet meer verder kan. En dan moet ik met tegenzin mijn puinhoop opruimen. Op dat soort momenten ben ik dan weer verdrietig over hoe ben ik, over hoever ik ben, maar ook welke jongen ik ben geworden.

Ik denk dat iedereen momenten in zijn of haar leven heeft dat je een periode of een levensloop wil afsluiten. Zo ook, ik. Ik heb alle gedichten, alle persoonlijke teksten, alle persoonlijke quotes, alles wat ik heb geschreven in de afgelopen twee jaar geprint en in een groot boek geplakt. Nu vraag ik mij ook af, waarom nou toch? Waarom doe ik bepaalde dingen? Soms heb ik ook daar geen antwoord op. Ik heb het gedaan en het gaf en geeft mij voldoening. Hoe dan ook wil ik dat die momenten ook nooit verloren zullen gaan.

Ik merk aan mezelf dat het perfectionistisch zijn ervoor zorgt dat ik dingen wil uitstellen. Dat ik altijd denk dat er een beter en geschikter moment komt om dingen aan te pakken. Dat ik maar naar excuses blijf zoeken om dingen niet te doen, wat door mijn angsten versterkt wordt. Ik heb ook dat gewoon gedaan. Ik ben daar tevreden over. Het was moeizaam, omdat ik dingen niet wilde vergeten, maar ook dat is gebeurd en ook daar kijk ik tevreden op terug.

De grootste les uit het leven die ik de afgelopen tijd getrokken heb, is dat ik moet weten van hoever ik kom. Dat alles beter is dan hoe het was. Wat vind ik het mooi en bijzonder om eerlijk en open naar andere en vooral naar mezelf te kunnen zijn. Ik hoef geen poppenkast meer voor te dragen. Ik mag een eigen stem en mening hebben. Ik ben nederig genoeg om te weten dat een ander niet beter of slechter is dan ik, een ander is gewoon anders.

Ik moet helaas ook leven in momenten dat het minder gaat. Helaas zijn dat soort momenten ook heel verdrietig en pijnlijk omdat ze als je het niet verwacht. Ik kan niet zeggen: vandaag voel ik mij minder door dit of dat. Ik heb geen zesde zintuig. Die momenten zijn het zwaarst. Momenten dat ik mezelf niet lief heb. Irreële gedachten die de overhand in mij nemen en doen alsof ik terug bij af ben. Ik vind het stom dat ik dat soms zelf nog geloof. En dat er tranen over mijn wangen gaan als nooit tevoren. Nu ik dit schrijf, ben ik zo’n moment ook weer te boven gekomen. Dat is ook leven.

Het leven kan niet altijd gaan zoals je wilt. Soms lijden, soms chill, soms weinig, soms veel, het leven kan niet altijd gaan zoals je wilt, soms is het leven kil. Ik hou van je!  

One comment

  1. Hoi Michael,

    dankjewel voor je stuk. Ik herken zelf het uitstellen van dingen omdat ik denk dat er een beter moment voor komt, terwijl ik het eigenlijk niet doe omdat ik het niet durf. En als ik dan dingen uitstel / voorbij laat gaan soms boos/teleurgesteld op mezelf dat ik dingen niet doe die ik eigenlijk wel graag wil doen. En inderdaad het ergens wel weten dat ik de afgelopen jaren echt enorm veel over mezelf geleerd heb en beter met mijn angst omga, maar dat nogal eens vergeet als ik iets heb wat niet lukt en dan inderdaad denk dat ik weer terug bij af ben en alle moeite voor niets geweest is. Ik heb sinds iets meer dan een jaar een paar lieve collega’s waar ik dat steeds beter mee kan delen (geen poppenkast meer hoeven spelen: mooie omschrijving daarvoor, ga ik onthouden!) en die me dan eraan herinneren dat ik wél vooruit ga, en meedenken hoe ik ‘mijn puinhoop’ op kan ruimen. Ik hoop dat jij ook mensen hebt die je daarbij kunnen helpen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: