Mijn eerste depressie

Sinds mijn 17e heb ik last van depressies. De aanleiding? Gek genoeg was er niet echt een aanleiding. Jarenlang, 11 lange jaren lang, ben ik gepest. Op de kleuterschool moesten ze mij al niet en dat is zo gebleven tot aan mijn 16e. Ik had mijn mavodiploma op zak en ging door naar de havo. Een nieuwe school, een nieuwe klas, de pesters gingen naar een andere school en ik had mijn nieuwe start. En ik kreeg vriendinnen. Alleen kon ik hier niet mee omgaan. Wel met de vriendinnen, dat wel. Maar met het feit dat mensen mij nu ineens aardig vonden, dat ze met mij wilden omgaan en bevriend met mij wilden zijn. Dat ze mij niet uitlachten als ik een fout maakte. Dat ik niet bang hoefde te zijn als ik door de school heenliep. Voor het eerst in mijn leven hoefde ik niet bang te zijn en ik wist niet hoe ik ermee moest omgaan. Ik kende dat gevoel helemaal niet.

Altijd bang

Mijn hele leven was ik bang geweest. Bang om over straat te lopen, straks kom ik een bekende tegen en plaatst hij een rotopmerking. Bang om met mijn fiets naar de fietsenstalling te lopen, want daar hingen de populaire kinderen voor en na schooltijd. Ik kon daar nooit doorheen lopen zonder belachelijk te worden gemaakt. Bang dat iemand, een bekende of een onbekende, tegen mij zou honen dat ik lelijk was.
En nu was het allemaal over en ik was als de dood dat dit allemaal tijdelijk zou zijn en dat ik gewoon weer gepest zou worden zodra mensen wisten hoe ik echt in elkaar zat, als zij mij echt zouden leren kennen.

Ik zakte langzaam af in een hele diepe depressie, haalde slechte cijfers en wilde het liefste de hele dag huilen, wat ik na school ook deed. Op één vriendin na had ik niemand die mij begreep of tegen wie ik open durfde te zijn. Ik wilde dood, maar dat voelde ondankbaar, want ik had toch alles? Uiteindelijk, na drie maanden, brak de zon weer langzaam door en kon ik weer een beetje genieten. De vrienden waren gebleven, de klas accepteerde mij nog steeds, alleen de cijfers kon ik niet meer ophalen dus ik bleef zitten. En het jaar daarna? Ik kreeg nieuwe vriendinnen, ging nog met de oude vriendinnen om en het pesten was in ieder geval over. Alleen de depressie zou nog heel vaak van zich laten horen.

Aanleiding

Was er nu echt geen aanleiding voor mijn depressie? Natuurlijk wel. Mijn zelfvertrouwen was tot een minimum gedaald en ik heb mij al die jaren in een fantasiewereldje staande gehouden. Zonder fantasiewereldje had ik niet kunnen overleven en was ik eraan onderdoor gegaan. En nu was dat fantasiewereldje niet meer nodig, de angst was niet meer nodig, ik werd gewoon geaccepteerd om wie ik was. Maar ik was dat niet gewend en ik kon er niet mee omgaan. De onzekerheid en de angst wat mij te wachten stond, of de acceptatie wel of niet blijvend was, die grote angst zorgde dat ik afgleed in de depressie. Tot op de dag van vandaag draag ik die angst met mij mee.

One Comment

  1. jef

    Bij toeval kwam ik op deze site terecht en kan het niet laten om enkele woorden van moed te sturen bij je vallen en opstaan. Je hoeft geen hoop vrienden te hebben maar één of enkelen zijn genoeg om een schouderklopje van te krijgen af en toe. Kijk rondom je en vang die signalen op die voor jou bestemd zijn. Begrijp en grijp ze.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.