Met volle angst voor- of achteruit?

Soms vraag ik mij af of de wereld nog wel door heeft dat ik op haar loop. De dagen doen pijn. Ik loop mijzelf in de weg. Ik zweef tussen de mensen om mij heen zonder duidelijke sporen achter te laten.  

Na een jaar van MBT behandeling voor mijn persoonlijkheidsstoornis ging ik Logopedie studeren. De studie was interessant en ik had zo gevochten om toegelaten te worden, maar na 2 maanden viel ik terug in oud gedrag. Ik werd geconfronteerd met immense faalangst. Ik durfde niet te gaan, ik was te moe en te somber. Er was te weinig om mij gaande te houden. Ik dacht altijd dat iedereen faalangst had, behalve ik. Maar nu alles duidelijker is, blijkt faalangst het enige dat ik ken. Een opname volgde om weer rust en structuur aan te kunnen brengen in mijn leven, een moment van pauze om verder te kunnen kijken. Ik besloot te stoppen met mijn studie en te gaan leren en werken als Verzorgende.

Ik werk nu 24 uur per week op een afdeling met ouderen met een dementie diagnose en ik ga 1 dag in de week naar school. Ik dacht, als ik minder druk op mezelf zou leggen, iets zou vinden waar ik mijn hart in kon leggen en voldoening uit zou halen, alles makkelijker zou worden. De faalangst dwingt mij echter om harder te lopen dan ik eigenlijk kan en om niet te klagen. Ik wil zo graag zeggen waar het op staat en waar ik het niet mee eens ben, maar ineens voel ik mij onzichtbaar. Een enorm gevoel van het goed willen doen voor anderen, terwijl mijn chronisch lage stemming ervoor zorgt dat ik weinig energie heb, maar ik wil geen beeld scheppen dat ik lui ben. 

7 uur, de dagdienst begint. Terwijl mijn eigen slaapmedicatie nog niet is uitgewerkt sukkel ik de afdeling op. De gedachten in mijn hoofd zijn negatief: “Ik trek het niet. Kan ik nog zeggen dat ik ziek ben? Ik stort in. Ik wil mezelf pijn doen.” Het is niet oké om de dag zo te beginnen. Ik ben angstig voor wat er die dag nog gaat komen. Faalangst voelt als een vloek. Ik leef toe naar de vrije dagen en op die dagen maak mij druk over dingen die ik nog moet doen. Vraagstukken over het inlichten van mijn werkgever over mijn psychische gezondheid. Gevuld met twijfels of ik wel een baan verdien als ik niet optimaal functioneer. Waardoor ik (je raadt het al) nóg harder ga rennen.

Tijdens het werken word ik soms oprecht geraakt door bewoners en vraag ik mij af of mijn eigen wens voor een einde wel terecht is. Wanneer een mevrouw mij vertelt dat het voor haar niet meer hoeft, dan bedenk ik mij dat ik het zo goed snap en wil ik in tranen uitbarsten. Het werken met de psychische ballast die ik heb is een uitdaging. Soms vraag ik mij af “Hoe zou het leven zijn zónder?”

Laatst besloot ik spontaan een concert van The Script te bezoeken dat diezelfde avond nog plaatsvond. De impulsiviteit en het daar zijn gaf me zo’n drive, alsof ik de hele wereld aankon. Alsof ik al mijn problemen een schop ging geven en morgen weer ‘nieuw’ wakker werd. Ik kan nu even denken aan dat gevoel, maar het voelt als een droom. Het voelt als water in een woestijn.

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.