“Wat een ramp” : menstruatie

Het lastige van emotionele verwaarlozing is, is dat ik iets tekort kwam waarvan ik het bestaan niet kende. Er was niet echt ruimte voor verhalen of échte interesse. En daardoor was het voor mij bijvoorbeeld al vanaf jongs af aan heel normaal om dingen thuis niet of maar half te vertellen, blijkbaar voelde dat niet veilig.

Er is één herinnering die me maar niet los laat. Sterker nog, het wordt me steeds duidelijker dat het niet alleen het moment zelf van de gebeurtenis, maar vooral de momenten erna heel veel impact op me hebben gehad. Ik wil dit met jullie delen, al vind ik het wel moeilijk en er erg spannend.

Ongesteld worden
Een van de dingen die ik als klein meisje al wist dat ik niet wilde gaan vertellen, was het moment dat ik ongesteld zou zijn geworden. Ik wist amper wat het was, maar van wat ik hoorde van vriendinnetjes was dat het absoluut niet iets was dat ik m’n moeder zou gaan vertellen.
Maar als zoiets op vakantie gebeurt, kan je er niet om heen. Dus schoorvoetend vertelde ik het, ik had geen keuze. Haar reactie was “oh meid, wat een ramp”. Ik kon wel door de grond zakken, ik schaamde me dood en het voelde alsof ik iets verkeerds had gedaan.

Lang was het deze herinnering die in m’n hoofd bleef rondgaan. Sinds ik dit jaar weer in therapie ben, ben ik me veel meer gaan realiseren hoe ik me elke dag voelde. En specifiek voor dit voorbeeld ben ik me ook gaan realiseren wat voor invloed dat elke dag op me heeft gehad.

Sprokkelen
Ik wist niet zo goed wat ongesteld zijn precies was, dus was blij met m’n biologieboek. Ongesteld zijn was voor mij in ieder geval elke keer een ramp. Ik schaamde me, sprak er niet over, liet het niet merken. En ik durfde niet om maandverband te vragen als het op was. Het lag niet ergens op een centrale plek. Ik had geen zakgeld zodat ik het zelf kon kopen. Soms nam m’n moeder wel eens wat mee, maar heel structureel was dat niet zeg maar. Dus ik ging sprokkelen. Als ik bij een vriendin was waar het wel op het toilet lag, nam ik wat mee. En ik pakte het stiekem bij m’n moeder uit de la. Ik kon dan even blij zijn dat ik weer een voorraadje had.

M’n moeder had wel door dat ik het pakte en werd op een gegeven moment soort van boos. Ze zei me dat ze echt wel door had dat ik het pakte en dat ik er toch ook gewoon om kon vragen, het was toch iets heel normaals. Maar het was helemaal niet iets normaals voor me, het was steeds weer een ramp. En de boze toon was niet heel uitnodigend, ik schaamde me dood. Blijkbaar deed ik iets toch niet goed? Superverwarrend en gênant eigenlijk.

Gezonde volwassene
Nu ik er -om maar even in schematherapietermen te spreken- als gezonde volwassene op terugkijk en naar het totaalplaatje kijk, breekt m’n hart. Hoe kan je een meisje zo laten bungelen. Ik probeer het te begrijpen, kan me voorstellen dat een moeder het zelf misschien ook lastig vond en kan zelfs nog wel snappen waarom ze zei dat het een ramp was. Maar dat is vooral vanuit haar perspectief, het perspectief van een volwassene. Een kind heeft uitleg nodig, heeft nodig dat een moeder zich in haar verplaatst, haar dingen uitlegt. En als dat dan heel moeilijk is, zorg dan in ieder geval voor een voorraad op een centrale plek zou je zeggen, dan hoeft praten niet.

Lang leek deze herinnering niet zo boeiend, want het was gewoon zo. Het is pas recent dat ik het grotere plaatje begin te zien en voelen, dat het meer was dan het moment van ongesteld worden, maar vooral hetgeen erna. Dat het me dagelijks beïnvloedde. Angst, me nooit echt veilig voelen. Het is een van de vele kleine dingen die samen heel veel en groots zijn. En het legt zo veel meer bloot; de eenzaamheid die ik voelde, de knelling, het pleasen, het verlangen. Eigenlijk de immense pijn die ik altijd weglachte.

Ik maak stappen met voelen, ik maak stappen met het onder ogen komen van hoe het écht voor me was. Hoe ik nog steeds maar blijf verlangen naar een mama. Het is heftig, het is zwaar, het is veel. Het is eng. Maar ik doe het mooi wel..

