Mijn eerste opnames in de ggz

Crisis en diagnostiek

In 2015 werd ik voor de eerste keer opgenomen, eerst voor een crisis en vervolgens voor diagnostiek. Zowel mijn familie als mijn psychologen waren wanhopig over hoe ik ooit weer op het juiste pad terecht zou kunnen komen. Ik was suïcidaal, deed aan zelfbeschadiging, vertrouwde niemand en leefde in mijn eigen wereldje. Doordat ik vanaf een jaar of zes ben misbruikt en mishandeld door ‘buitenstaanders’ en niemand meer vertrouwde, heb ik mijn opname lang verzwegen. Ik was bang voor de reacties van mensen die me kenden, bang dat mensen me zielig zouden. Ik wilde alles zelf doen en oplossen. 

In mijn eigen wereld

Tijdens het diagnosticeren kwamen ze er al gauw achter dat er meer aan de hand was dan dat ik ooit met iemand heb gedeeld. Hiervoor hoefde ik nog niet eens iets gezegd te hebben, want ik straalde uit dat ik in mijn eigen wereld zat en eigenlijk helemaal geen behoeftes of levenslust meer had. Ik wilde dood, zodat ik mijn verleden eindelijk kon laten rusten en van al de mensen af zou zijn die me pijn gedaan hadden.

Het leven bestaat niet alleen uit problemen

In de tijd dat mijn crisisopname over ging in mijn diagnostiek-opname heb ik aardig wat mensen leren kennen. Deze mensen hebben mij in laten zien dat het leven niet alleen uit problemen bestaat maar ook uit plezier en dat je jezelf moet uitdagen om bezig te blijven binnen de kliniek. Zowel het uitdagen als het plezier maken heeft me destijds erg goed gedaan.

Een heleboel stempels

Er waren natuurlijk ook heel veel dingen die moesten gebeuren, zoals een hoop onderzoeken om te kijken waar ik nu allemaal last van had en welke stempels ze allemaal op me konden plakken. Ik heb destijds ongeveer negen stempels gekregen binnen vijf maanden, waaronder borderline, PTSS en DIS. Ik ging mezelf haten en wist totaal niet hoe ik het ooit kon gaan verwerken dat ik deze stempels kreeg, want het voelde alsof het mij vormde en ik mezelf daar volledig aan overgaf.

Door de diagnose DIS verder bij mij te onderzoeken, kwamen ze er achter dat ik met mezelf en de stem die al heel mijn leven bij me is in totaal bestond uit veertien persoonlijkheden, wat soms enorm lastig was. Mensen wisten niet tegen wie ze aan het praten waren door de dag heen en zelf kreeg ik negen van de tien gesprekken die gevoerd werden totaal niet mee.

Ik wist dus ook nooit wat ik op een dag gedaan of gezegd had. Ik was bang voor mezelf omdat ik het niet doorhad als mijn suïcide of zelfbeschadiging erger werd. Ik was ook bang dat de kans aanwezig was dat ik onbewust mijn eigen leven zou eindigen.

Ik ben voor mijn eigen veiligheid regelmatig gesepareerd (in een isoleercel gezet) en kreeg medicijnen toegediend om mij tot rust te krijgen. Ik werd bang voor de momenten dat het alarm weer is af ging en er in een keer zes tot twaalf beveiligers in of om me heen stonden om mij weer is op de grond te leggen om tot mezelf te kunnen komen. 

In de kliniek hadden wij een hoop begeleiders en natuurlijk kun je met de ene beter door een deur dan met de ander, maar er werden uitspraken gemaakt door begeleiders die niet door de beugel konden en mij toen enorm hebben getriggerd. Hierdoor liep ik vaak weg.

Terug naar school

Toen ik eindelijk een deel van mijn vrijheden had, mocht ik in de eerste periode naar school terug om iets te doen te hebben. Door mijn begeleiding werd ik gehaald en gebracht. Na een week of drie mocht ik zelfstandig naar school en na anderhalve maand mocht ik eindelijk weer naar mijn eigen school.

Ik was blij dat ze mij vertrouwden maar het voelde totaal niet meer oké. Ik voelde me alleen en alles was anders. Ik miste vaak de begeleiding die ik nodig had en heb enorm veel gesprekken gehad omdat ze zich op school zorgen maakte om hoe het met me ging. Ik werd weer terug naar de groep gestuurd, wat keer op keer voelde als een afwijzing omdat het leek of ik in een keer een ander mens was en niet meer werd gewaardeerd als persoon die ik aan het worden was.

Ik durfde niet meer naar huis

Na vier-en-een-halve maand was mijn traject klaar en moest ik dus weer naar huis. Ik durfde niet meer terug naar huis en de maatschappij in, wat ze ook probeerden, ik durfde en wou het niet. Zo heeft mijn moeder destijds heel mijn slaapkamer opgeknapt en een hondje voor mij gekocht met de hoop dat ik weer naar huis wou omdat ik mijn hondje had om voor te zorgen. Maar als ik niet eens voor mezelf kon zorgen, wat moest ik dan in godsnaam met een puppy die om de zoveel uur naar buiten moet en liefde nodig heeft die ik niet in me had zitten? 

Doordat ik niemand meer echt vertrouwde en in mijn eigen wereld leefde, was het lastig om echt veel vooruitgang te boeken en te leren leven met de diagnoses die ik heb gekregen. Ik was overigens wel heel erg blij, hoe raar het ook klinkt, dat ze me diagnoses konden geven. Hierdoor kon ik er achter komen wie ik nou eigenlijk zelf was.

Praat over je problemen!

Ik wil graag als advies meegeven dat je moet gaan proberen te praten op het moment dat je ergens tegen aan loopt. Jij bent zelf de enige die uiteindelijk de problemen kan proberen op te lossen. Die weg afleggen is lastig, maar op het moment dat je aan het einde van het donkere bos een beetje licht vindt op je pad, weet je dat je goed bezig bent.

Ook wil ik nog even zeggen dat je er nooit alleen voor staat. Er zijn altijd mensen te vinden die je heel graag willen helpen, alleen zie je dit zelf vaak niet meer in omdat het vaak voelt alsof je zo erg in de steek wordt gelaten. Maar ik wil even zeggen: je bent niet alleen. Stay strong and go for it. Het leven is zo veel mooier aan het einde van het bospad en er zijn zoveel dingen nog te doen of dingen die je echt moet beleven voor het leven daadwerkelijk voorbij is.

Heb je suïcidale gedachten en wil je daar met iemand over praten? Bel naar 0900-0113 of chat via 113.nl.

Wil je ook meeschrijven op dsmmeisjes? Stuur hier je blog in.

Lees ook:

  • Therapiepauze

    Ik heb deze pauze na 4 jaar therapie nodig. Dat weet ik, dat weet mijn psycholoog. En tóch voelt het zo raar, zo gek en alleen... Vorige week had ik mijn laatste gesprek bij de GGZ. Het was een gek…

Meer informatie over borderline

E-book over borderline:

borderline mini header

In deze dsmmini komen mensen met borderline, naasten en hulpverleners aan het woord. Hoe zien en ervaren zij borderline persoonlijkheidsstoornis?
Je leest het in de ervaringsverhalen, interviews, artikelen, quotes en Q&A’s.
Voor iedereen die, op wat voor manier dan ook, te maken heeft met borderline en op zoek is naar herkenning of nieuwe inzichten.

Dit e-book is een PDF, je kunt hem lezen op je computer of telefoon zonder e-reader!

Meer informatie over dissociatie en DIS

E-book over dissociatieve identiteitsstoornis:

DIS mini uitgelicht

Misschien heb je net te horen gekregen dat je een dissociatieve identiteitsstoornis (DIS) hebt, of ken je iemand die dit heeft. Maar wat is DIS eigenlijk precies en hoe kun je ermee omgaan? Wat zegt de wetenschap en welke therapieën zijn er? En… hoe is het eigenlijk om DIS te hebben, valt er een beetje mee te leven?

Aan de hand van wetenschappelijke artikelen, het psychiatrisch handboek DSM én ervaringsverhalen geeft Rivka Ruiter je in deze dsmmini antwoord op bovenstaande vragen. Een dsmmini is een klein e-bookje dat inzicht geeft in een stoornis uit de DSM. De ervaringsverhalen zijn van Daniëlle (31), Hannah (26) en Melissa (26), drie jonge vrouwen met DIS of AGDS (andere gespecificeerde dissociatieve stoornis).

Dit e-book is een PDF, je kunt hem lezen op je computer of telefoon zonder e-reader!

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer