Bloesemblaadjes aan boom

Mijn gedachten stoppen niet

Mijn gedachten… mijn gedachten stoppen ze niet. Ze kloppen niet. Althans dat is wat ik steeds hoor. Maar waarom zijn ze er dan en waarom voelen ze zo waar?

Mijn gevoelens, mijn emoties stoppen niet. Van verdrietig naar angst, van angst naar verdriet, van angst naar boosheid en van boosheid naar verdriet. Met een overdosis aan onzekerheid en behoefte aan controle. Ik heb ze niet nodig, zeggen ze, maar wie ben ik zonder deze gevoelens? Wat blijft er van me over?

Mijn leven lijkt niet op het leven dat ik had, het lijkt niet op het leven dat ik zou willen hebben. Ik weet niet welke stappen ik moet zetten. Stapje voor stapje zeggen ze, maar wat is de eerste stap als je op zoveel terreinen stappen hebt te zetten? Hoe weet ik wanneer ik de juiste stap zet? Hoe maak ik hieruit een keuze?

Onzekerheid, schaamte, angst, verdriet en boosheid. Dit maakt me extreem angstig en verdrietig. Ik wil weer gewoon ‘ingrid’ zijn, een vrolijke, enthousiaste hardwerkende medewerker. Een liefhebbende zus en tante, een goede, betrokken vriendin.

Maar iets in mij, angst, houd me tegen… maar ik vecht door en hoop op betere dagen… maar wanneer?

Lees ook:

  • Ik ben extreem bang om mensen tot last te zijn. Dat voelt voor mij als de ultieme hel. Ik verdwijn liever in een hoekje in de hoop dat niemand me vervelend vindt. Ik denk dat ik vroeger vaak het gevoel…

    Tot last zijn

2 reacties

  1. Ik snap zo wat je schrijft! Helaas lees ik ook de onmogelijkheid- het vechten kan zoveel kanten op. Dus ook tegen jezelf. Dat hoeft niet, je mag liever zijn voor jezelf, hoor ik dan te zeggen. Ik weet dat dat niet als waarheid voelt soms. Wat mij heeft geholpen is het accepteren van het verlangen naar troost. Niet de troost krijgen, maar meer beseffen dat je graag getroost zou willen worden. Het verlangen accepteren. Nu klink ik belerend, maar als ik alleen zeg;’herkenbaar’ zou ik tekort doen aan je verhaal.

  2. Zoals we ook niet meteen “verlossing” moeten verwachten of krijgen van anderen in het herschikken van gedachten en gevoelens, maar leren vrede nemen met de “weg” die aangereikt wordt om er zelf mee aan de slag te gaan. Ook hier “het verlangen accepteren”, om grààg die weg aangereikt te krijgen. Het zijn tussenstations in denken en voelen. Leren houden van die verfijningen geeft beetjes levenswijsheid.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.