vrouw met geheim

Mijn ‘geheim’

Vandaag kreeg ik opeens de brief te zien die de ggz-instelling aan de huisarts schreef nadat ze tot een diagnose waren gekomen. Ik bleek hem zomaar te kunnen inzien op internet. Benieuwd opende ik het document. Het begon met een lang verhaal, het verhaal van het afgelopen jaar, waarin het toch wel flink was misgegaan allemaal. Gauw scrolde ik verder, want ik hoefde dit nu echt even niet nog een keer de revue te laten passeren, en toen kwam ik bij de conclusie.

‘Er is sprake van een 31-jarige vrouw, waarbij de waarschijnlijkheidsdiagnose bipolaire stoornis type I met rapid cycling wordt gesteld waarbij er ten tijde van de intake sprake lijkt van een dysfore manie met psychotische kenmerken.’

Toen moest ik toch wel even slikken. De boodschap drong niet eens helemaal tot mij door, maar ergens in de verte voelde ik pijn maar vooral ook schaamte. Vanaf nu heb ik een geheim, dacht ik, want op deze stoornis heerst een taboe, en al helemaal als je er ook nog psychoses bij hebt.

Burn-out en depressie zijn naar mijn idee gedurende de laatste jaren steeds meer geaccepteerd. Mensen kijken er niet raar van op als je zegt dat je daar last van hebt. Bijna iedereen kent ook wel iemand die er een periode serieus doorheen gezeten heeft of heeft zelf een burn-out gehad. Bij manie en psychose zit dat toch anders. Mensen vinden dat eng, spannend of misschien gewoon heel raar.

Zo kreeg ik tijdens een gesprek met mijn coach op de studie te horen dat ik mijn klachten beter niet in een reflectieverslag over mezelf en mijn functioneren kon noemen want ‘je weet maar nooit…’ zei ze en keek mij heel doordringend aan. ‘Straks heb je er nadelen van.’ Ik weet nog dat ik toen mechanisch knikte, maar eenmaal de deur uit kreeg ik koude rillingen. Ik had blijkbaar iets, waar je niet zomaar openlijk over kan praten. Wat als ik afgelopen jaar was uitgevallen vanwege bijvoorbeeld een hernia (die net zoals psychiatrische ziekte te maken heeft met neuronen en zenuwen), had ik dat er dan ook niet in mogen zetten?!

Ik ben voorzichtiger geworden met het vertellen aan mensen over de bipolaire stoornis want dit was niet de enige keer, dat het niet goed uitpakte. Toen ik het aan een vriendin vertelde die ik had gevraagd of ze mij aan een kamer kon helpen, werd ik een dag later door haar teruggebeld met de vraag of ik wel het idee had ‘geschikt te zijn om in het studentenhuis te wonen’. Ze konden niemand gebruiken die mogelijk vreemde dingen ging doen. Simpelweg pijnlijk.

Ik zou niet zo ver gaan dat ik zou zeggen dat ik mijn bipolaire stoornis bén, alleen het is wel een groot deel van mij op dit moment en dan wordt het lastig om het niet te delen. Ik heb last van rapid cycling, dus er zijn al sinds anderhalf jaar bijna geen normale fases geweest. Ik ben of te up of te down. Ik ben twee keer bijna opgenomen geweest. Om überhaupt te kunnen functioneren moet ik mij dan ook steeds in allemaal bochten wringen en juist dat heeft er mede toe geleid dat ik op een gegeven moment in de war raakte en last kreeg van psychoses. Af en toe voel ik me wel wat alleen met mijn geheim. Soms moet ik ook wel in mezelf lachen als ik bijvoorbeeld op mijn stage zit en denk ‘jullie moesten eens weten! Ik zit er nu wel heel keurig bij achter de computer, maar ik doe de idiootste dingen als ik manisch ben.’

Er is nog veel werk aan de winkel wat betreft de bespreekbaarheid van psychiatrische ziektes. Hopelijk komt er de komende jaren nog meer openheid. Een stukje hebben wij zelf ook in de hand, namelijk door er vooral niet te ingewikkeld over te doen of ons te schamen, want dat hoeft natuurlijk helemaal niet. Maar voor nu voel ik mee met iedereen die ook net als ik soms een ‘geheim’ heeft, omdat hij of zij het niet durft te vertellen of omdat de situatie er simpelweg niet naar is. En tegen degene die psychoses maar spannend vinden zeg ik: ‘Hoi, ik ben Linde en ik ben net zo iemand als jij, alleen heb ik de wereld eventjes van een andere kant bekeken dan de meeste mensen dat doen in hun leven.’

boekentip bij deze blog