20 Comments

  1. Celle013

    Wat knap dat je erover schrijft! Ik kan me voorstellen dat het veel impact heeft gehad en zo’n extreem gevoel van onveiligheid heeft gegeven. Ik vind het elke keer weer bizar om te merken hoeveel invloed dit soort gebeurtenissen van vroeger, nu nog kunnen hebben op je huidige leven en functioneren.

    Ik realiseerde me laatst ook dat een gebeurtenis van heel lang geleden, nu nog steeds eigenlijk een direct verband heeft met hoe ik reageer naar anderen toe (lang verhaal, misschien schrijf ik er nog wel eens over maar dat is in een reactie niet de plek denk ik).

    Zo te lezen ben je hard bezig het te verwerken en ermee om te leren gaan. Heel veel sterkte!!

    Liefs, Marcelle.

      1. Celle013

        Ik heb de reacties van jou en Avermin hieronder gelezen. Ik wil mijn verhaal wel delen hoor, ik herken daarin heel erg het gevoel/idee dat ik het groter maak dan het is, want eigenlijk stelde het niks voor (heb ik mezelf jaren verteld). Nu ik dat zo bedenk zijn er waarschijnlijk nog talloze dingen die ik wegschrijf als ‘stelt niks voor’ die wel degelijk ook impact hebben. Maar ik denk dan altijd ‘ach ik heb best een goede jeugd gehad dus ik moet niet zeuren’.
        Ook vergelijken, stom eigenlijk dat we dat zo sterk doen. Want ieder zijn eigen pad inderdaad… Ik heb overigens nog geen therapie (binnenkort waarschijnlijk wel!! Weet nog niet of ik daar blij mee ben of juist heel erg bang voor. Allebei denk ik..).

        Nou ja, mijn verhaal.. Ik was een jaar of 15 denk ik, en was op een feest waar ik 1 iemand kende. Hij was een goede vriend van mij en had een (gewone) vriendin die daar ook was. Ik ontmoette haar en het klikte, en ik heb heel gezellig de rest van de avond met haar doorgebracht. Althans, ik vond het heel gezellig. Tot die vriend de volgende dag zei dat dat meisje het heel vervelend gevonden had dat ik de hele avond achter haar aan gelopen had.

        En onlangs realiseerde ik me pas dat ik me in sociaal contact nog steeds laat beinvloeden door onder andere dat voorval. Ik zal nooit zomaar met iemand meelopen, dan moet ik echt 200% zeker weten dat dat oke is (zelfs bij mensen die ik al langer ken, ben ik daar nog bewust mee bezig). Ik ga er nooit zomaar vanuit dat mensen ‘op mij zitten te wachten’ dus sluit niet gemakkelijk aan bij een groepje, maar niet snel een praatje. En dat zal niet alleen maar door dat ene voorval zijn geweest, maar het heeft wel degelijk veel invloed gehad.
        Ik merk wel dat ik mensen beter leer inschatten, en soms wat meer durf daarin, soms zelf het risico neem om toch interactie te zoeken als ik niet 200% zeker ben. Maar het blijft worstelen.

        Heeft overigens niks met menstruatie te maken (dat is trouwens ook iets dat ik, voor zover ik me herinner, nooit met mijn moeder besproken heb! Maar bij ons thuis lagen gelukkig de spullen wel op een centrale plek en mocht ik ze gewoon pakken). Maar dat is een stukje van mijn verhaal.

        Liefs!

        1. Dank voor het delen.

          Ik snap wel dat dat voorval zo is blijven hangen bij je: je voelde je ergens fijn en dan blijkt dat dat niet wederzijds was. Dat is best pijnlijk. En dat je nu nog problemen in sociaal contact ervaart, zal niet alleen hierdoor komen, maar is voor jou wel illustratief.

          Het is ook gewoon niet leuk, het voelt als afwijzing 🙁

          Wanneer ga je starten met therapie? En helemaal nog geen therapie gehad voorheen?

          1. Celle013

            De therapeut die ik heb uitgezocht heeft als het goed is plek in november.

            Ik heb coaching gehad, een haptonoom bezocht en ik doe nu EMDR bij een bevriende therapeut.
            Zowel coach als haptonoom gaven na een tijdje aan niet verder te komen als ik zelf niet wil veranderen. En weet je; ik wil wel veranderen, maar als je te dichtbij komt lukt me niet om mijn afweer uit te zetten. Het lukt me soms gewoon niet om over dingen te praten, of om te voelen.

            Dus ik ben heel benieuwd hoe therapie gaat zijn!

  2. Ik heb het voor mijn moeder driekwart jaar verzwegen. Ook gedoe met sprokkelen en wc papiertjes. Een vakantie lang niet gezwommen. ‘geen zin’ Heel naar zo’n geheim. Uiteindelijk Is mijn moeder erachter gekomen. Huilend stond ze in de keuken toen ik thuiskwam;’ben je ongesteld geworden’ ‘ja’ dat was het zo’n beetje. Ik schaamde mij Zo. Ik zou bijna zeggen; trigger warning. Haha. Wat triestig,hè, zo alleen zijn in je gevoel. Ik snap zelf nog niet zo goed waarom, of wanneer, ik mij zo ben gaan afsluiten. Alles alles wat met mijn lichaam en gevoel te maken had was in mijn ogen onbespreekbaar. Schaamtevol, schuldig of verkeerd.
    Wel fijn om dit te lezen. Want soms vertel ik. Als een soort anekdote, dat ik het zolang verborgen hield. Ben nog nooit iemand tegen gekomen die dat begreep. Dus dank wederom voor je schrijven!

    1. Jeetje, zijn wij een soort zusjes of zo met zo veel dingen die we van elkaar herkennen?
      Ik vond het eng om het op te schrijven omdat ik met name bang ben dat ik het in m’n hoofd als iets groots had gemaakt, maar dat het objectief gezien eigenlijk nergens over gaat.

      Nu gaat het vooral om mijn ervaring, maar ben altijd een beetje bang dat ik toch overdrijf. Ik vertrouw m’n gevoel en herinneringen zeg maar niet altijd zo. Dus in je reactie heb ik de indruk dat het jou misschien niet zo’n impact had, tenminste je schrijft het luchtig op voor m’n gevoel (en sorry als ik er nu helemaal naast zit hoor).

      Maar het deed me zo’n pijn, zeker in combinatie met al het andere dat er niet was. Dank voor je reactie, delen is altijd spannend en als er dan mensen reageren voelt dat als een geruststelling ofzo.

      Het wordt een beetje warrig, maar de bottom line is gewoon dank je.

      1. Nee, niet luchtig. Misschien komt het juist te dichtbij. Het doet mij ook denken aan mijn angst voor zwanger worden, groepssportlessen en dan vooral die ene docente die je lief aanspreekt, alsof ze alles ziet.. Of gewoon het ongeloof wat ik.nog steeds heb over hoe ik mij moet hebben gevoeld. Nooit durven vertellen als ik een wondje had, gevallen was of als er iets op school gebeurde. Och, teveel gewoon. Mn hart zit in mn keel. Nee, zeker niet leuk zoveel geheimen. Jezelf verbergen.

        Dus, nu n reactie waar wel wat de dingen instaan die ik wilde typen net. Maar de lijst Is zo lang…

        Liefs!

        1. Maar goed dat ik het even check dan bij je…

          Dat zeg je mooi, het ongeloof over hoe je je gevoeld moet hebben. Zo herkenbaar, dat is voor mij het proces waar ik midden in zit. Heb jij dat ook? Ik duw het dan ook vaak weer even weg, want ‘ik zie het vast nog verkeerd ofzo’.

          En niks delen nee, alles in jezelf houden. En dan wordt de lijst steeds langer en langer en langer. Ik zeg al maanden tegen m’n therapeute dat het allemaal wat veel is. Nadat ik haar wederom een lange mail had gestuurd met wat voorbeelden van voorvallen, zei ze me vandaag “het is wel wat veel allemaal ja”.

          Ik ken je alleen maar van de reacties op elkaars schrijfsels, maar voel me soort van verbonden met je door de herkenning in elkaar. En dat voelt iets minder alleen.

          Liefs

  3. O, de angst zwanger te worden staat er n beetje raar in deze context van menstruatie. T is meer de angst dat mijn moeder mij zwanger zou zien. Dat ze een hand op mijn buik zou leggen en dat ik.die aanraking niet ken. En dan tegelijkertijd juist de angst dat ze dat zowieso niet zou doen.
    Dus in t kader van jezelf laten zien. Bestáán, liefde of troost ontvangen
    .. T is altijd dat waar ik naar verlang EN bang voor ben.

