Mezelf opnieuw leren kennen

Stel je eens voor…

Als mensen me vragen om me voor te stellen, weet ik vaak nauwelijks wat ik moet zeggen. Naam, achternaam, studie? Een makkie. Hobby’s? Een standaard antwoord voldoet ook. Soms vragen mensen echter door, en dan loop ik dus muurvast. Want dan komt de vraag wat mijn goede en slechte kanten zijn. Of wil iemand weten hoe ik mezelf zou omschrijven in drie woorden (!). Ben ik meer zelfstandig of een groepspersoon, ben ik rechtlijnig of meer open, flexibel of juist niet? Heb ik fantasie, ben ik eerlijk en direct en welke rol in de groep neem je op je? Ik had en heb echt geen flauw idee.

Ik heb altijd anderen nodig gehad om te definiëren hoe ik ben, en juist tijdens zo’n voorstelrondje ken je de ander niet goed genoeg om je aan te kunnen spiegelen. Door mezelf met anderen te vergelijken weet ik wat ik wel en niet wil zijn of wat sociaal gezien gewenst is, maar daarmee kom je niet dichter bij hoe je eigenlijk bent. In zo’n situatie vliegen de ideeën dan door mijn hoofd maar worden ze ook direct weer afgeschoten: “Nee dat ben jij helemaal niet, stel je niet zo aan, je bent veel minder dit of dat dan anderen”.

Het zijn van die dingen waar je niet bij stilstaat dat ze er toe doen; je hebt gewoon even je antwoord niet klaar, toch? Terwijl er bijna geen duidelijker signaal bestaat dat je jezelf niet kent. Ik heb het nooit echt moeilijk gevonden om met mensen om te gaan. Tenminste, als ze duidelijk maken hoe ze zijn en wat hun mening is zodat ik daar bij aan kan sluiten. Heel handig als je moet overleven op een middelbare school waar iedereen je maar een beetje vreemd vind. Maar de keerzijde is dat ik niet echt heb geëxperimenteerd met wie ik ben. Ik wilde gewoon geaccepteerd worden door de anderen, maar vergat wat ik nodig had om mezelf te accepteren. Het effect daarvan merk ik nu op een manier die ik niet verwacht had; als je nooit leert wie je bent, wat je sterke en zwakke kanten zijn en wat je belangrijk vindt in je leven, hoe zie je je toekomst dan voor je? Wat wil je doen, wat wil je bereiken? Nogmaals, ik heb geen idee. Alleen maar een vaag idee van wat “hoort”.

… dat je opnieuw kan beginnen?

Door de gesprekken met de psycholoog leer ik mezelf nu stapje voor stapje een beetje kennen, maar tot dusver heb ik vooral geleerd wat ik níet ben (terwijl ik altijd aannam van wel). Het is eigenlijk zo verbazingwekkend dat ik 23 jaar lang door het leven ging, denkend dat ik een bepaald persoon was, terwijl ik eigenlijk altijd iemand anders in mijn hoofd had als ik over mezelf sprak. En dan, op een dag, ga je naar de psycholoog en begin je over jezelf te leren en moet je al die aannames eigenlijk laten vallen. Stoppen met jezelf te vergelijken, vergeten wie je wilde zijn en beginnen met jezelf te accepteren… Ik vind het hier super mooi staan als tegeltjeswijsheid, maar wat het betekent en hoe je begint? Geen idee.

Ik moet een ideaalbeeld opgeven en wat daar voor in de plaats gaat komen weet ik niet. Ik wil niet zijn zoals ik nu ben, maar kan en durf ook nog niet te kijken naar wat er onder zit. Ik kan alleen maar hopen op het moment dat de nieuwsgierigheid naar mezelf het zal winnen van die angst voor teleurstelling.

4 Comments

  1. Joyce

    Dit herken ik zo goed. Jarenlange zware depressies en ik kon/kan mezelf niet meer herinneren wie ik ben zonder. Terwijl ik meer wil zijn en ben dan mijn ziekte. Toen na jaren van therapie eindelijk een betere fase kwam, was ik bang het los te laten, want wie was ik eigenlijk? Dagen en nachten piekerde ik daarover. Nu probeer ik het als een kans te zien: Met 28 heb ik mijn leven weer enigszins terug en ik probeer het als een proces te zien mezelf terug te vinden of wellicht is het zelfs een nieuw definiëren!

  2. Mooi geschreven.. zo herkenbaar.. bij mij was dat proces: eerst proberen te zijn wat je denkt dat anderen willen dat je bent, dan er achter komen dat je dat niet bent en dan komt pas het echte werk…worden wie je bent. Je verwoordt zo goed dat ik vermoed dat je het heel goed gaat doen!!

  3. Bedankt voor de lieve reacties! Ik heb elke keer als ik hier iets post letterlijk het zweet op mijn toetsenbord liggen, en iedere keer valt het weer mee hoe het ontvangen wordt 🙂 Ik ben nu inderdaad pas begonnen met ‘het echte werk’ en ik denk dat het vooral tegenvalt hoe moeilijk dat eigenlijk is. Misschien moet ik mezelf er vaker aan herinneren dat het een proces is, dat het niet allemaal in één keer hoeft 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.