meisje in raam

Mijn eerste opnames in de ggz

Heb je behoefte aan een gesprek? Neem contact op met MIND Korrelatie of de Luisterlijn. Heb je last van gedachten aan zelfmoord? Neem contact op met 113.

Crisis en diagnostiek

In 2015 werd ik voor de eerste keer opgenomen, eerst voor een crisis en vervolgens voor diagnostiek. Zowel mijn familie als mijn psychologen waren wanhopig over hoe ik ooit weer op het juiste pad terecht zou kunnen komen. Ik was suïcidaal, deed aan zelfbeschadiging, vertrouwde niemand en leefde in mijn eigen wereldje. Doordat ik vanaf een jaar of zes ben misbruikt en mishandeld door ‘buitenstaanders’ en niemand meer vertrouwde, heb ik mijn opname lang verzwegen. Ik was bang voor de reacties van mensen die me kenden, bang dat mensen me zielig zouden. Ik wilde alles zelf doen en oplossen. 

In mijn eigen wereld

Tijdens het diagnosticeren kwamen ze er al gauw achter dat er meer aan de hand was dan dat ik ooit met iemand heb gedeeld. Hiervoor hoefde ik nog niet eens iets gezegd te hebben, want ik straalde uit dat ik in mijn eigen wereld zat en eigenlijk helemaal geen behoeftes of levenslust meer had. Ik wilde dood, zodat ik mijn verleden eindelijk kon laten rusten en van al de mensen af zou zijn die me pijn gedaan hadden.

Het leven bestaat niet alleen uit problemen

In de tijd dat mijn crisisopname over ging in mijn diagnostiek-opname heb ik aardig wat mensen leren kennen. Deze mensen hebben mij in laten zien dat het leven niet alleen uit problemen bestaat maar ook uit plezier en dat je jezelf moet uitdagen om bezig te blijven binnen de kliniek. Zowel het uitdagen als het plezier maken heeft me destijds erg goed gedaan.

Een heleboel stempels

Er waren natuurlijk ook heel veel dingen die moesten gebeuren, zoals een hoop onderzoeken om te kijken waar ik nu allemaal last van had en welke stempels ze allemaal op me konden plakken. Ik heb destijds ongeveer negen stempels gekregen binnen vijf maanden, waaronder borderline, PTSS en DIS. Ik ging mezelf haten en wist totaal niet hoe ik het ooit kon gaan verwerken dat ik deze stempels kreeg, want het voelde alsof het mij vormde en ik mezelf daar volledig aan overgaf.

Door de diagnose DIS verder bij mij te onderzoeken, kwamen ze er achter dat ik met mezelf en de stem die al heel mijn leven bij me is in totaal bestond uit veertien persoonlijkheden, wat soms enorm lastig was. Mensen wisten niet tegen wie ze aan het praten waren door de dag heen en zelf kreeg ik negen van de tien gesprekken die gevoerd werden totaal niet mee.

Ik wist dus ook nooit wat ik op een dag gedaan of gezegd had. Ik was bang voor mezelf omdat ik het niet doorhad als mijn suïcide of zelfbeschadiging erger werd. Ik was ook bang dat de kans aanwezig was dat ik onbewust mijn eigen leven zou eindigen.

Ik ben voor mijn eigen veiligheid regelmatig gesepareerd (in een isoleercel gezet) en kreeg medicijnen toegediend om mij tot rust te krijgen. Ik werd bang voor de momenten dat het alarm weer is af ging en er in een keer zes tot twaalf beveiligers in of om me heen stonden om mij weer is op de grond te leggen om tot mezelf te kunnen komen. 

In de kliniek hadden wij een hoop begeleiders en natuurlijk kun je met de ene beter door een deur dan met de ander, maar er werden uitspraken gemaakt door begeleiders die niet door de beugel konden en mij toen enorm hebben getriggerd. Hierdoor liep ik vaak weg.

Terug naar school

Toen ik eindelijk een deel van mijn vrijheden had, mocht ik in de eerste periode naar school terug om iets te doen te hebben. Door mijn begeleiding werd ik gehaald en gebracht. Na een week of drie mocht ik zelfstandig naar school en na anderhalve maand mocht ik eindelijk weer naar mijn eigen school.

Ik was blij dat ze mij vertrouwden maar het voelde totaal niet meer oké. Ik voelde me alleen en alles was anders. Ik miste vaak de begeleiding die ik nodig had en heb enorm veel gesprekken gehad omdat ze zich op school zorgen maakte om hoe het met me ging. Ik werd weer terug naar de groep gestuurd, wat keer op keer voelde als een afwijzing omdat het leek of ik in een keer een ander mens was en niet meer werd gewaardeerd als persoon die ik aan het worden was.

Ik durfde niet meer naar huis

Na vier-en-een-halve maand was mijn traject klaar en moest ik dus weer naar huis. Ik durfde niet meer terug naar huis en de maatschappij in, wat ze ook probeerden, ik durfde en wou het niet. Zo heeft mijn moeder destijds heel mijn slaapkamer opgeknapt en een hondje voor mij gekocht met de hoop dat ik weer naar huis wou omdat ik mijn hondje had om voor te zorgen. Maar als ik niet eens voor mezelf kon zorgen, wat moest ik dan in godsnaam met een puppy die om de zoveel uur naar buiten moet en liefde nodig heeft die ik niet in me had zitten? 

Doordat ik niemand meer echt vertrouwde en in mijn eigen wereld leefde, was het lastig om echt veel vooruitgang te boeken en te leren leven met de diagnoses die ik heb gekregen. Ik was overigens wel heel erg blij, hoe raar het ook klinkt, dat ze me diagnoses konden geven. Hierdoor kon ik er achter komen wie ik nou eigenlijk zelf was.

Praat over je problemen!

Ik wil graag als advies meegeven dat je moet gaan proberen te praten op het moment dat je ergens tegen aan loopt. Jij bent zelf de enige die uiteindelijk de problemen kan proberen op te lossen. Die weg afleggen is lastig, maar op het moment dat je aan het einde van het donkere bos een beetje licht vindt op je pad, weet je dat je goed bezig bent.

Ook wil ik nog even zeggen dat je er nooit alleen voor staat. Er zijn altijd mensen te vinden die je heel graag willen helpen, alleen zie je dit zelf vaak niet meer in omdat het vaak voelt alsof je zo erg in de steek wordt gelaten. Maar ik wil even zeggen: je bent niet alleen. Stay strong and go for it. Het leven is zo veel mooier aan het einde van het bospad en er zijn zoveel dingen nog te doen of dingen die je echt moet beleven voor het leven daadwerkelijk voorbij is.

Lees ook:

  • Duizend stukjes

    Ik ben bang. Bang voor iedereen, bang voor alles. Ik zet een masker op als ik mijn deur uitstap. Niemand ziet mijn tranen, niemand voelt mijn pijn. Ik lach, en ik doe alsof. Ik voel…

  • te groot lichaam meisje kijkt naar vrouw

    Ik ben zesentwintig - of nou ja, mijn lichaam is zesentwintig. Ik voel me op z'n hoogst 23. Pip is vier, kleine sae is zes, Britney is een jaar of 17 en de baby... dat…

  • Mijn eerste blog! spannend…

    Goh, begin je een blog over iets wat je ontzettend eng vindt. Iets met uit je comfortzone stappen. Al is typen nog altijd lekker veilig. Niemand hoeft te weten wie er achter deze tekst leeft.…

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.