meisje voor het raam

Mijn behandelaar gaat weg

Nieuwe mensen zijn eng. Nieuwe hulpverleners zijn nog enger, want die komen toch dichterbij dan de gemiddelde mens. Het was de bedoeling dat deze dichterbij zou komen dan wie dan ook, dus het vroeg veel van me om op de eerste afspraak te komen. Deze psycholoog was met zorg uitgezocht, hij had namelijk verstand van autisme maar ook van OCS. De OCS moet behandeld worden omdat het mijn leven wel erg moeilijk maakt, maar ik heb ook ervaring met hulpverleners die niks weten van autisme en dan ontbreekt toch echt wat begrip voor mijn doen en laten. Er wordt dan bijvoorbeeld geëist dat ik oogcontact maak tijdens gesprekken of ze snappen niet dat ik soms wat anders reageer dan men zou verwachten.

Na de eerste paar afspraken kwam corona om de hoek kijken. Naar de ggz toe gaan werd vervangen door een combinatie van bellen en mailen. Een moeilijke verandering, maar het alternatief was misschien wel maanden lang stilstaan en dat vond ik een zeer slechte optie. Het op afstand contact houden ging opvallend goed, natuurlijk waren er beperkingen voor beiden maar we maakten er maar het beste van.

Ik had er een tijdje tegenaan lopen hikken, maar besloot hem toch maar te laten weten welk probleem mij dagelijks kwelt. Ik vond het doodeng, want het is nogal persoonlijk en kan snel verkeerd begrepen worden. Ik legde dit uitgebreid (maar nog wel in wat algemene termen, ik was hem nog aan het testen) in een mail uit. Normaal gesproken zou ik dat ook per mail hebben gedaan, omdat ik zo net iets meer durf en mezelf beter kan uitleggen. Ik mailde op een maandagavond, want dinsdag begint zijn werkweek en dan hoefde ik niet te lang te wachten op een antwoord. 

De volgende dag was ik een zenuwpees, tot ik een mail kreeg die ook nog beveiligd was verstuurd. Het duurde dus even voor ik zijn antwoord kon lezen. Snel las ik het antwoord door en er viel een last van me af. Hij begreep het en had geen oordeel. Ik had letterlijk tranen in mijn ogen van opluchting. Met hem zou ik verder kunnen, hij kon mij helpen. Ik had na de mail meer vertrouwen in de toekomst en op mogelijke verbetering van mijn klachten dan voor de tijd en ik had vertrouwen in hem.

Die woensdag hadden we een belafspraak staan. Het gesprek ging eerst even over de mail en opnieuw werd ik gerustgesteld, maar toen meldde hij dat hij nog even iets heel anders moest vertellen. Toen kwam het hoge woord eruit: hij ging weg, had een andere baan gekregen en vertrok dus. De grond zakte onder mijn voeten weg. De rest van het gesprek ging over wat voor persoon de vervanger moest zijn en ik antwoordde al zijn vragen. Na het opleggen van de telefoon belde ik mijn begeleidster op en vertelde ik in tranen over zijn besluit. Zij kon ook niks doen natuurlijk, maar het was wel even fijn om met iemand te praten. Na dat gesprek kreeg ik een idee. Ik kon natuurlijk gewoon met hem mee, tenzij hij naar de andere kant van het land zou gaan. Ik schreef dus een mail met de vraag waar hij heen ging en bood mijn excuses aan omdat ik niet perfect aardig had gereageerd op zijn nieuws.

Hij antwoordde waar hij naartoe gaat en ik zocht meteen op of dat te doen is. Het is dertig minuten met de trein en nog z’n anderhalf kilometer lopen. Dat moest ik er maar voor over hebben en ik mailde hem mijn idee. Toen ik donderdagmiddag nog niks had gehoord, trok ik mijn stoute schoenen aan en belde naar de ggz om hem te spreken. Normaal gesproken zou ik dit liever niet doen, maar dit was nood; het moest goed komen. Helaas had hij een vrije dag genomen maar dinsdag was hij er weer. Het leek een eeuwigheid te duren, maar ik hield me eraan vast, het was een goed idee. 

Dinsdag kwam en ook het antwoord. Nee. Het was wel erg ver weg en het kon waarschijnlijk niet eens want het was een andere regio. Daar ging mijn strohalm en emoties vlogen me om de oren. Ik voelde me boos (wat voor mij een verboden emotie is), afgewezen en in de steek gelaten. Zo voel ik me en ik kan er maar moeilijk mee om gaan.

Er wordt gesproken over een vervanger, maar ik voel alleen maar weerstand. Nee, ik wil niet opnieuw beginnen. Het is een hele zware weg geweest en ik weet niet of ik weer zoveel geluk heb en hetzelfde begrip krijg. Ook heeft mijn vertrouwen een flinke deuk opgelopen, want wie zegt dat die andere wel lang genoeg blijft? Mijn behandeling kan jaren gaan duren en er is best wat verloop in het team. Mijn gedachten erover wisselen van ‘ik heb hulp nodig’ naar ‘ik zoek het zelf wel weer uit’. Gevoelsmatig wil ik niet meer opnieuw beginnen, ik heb er geen energie voor. Ik heb het geprobeerd, ik was moedig, ik sprong in het diepe, werd even gevangen en toen weer losgelaten. Het is wel heel veel gevraagd om dit opnieuw te doen.

Lees ook:

  • meisje met bloemetjes

    Ik weet alweer zes jaar dat ik autisme heb. Ik ging samen met mijn ouders op gesprek omdat ik moeite had met samenwerken. Vanaf dat moment voelde ik me een mislukt stukje afval. Ik voelde me het meisje dat niet…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.