  4. Ja, ongeloof over dat ik mij zo gevoeld moet hebben. Erkennen dat hoe ik mij gevoeld heb echt Is, mijn waarheid. Langszaam kan ik echt gaan praten nu. Dat Is heel bevrijdend maar na ‘echt’ praten, met wie ook, voel.ik nog altijd alsof ik iets verkeerds gedaan heb.
    De voorbeelden waren voor mij gewoon normaal. Langzaam ontvouwd er zich iets, het loskomen van de geheimen die ik met me meedroeg alsof dat geheimen waren. Voor n ander gewoon te uitten. In therapie is dat bijna het mechanisme zelf; je moet delen en gehoord worden. Een veilige reactie krijgen. Ik ben nog steeds op mijn hoedde.aar ervaar nu soms even echt troost of begrip. Dat Is overwhelming en hoopvol: we gaan op iets beters af!!

    1. Als ik dit zo lees, stromen de tranen voor je. En tegelijkertijd leert mij dat ik dat ook echt voor mezelf mag toelaten. Zoveel gelijkenis….

      Lukt dat praten met mensen om je heen, ondanks dat je je daarna weer vol twijfels voelt?

      En ja, ooit wordt het beter toch? Ooit.

      [en de kritische kant in me gooit er meteen allerlei nare uitspraken bij…]

      1. Ja het wordt beter! Het Is al beter! Maar t Is echt n enorme diepe lange groef waaruit te breken…

        Praten lukt meer door veel oefenen (nu 5,5 jaar wekelijks nu zelfs 2x per week) en ik leer aan te geven voor ik iets vertel dat het belangrijk Is niet te bagataliseren.

        En mbt dat zwanger worden Is dat vooral iets waar ik mee bezig ben. T had ook iets anders lichamelijks kunnen zijn. Een ernstige ziekte bijvoorbeeld, ik zou dat dan heel moeilijk vinden te delen met mijn ouders. Gewoon alles mbt gevoel en lichaam.

        Goed dat je je kritische uitspraken weg hebt kumnen laten.
        Dat Is al iets. Stapje voor stapje.

        1. Maar dat is al 5,5 jaar met een therapeute of lukt t ook steeds beter met mensen om je heen?

          En ik weet niet precies wat er gebeurt in me, maar opeens krijg ik een ontzettend minderwaardig gevoel over me heen. Misschien zit ik mezelf te vergelijken (nooit doen…) en voelt het allemaal zo hopeloos en waardeloos. Al zo lang bezig en niks in handen hebben.

          Misschien is het de kritische kant die toch zat te porren.

          Geen idee waarom ik dit deel eigenlijk nu, misschien kan ik beter gaan slapen.

          En ik ga nog even 30 x tegen mezelf herhalen “stap voor stap, ieder z’n eigen pad”.

          Kutpad.

          1. Dit is heel confronterend, ook voor mij.
            Het voelt soms als liegen terwijl het mijn waarheid Is.

            Ik moest ook gaan typen;’nu echt proberen te slapen’

            Ik maaktebeen grapje van de trigger warning, maar eigenlijk zit daar n kern van waarheid in.

            Dus ik zeg nu. Dankjewel voor het delen. Het kunnen herkennen. De weg naar erkennen. Dit, dit onbeschrijfbare, Is gewoon echt heel lastig. Maar we kunnen het langszaam gaan ZIEN.

            Leren te mogen verlangen naar de troost, die je nooit zal kunnen krijgen. Dat zegt mijn therapeut dan…
            Ik.zou het je graag geven nu, troost.

            Droom zacht!!

          2. Herstel; Leren het verlangen naar troost te verdragen.

            Ik schreef t verkeerd.
            De minderwaardigheid, die ik nu ook voel, die komt denk ik door de herkenning. We delen echt iets moeilijks hier. En iets delen wat je eigenlijk ‘achter moet houden’ omdat ‘het je fout laat voelen’. Dat Is hoe ik t nu voel. Maar ook ik moet dus echt gaan slapen.

            Ik bedoel dit bemoedigend…
            Klaar nu. Liefs!!

  5. Het leren verlangen naar troost te verdragen.

    Dat is nogal wat…. Diep van binnen zegt een stemmetje dat ik dat helemaal niet niet leren verdragen, ik wil gewoon de troost. Ik wil iets hebben waarvan ik ook wel weet dat ik het nooit meer kan hebben.

    Maar we gaan gewoon vol goede moed verder toch. Of zoiets

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.