Mijn eerste keer

‘U heeft deze week zeker nog geen boodschappen gedaan?’, vroeg de caissière van de AH. Hij keek verbaasd naar zijn lopende band, waar ik maar producten op bleef leggen.  ‘Dit hele jaar niet’, antwoordde ik, terwijl ik dacht: ‘eigenlijk mijn hele leven nog niet’. Ik heb in mijn puberteit namelijk boulimia ontwikkeld, na een periode van anorexia. Uit angst voor deze oncontroleerbare eetbuien heb ik, toen ik op kamers ging, nooit meer eten in huis gehaald.  Voor elke appel, broodje, slokje en hapje moest ik naar de supermarkt. Tijdrovend en onhandig. Maar mijn eetbuien gingen hierdoor wel over.

En ondanks dat ik al 18 jaar geen eetbui meer heb gehad, bleef mijn koelkast leeg. De stekker kon er uit en ik gebruikte hem als keukenkastje. Zelfs toen ik samenwoonde met mijn inmiddels ex-vriend, hadden wij nooit iets te eten In Huis.  Hij moest iedere ochtend op het station zijn ontbijt halen, voordat hij de trein naar Den Haag pakte.  Vreemd genoeg pikte hij dit. Maar vlak voor mijn 35e verjaardag pikte ik het zelf niet meer. Tien keer per dag naar de supermarkt, schaamte voor mijn lege kastjes, en hoe zou een volgende vriend hier tegenaan kijken? Om nog maar te zwijgen over mogelijke kinderen – ooit. ‘Mama moet eerst even jullie ontbijtje of melkpoeder kopen hoor’.

Om mijn angst voor eten te overwinnen – en omdat mijn anorexia weer heviger werd – liet ik mij opnemen in een eetstoornissenkliniek. Daar leerde ik een normale band te ontwikkelen met eten. Ik ontdekte dat ik helemaal geen eetbuien meer had en ook niet dik werd als ik maar normaal en genoeg at. Ook leerde ik om broodjes te smeren, want ik at alleen maar droge pistoletjes. Beleg vond ik te eng. Ik kom nu op afdelingen van de Albert Heijn, waar ik nog nooit ben geweest. Speculoos, bebogeen, tien soorten chocopasta? Nog nooit van gehoord. Maar lekker, dat wel. Vol trots en ongeloof open ik nog iedere ochtend mijn keukenkastje en glimlach als ik de pot pindakaas, stroop en jam zie.

Na de kliniek heb ik eindelijk weer een voorraad thuis. Ik kan ’s ochtends in mijn pyjama ontbijten, zonder eerst naar de bakker te hoeven. Het voelt alsof ik eindelijk volwassen ben en in staat om een huishouden te runnen.  Vriendinnen kunnen onaangekondigd langs komen en ik kan hen een kopje thee aanbieden, met een koekje erbij.

Ik heb de hele wereld over gereisd, maar deze ontdekkingsreis naar normaal eten is veruit de mooiste. Binnenkort komt mijn eerste reisgids uit.

5 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.