Mijn depressie is niet alleen mijn schuld

Ik wil zo graag het taboe op depressie doorbreken, maar ik durf er niet eens voor uit te komen dat ik zélf depressief ben. Telkens weer voelt het als vragen om aandacht, zwakte en laat ik – in mijn ogen – daarmee zien dat ik eigenlijk al afgewezen ben als persoon.

Ik wéét dat het niet zo is, maar het zijn wel de gedachtes die door mijn hoofd gaan als ik iemand vertel dat ik depressief ben. Bang dat ze alles wat ik doe zullen linken aan mijn depressie. Bang dat ze me niet meer zien als een ‘gewoon’ mens, maar als die rare met mentale problemen. Ik voel me niet zo zeer afgewezen omdat ik mezelf afwijs. Het is vooral de schaamte tegenover andere mensen, de schaamte voor de gedachtes die zij over mij gaan hebben.

Ik weet diep van binnen wel dat ik een goed mens ben. Maar op de een of andere manier blijven meningen en afwijzingen van anderen zoveel beter hangen. Daaruit ontstaan aannames en zo bedenkt mijn hoofd een heel eigen verhaal over wat de buitenwereld zogenaamd van me denkt.

Ik ben dus zeker schuldig aan het in stand houden van mijn depressie, maar ik ben niet de enige. We zijn állemaal schuldig, als maatschappij, want het aantal mensen met depressies en suïcidale gedachten groeit nog steeds. We moeten eens ophouden met het probleem enkel bij de mensen met depressie te leggen.

We zouden elkaar kunnen helpen door even wat meer na te denken bij wat we zeggen. Door wat vaker een complimentje te geven, of een vraag te stellen. Ik doe tientallen dingen om beter te worden, maar vaak wordt het niet opgemerkt of wordt er gezegd dat ik niks doe. Dat ik dom ben. Naïef. Dat het aan mij en mijn depressie ligt. Dat anderen me nooit zo leuk zouden vinden als ze me ‘echt’ zouden kennen. Dat ik altijd onzeker zal blijven. Ja, zo houdt je een depressie wel in stand.

Tegenwoordig wordt er al snel gezegd dat je ‘niks’ doet als je niet fulltime werkt of naar school gaat. Dat is onze definitie van normaal zijn. Maar als we allemaal eens wat meer aan onszelf zouden werken en daar ook de ruimte voor zouden krijgen… hoe zou de wereld er dan uitzien?

Lees ook:

  • Begrip

    Begrip is lastig. Ikzelf loop op veel plekken tegen het probleem dat het voor ‘gezonde’ mensen lastig is om begrip op te brengen naar iemand met psychische problemen. En dat begrijp ik wel. Want zij weten niet hoe het voelt…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer