Mijn depressie is niet alleen mijn schuld

Ik wil zo graag het taboe op depressie doorbreken, maar ik durf er niet eens voor uit te komen dat ik zélf depressief ben. Telkens weer voelt het als vragen om aandacht, zwakte en laat ik – in mijn ogen – daarmee zien dat ik eigenlijk al afgewezen ben als persoon.

Ik wéét dat het niet zo is, maar het zijn wel de gedachtes die door mijn hoofd gaan als ik iemand vertel dat ik depressief ben. Bang dat ze alles wat ik doe zullen linken aan mijn depressie. Bang dat ze me niet meer zien als een ‘gewoon’ mens, maar als die rare met mentale problemen. Ik voel me niet zo zeer afgewezen omdat ik mezelf afwijs. Het is vooral de schaamte tegenover andere mensen, de schaamte voor de gedachtes die zij over mij gaan hebben.

Ik weet diep van binnen wel dat ik een goed mens ben. Maar op de een of andere manier blijven meningen en afwijzingen van anderen zoveel beter hangen. Daaruit ontstaan aannames en zo bedenkt mijn hoofd een heel eigen verhaal over wat de buitenwereld zogenaamd van me denkt.

Ik ben dus zeker schuldig aan het in stand houden van mijn depressie, maar ik ben niet de enige. We zijn állemaal schuldig, als maatschappij, want het aantal mensen met depressies en suïcidale gedachten groeit nog steeds. We moeten eens ophouden met het probleem enkel bij de mensen met depressie te leggen.

We zouden elkaar kunnen helpen door even wat meer na te denken bij wat we zeggen. Door wat vaker een complimentje te geven, of een vraag te stellen. Ik doe tientallen dingen om beter te worden, maar vaak wordt het niet opgemerkt of wordt er gezegd dat ik niks doe. Dat ik dom ben. Naïef. Dat het aan mij en mijn depressie ligt. Dat anderen me nooit zo leuk zouden vinden als ze me ‘echt’ zouden kennen. Dat ik altijd onzeker zal blijven. Ja, zo houdt je een depressie wel in stand.

Tegenwoordig wordt er al snel gezegd dat je ‘niks’ doet als je niet fulltime werkt of naar school gaat. Dat is onze definitie van normaal zijn. Maar als we allemaal eens wat meer aan onszelf zouden werken en daar ook de ruimte voor zouden krijgen… hoe zou de wereld er dan uitzien?

2 Comments

  1. Als we allemaal naar de psycholoog zouden gaan zoals naar de tandarts, voor onze halfjaarljkse controle. Als psychisch lijden geen zwakte is waar je van kan genezen, maar een menselijke overgangsrite naar de volgende fase waarvan je de sporen ook daarna trots meedraagt. Als niemand meer zou denken dat ze zeker zelf schuldig is aan wat ze al dan niet voelt, omdat het geen schuld is maar een gift. Dan zou de wereld veel mooier zijn <3
    Anne onlangs geplaatst…LuxeprobleemMy Profile

  2. Sina

    Depressie staat vaak voor leegte, die buiten ons zelf wordt veroorzaakt. Vaak houden we deze zelf onbewust in stand, maar we zijn niet schuldig aan onze depressie(s). Een belangrijke sleutel ligt in de maatschappij, het voel niet erkent te worden kan bijvoorbeeld deze leegte veroorzaken. We leven in een maatschappij, waar we zeer – waarschijnlijk té – individualistisch zijn. We moeten elkaar weer vinden om onze leegtes weer te vullen, om liefde te geven en te ontvangen.

    Ik ontdekte dat mijn depressie veroorzaakt wordt door de leegte, die het gebrek van liefde van mijn moeder achterliet. Nu ik het verdriet hierom geaccepteerd heb, kan ik verder werken aan mijn herstel, door weer in contact te treden met mijn innerlijke kind.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.