Mijn begeleider gaat met zwangerschapsverlof

Het was bijna het einde van ons gesprek. Bijna tijd om te vertrekken voor mijn thuisbegeleider, toen ik besefte dat ik haar nog niet had gevraagd naar haar vakantie. Ik was wel benieuwd. Het is tenslotte al begin juli.

Vorig jaar toen ze op vakantie was ging het niet goed met mij. Al verwacht ik niet dat ik deze zomer een zelfde terugval zal hebben, toch vind ik het fijn om me vast te kunnen instellen op de periode dat ze afwezig is. Eigenlijk weet ik niet of ik wel een vervangende thuisbegeleider wil die periode. Het gaat met mij best wel goed en een ander laten komen is dan misschien niet nodig. Al deze dingen en meer gedachten schieten door mijn hoofd. Mijn thuisbegeleider krijgt alleen de vraag: wanneer is jouw vakantie eigenlijk?

Ze geeft antwoord; haar vakantie is pas in september. Dat duurt nog even. Maar één van haar volgende zinnen is: “en ik ben zwanger”. Ik voel mezelf schrikken, een glimp van ‘oh, help!’ vliegt over mijn gezicht, maar mijn mond zegt: “gefeliciteerd!” Er achteraan zeggen “wat leuk voor je” krijg ik er niet uit. Ik gun het haar van harte. In de periode dat ze bij me komt, ben ik me aan haar gaan hechten, echt gaan hechten. En nu gaat ze weg. Juist omdat ik me aan haar heb gehecht, gun ik het haar. Maar pijnlijk duidelijk is ook dat zij ervoor betaald krijgt om er voor me te zijn. Zij gaat met zwangerschapsverlof en dan ben ik (in ieder geval voor die periode) uit haar leven. En dat doet pijn.

Meer dan ooit besef ik hoeveel ik afgelopen anderhalf jaar samen met haar heb meegemaakt. Toen ik in een diep gat viel na het afronden van een intensieve groepstherapie stond ze naast me om eruit te klimmen. Ze dacht mee in het stappen zetten naar werk en geloofde in mijn kracht toen ik dat zelf niet zag. Toch hoefden mijn stappen niet groter te zijn dan op dat moment voor mij haalbaar voelde.

Ook als ik geen stap vooruit zette en mijn angst te groot was, bleef ze komen zonder boos op me te zijn. Ze oordeelde niet over mijn verkeerde copingstrategieën, maar stond wel naast me om gezondere manieren te zoeken. Midden in de paniek, als ik niet voor rede vatbaar lijk, probeert ze me eruit te halen. Maar als dat niet lukt weet ze ook dat ik wel hoor wat ze zeg en dat haar woorden niet voor niets zijn. Ik denk heus wel na over haar woorden, maar zolang de paniek overheerst heb ik de ruimte simpelweg niet om mijn gedachten te kunnen veranderen.

Dit en zoveel meer was ons contact. Dit en zoveel meer zorgt ervoor dat zij onderdeel was van mijn leven. De ene keer hier thuis bij mij aan de keukentafel en een volgende keer midden in een paniekaanval bellend vanuit mijn bed.

Het eerste wat ik denk is dat we de thuisbegeleiding maar moeten gaan afbouwen. Dan hoef ik helemaal geen nieuwe thuisbegeleider tijdens haar zwangerschapsverlof. In mijn hoofd vliegt een angst voorbij die zegt dat een nieuwe thuisbegeleider het helemaal niet nodig vindt om na al die tijd nog steeds te komen. Ik moet het inmiddels allang zelf kunnen, het traject loopt tegen die tijd immers al bijna twee jaar. De volgende angst is dat die ander mij helemaal niet gaat begrijpen. Voordat diegene mij kent en ik mezelf laat zien… Dat duurt misschien wel zolang dat het niet meer de moeite is. Ja, denk ik nogmaals, het beste is misschien maar om gewoon te gaan stoppen met thuisbegeleiding.

Ergens in mijn achterhoofd hoor ik een stemmetje (is dat mijn gezonde volwassene soms?) zeggen: Is dat geen vermijding? Is dat echt wat je nodig hebt? Ik ben er nog niet uit. De stemmetjes vechten nog met elkaar. Ik weet dat ik dit open en eerlijk moet gaan bespreken. Maar toegeven dat ik me aan haar heb gehecht, man, alleen dat is al doodeng om te vertellen (al weet ik dat ze het weet).

Lees ook:

  • meisjes houden elkaar vast

    Ik ben al een aantal jaar onder behandeling bij mijn psycholoog. In het begin durfde ik bijna niks te zeggen, maar inmiddels lukt het me steeds beter dingen te vertellen. Vooral over mijn jeugd. Een jeugd waarin ik alles alleen…