meisje met handen voor de ogen

Mijn dag was niet van mij

Vandaag was een verrassend goede dag. Ik kwam op tijd uit bed (voor een zondag), heb koekjes gebakken, met een vriendin afgesproken, de afwas gedaan én zelfs nog een avondmaaltijd gekookt. Ik voelde me goed, zorgeloos – alles was ineens goed te overzien.

Maar toen, rond zeven uur ‘s avonds, ging de knop om. Ik realiseer me dat ‘mijn’ goede dag niet van mij was – ik was namelijk helemaal niet mezelf; een andere alter had het roer overgenomen.

Bij deze alter realiseer ik me altijd pas achteraf dat zij het was. De verschillen zijn kleiner dan met andere delen. Dit deel is… net als ik, maar dan zorgelozer. Net als ik, maar met minder (of geen) zware emoties. Net als ik, maar dan dat dingen lukken. Waar ik denk ‘het zou leuk zijn om koekjes te bakken’, is dit deel een stuk actiever; ze bakt koekjes, kookt een avondmaaltijd, spreekt met een vriendin af, doet de afwas, verschoont het bed. Die hoeveelheid dingen lukt mij, als het goed gaat, misschien in 2 of 3 dagen.

Het is frustrerend. Eerst de realisatie: ‘oh fuck, de hele dag was van haar’. Vervolgens de vervreemding. Dat ik me het goede gevoel met de beste wil van de wereld niet voor de geest kan halen. Het is dat ze wat heeft geschreven, anders had ik me wellicht helemaal niet gerealiseerd dat er een switch was geweest.

In media worden switches tussen alters vaak erg dramatisch en drastisch afgebeeld, alsof er een acute switch is en het meteen glashelder is dat een andere alter ‘het heeft overgenomen’. In de werkelijkheid duurt een switch soms minuten of uren. Zijn er uren of dagen waarin ik geen idee heb wie ik ben, maar ergens tussenin zweef.

Ik probeer te onthouden dat ik nog steeds trots mag zijn op de goede dag, zelfs al was het niet míjn dag. Ik heb de versgebakken koekjes om van te genieten en kan vanavond in een schoon bed gaan liggen. Maar eigenlijk… eigenlijk maakt het me alleen maar verdrietig. Dit zijn de momenten waarop ik het dissociëren gek genoeg erg moeilijk vind.

Het is een confrontatie met de wisselvalligheid van mijn ‘ik’, zelfs al hebben de mensen waarmee ik vandaag contact heb gehad hoogstwaarschijnlijk niets doorgehad. Het is niet kunnen vasthouden hoe het voelt, het is terugdenken aan de dag en overvallen worden door een enorm ‘dit was niet echt’-gevoel. Alsof er een dikke laag nepte overheen gegoten is.

Ik zou willen dat ik me vaker kon voelen zoals dit deel zich voelt. Wie weet lukt dat ooit, als we verder komen in therapie en de muren tussen de delen vervagen – maar op dit moment zijn we nog kilometers verwijderd van dat punt. Het is tijd om de klap van mijn realiteit weer te verwerken: ik ben Sae en vandaag was ik er even niet. Ik weet niet waar ik wel was, maar gelukkig heb ik de vage en ontvreemde herinneringen van een goede dag.