“Wat een ramp” : menstruatie

Het lastige van emotionele verwaarlozing is, is dat ik iets tekort kwam waarvan ik het bestaan niet kende. Er was niet echt ruimte voor verhalen of échte interesse. En daardoor was het voor mij bijvoorbeeld al vanaf jongs af aan heel normaal om dingen thuis niet of maar half te vertellen, blijkbaar voelde dat niet veilig.

Er is één herinnering die me maar niet los laat. Sterker nog, het wordt me steeds duidelijker dat het niet alleen het moment zelf van de gebeurtenis, maar vooral de momenten erna heel veel impact op me hebben gehad. Ik wil dit met jullie delen, al vind ik het wel moeilijk en er erg spannend.

Ongesteld worden
Een van de dingen die ik als klein meisje al wist dat ik niet wilde gaan vertellen, was het moment dat ik ongesteld zou zijn geworden. Ik wist amper wat het was, maar van wat ik hoorde van vriendinnetjes was dat het absoluut niet iets was dat ik m’n moeder zou gaan vertellen.
Maar als zoiets op vakantie gebeurt, kan je er niet om heen. Dus schoorvoetend vertelde ik het, ik had geen keuze. Haar reactie was “oh meid, wat een ramp”. Ik kon wel door de grond zakken, ik schaamde me dood en het voelde alsof ik iets verkeerds had gedaan.

Lang was het deze herinnering die in m’n hoofd bleef rondgaan. Sinds ik dit jaar weer in therapie ben, ben ik me veel meer gaan realiseren hoe ik me elke dag voelde. En specifiek voor dit voorbeeld ben ik me ook gaan realiseren wat voor invloed dat elke dag op me heeft gehad.

Sprokkelen
Ik wist niet zo goed wat ongesteld zijn precies was, dus was blij met m’n biologieboek. Ongesteld zijn was voor mij in ieder geval elke keer een ramp. Ik schaamde me, sprak er niet over, liet het niet merken. En ik durfde niet om maandverband te vragen als het op was. Het lag niet ergens op een centrale plek. Ik had geen zakgeld zodat ik het zelf kon kopen. Soms nam m’n moeder wel eens wat mee, maar heel structureel was dat niet zeg maar. Dus ik ging sprokkelen. Als ik bij een vriendin was waar het wel op het toilet lag, nam ik wat mee. En ik pakte het stiekem bij m’n moeder uit de la. Ik kon dan even blij zijn dat ik weer een voorraadje had.

M’n moeder had wel door dat ik het pakte en werd op een gegeven moment soort van boos. Ze zei me dat ze echt wel door had dat ik het pakte en dat ik er toch ook gewoon om kon vragen, het was toch iets heel normaals. Maar het was helemaal niet iets normaals voor me, het was steeds weer een ramp. En de boze toon was niet heel uitnodigend, ik schaamde me dood. Blijkbaar deed ik iets toch niet goed? Superverwarrend en gênant eigenlijk.

Gezonde volwassene
Nu ik er -om maar even in schematherapietermen te spreken- als gezonde volwassene op terugkijk en naar het totaalplaatje kijk, breekt m’n hart. Hoe kan je een meisje zo laten bungelen. Ik probeer het te begrijpen, kan me voorstellen dat een moeder het zelf misschien ook lastig vond en kan zelfs nog wel snappen waarom ze zei dat het een ramp was. Maar dat is vooral vanuit haar perspectief, het perspectief van een volwassene. Een kind heeft uitleg nodig, heeft nodig dat een moeder zich in haar verplaatst, haar dingen uitlegt. En als dat dan heel moeilijk is, zorg dan in ieder geval voor een voorraad op een centrale plek zou je zeggen, dan hoeft praten niet.

Lang leek deze herinnering niet zo boeiend, want het was gewoon zo. Het is pas recent dat ik het grotere plaatje begin te zien en voelen, dat het meer was dan het moment van ongesteld worden, maar vooral hetgeen erna. Dat het me dagelijks beïnvloedde. Angst, me nooit echt veilig voelen. Het is een van de vele kleine dingen die samen heel veel en groots zijn. En het legt zo veel meer bloot; de eenzaamheid die ik voelde, de knelling, het pleasen, het verlangen. Eigenlijk de immense pijn die ik altijd weglachte.

Ik maak stappen met voelen, ik maak stappen met het onder ogen komen van hoe het écht voor me was. Hoe ik nog steeds maar blijf verlangen naar een mama. Het is heftig, het is zwaar, het is veel. Het is eng. Maar ik doe het mooi wel..

Ook zin gekregen om te schrijven? Stuur een blog in naar dsmmeisjes!