Mijn eetstoornis en ik

Het begon allemaal zo’n veertien jaar geleden. Ik was een stil en verlegen meisje en kroop steeds verder weg naar de achtergrond. Ik wilde niet meer gezien worden. Langzaamaan, stilletjes verdwijnen. Mezelf verdoven van het leven dat te zwaar leek.

Geruisloos sloop mijn eetstoornis mijn lijf en hoofd binnen. Ik had het niet door. Ik verloor mezelf totaal in mijn eetstoornis. Mijn puberteit sloeg ik over. Ik zat geïsoleerd in mijn eigen eetstoorniswereldje. Niemand kon die wereld binnentreden. Niet eten en zo veel mogelijk sporten werden mijn levensdoelen. Andere dingen waren niet meer belangrijk. Uiteindelijk kwam ik terecht in het ziekenhuis en in de eetstoorniskliniek. Ik kon niet meer voor mezelf zorgen. Mijn lichaam was op. Iedereen maakte zich zorgen, behalve ikzelf.

Inmiddels ben ik heel wat therapieën, opnames en behandelingen verder. De eetstoornis beïnvloedt helaas nog steeds mijn leven, maar ik krijg er steeds meer grip op. Ik begin mezelf steeds meer te herontdekken. Het is alsof ik een heel nieuw leven op moet bouwen. Ik heb nog ontzettend veel in te halen. Lief zijn voor mezelf is soms nog een grote uitdaging. Mijn eetstoornis loslaten voelt na al die jaren bijna onmogelijk – maar ik blijf doorstrijden. Ik wil weer leven.

In 2014 ging ik na een aantal opnames op mezelf wonen. Dat was een moeilijke keuze, maar achteraf gezien misschien wel de beste keuze die ik ooit had kunnen maken.

Vanaf toen moest ik het voor mezelf gaan doen. Mijn eigen verantwoordelijkheid nemen om te eten was een van de moeilijkste dingen die ik moest leren. Ik heb veel moeilijke momenten moeten doorstaan, maar ik ben blij dat ik niet heb opgegeven. Inmiddels heb ik twee hondjes en een lieve vriend, die mij laten inzien dat er veel belangrijkere dingen in het leven zijn dan nadenken over eten, calorieën, afvallen en sporten.

Vorig jaar begon ik met het schrijven van een boek. Schrijven was voor mij altijd al een uitlaatklep. Nooit had ik gedacht dat het me ooit zou lukken om mijn verhaal in de vorm van een boek uit te kunnen brengen. Ik geloof echter dat het ontzettend belangrijk is om mijn verhaal te delen. Ik hoop anderen te kunnen helpen met mijn verhaal en ik wil voor eens en altijd de schaamte doorbreken. Ik wil met niet langer verstoppen. Ik wil me niet langer schamen voor alles wat ik denk en doe.

Dit boek is de eerste stap naar een nieuw hoofdstuk in mijn leven. In dit hoofdstuk van mijn leven hoop ik dat ik kan leren van alles wat ik heb meegemaakt. Ik hoop vooral ook dat ik anderen kan helpen. Deze doelen geven mij genoeg redenen om te blijven knokken tegen die eetstoornis. Eindelijk heb ik weer de touwtjes in handen.

Mijn boek ‘Mijn Eetstoornis en Ik’ is vanaf 26 februari verkrijgbaar via bol.com of via mijn eigen website. Ik deel ook wekelijks verhalen over mijn leven met een eetstoornis op Facebook en Instagram.

Ook zin gekregen om te schrijven? Stuur een blog in naar dsmmeisjes!