Mensen op een voetstuk plaatsen

Als kind had ik al heel erg de neiging om bepaalde mensen enorm te idealiseren. Mensen die in mijn ogen “alles” hadden. Het gemaakt hadden, alles voor elkaar hadden, knap/succesvol/rijk en beroemd waren of zelfs allemaal.

Lange tijd ben ik mij hier niet bewust van geweest. Ik begreep niet waarom ik mij zo enorm geobsedeerd kon voelen door bepaalde personen, maar als het weer eens zover was vroeg ik me dat ook al snel niet meer af. Ik wilde gewoon in hun buurt zijn, dat ze me zouden zien. Dan zou alles goed komen. Op zulke momenten voelde ik ergens op de achtergrond een vaag gevoel van walging voor mezelf en de leeghoofdige del waarop ik leek als ik me zo gedroeg. Maar al snel werd dat weggedrukt door de kick en het lekkere gevoel van gewillig en stompzinnig aan de lippen van zo’n ongelofelijk bewonderenswaardig persoon hangen.

Afgelopen zondagnacht zag ik weer iemand die ik erg bewonder. Hij is bekend en alles wat daarbij komt kijken. Toen mijn blik op hem viel, vergat ik van het ene op het andere moment mijn vriendinnen, de mensen met wie we stonden te praten en mezelf. Met grote ogen stond ik naar hem te staren, niet gelovend dat hij hier in levende lijve zo vlakbij ons stond. Ik keek om me heen maar mensen gingen gewoon door met wat ze anders ook zouden doen. Zagen ze dan niet wie hij was? Herkenden ze hem niet?

Ik stamelde tegen mijn vriendinnen dat hij die bekende sporter is en dat hij nog knapper is in het echt dan op tv en dat ik hem zo bewonder. Een meisje dat toevallig bij ons stond zei tegen mij: “Het zijn ook gewoon maar mensen hoor. Ze gaan net zoals jij ook naar de wc en kotsen de boel onder als ze ziek zijn en… ” Maar ik hoorde haar niet eens meer. Mijn onwetende en ietwat aangeschoten vriendinnen spraken hem aan en even later stond ik oog in oog met mijn idool. Ik wist niet meer wie ik was…

Gelukkig was dit idool zelf verstandig en respectvol genoeg om gewoon een leuk gesprek met mij te hebben en vervolgens weer te vertrekken met zijn gezelschap. Dit is niet altijd het geval geweest. Toen ik jong was heb ik mijn ziel verkocht aan een oudere man waar ik heel erg tegenop keek en zelfs toen ik allang een volwassen leeftijd had bereikt heb ik mezelf nog regelmatig opzij gezet als iemand die ik erg bewonderde interesse in me toonde. Wat zag diegene toch in mij? Ik wilde het zo graag dat ik alles deed om diegene maar in mijn leven te blijven houden met alle gevolgen van dien… Uiteindelijk zijn al die mensen weg gegaan, waar ik toen niets van begreep. Ik hield toch onvoorwaardelijk van ze?

Nu dringt het langzaam tot me door wat ik aan het doen was en wat doet dat pijn! De eerste neiging is om mezelf te straffen met gemene woorden en me enorm te schamen voor mezelf. Ik geef toe, zulk gedrag draagt niet erg bij aan je gevoel van eigenwaarde maar het goede nieuws is: Het is nooit te laat om te veranderen! Iets veranderen wat zo’n hardnekkig (onbewust) patroon was is juist bewonderenswaardig.

Ik ben niet met dit gedrag geboren. Ik heb net zoals vele anderen in mijn jeugd vaak het gevoel gehad dat ik er niet toe deed en dat ik niets waard was. Eenzaam als ik was, droomde ik elke avond over de dag dat ik rijk, beroemd en succesvol zou zijn. De pesters van toen zouden dan wel spijt hebben van alle dingen die ze tegen me gezegd hebben en mijn ouders zouden eindelijk trots op mij zijn…

Eigenlijk is het best een logische overlevingsmechanisme. Ik ben er wat in doorgeschoten maar die uitersten horen ook een beetje bij me. Gelukkig kan ik die enorme drive om tot het uiterste te gaan ook gebruiken om “beter” te worden en om te kunnen gaan met mijn borderline. Dit maakt dat ik al jaren vecht om meer zelfvertrouwen en levensgeluk te vinden en daar hoort ook mezelf regelmatig confronteren met waar ik nou eigenlijk mee bezig ben bij. Dit confronteren is niet bedoeld om mezelf te straffen of mezelf naar beneden te halen; het is bedoeld om mezelf te verbeteren en liefdevol te helpen om mijn leven met borderline en alles wat daarbij hoort zo fijn mogelijk te maken.

Een fijn leven, weet ik nu, heeft niet te maken met hoe knap en succesvol en rijk je bent. Het heeft niet te maken met het aantal likes en volgers op je instagram of de waardering of afkeuring van anderen. Het heeft te maken met hoe jij je van binnen voelt en hoe jij jezelf en anderen behandelt; als mensen. We zijn allemaal mensen. We willen allemaal liefde en zelfrespect en geluk. Het is voor mij een enorme ontdekking hoeveel ik daar zelf in kan doen en gek genoeg maakt het me voor sommigen ook nog een leuker mens kennelijk. Ik heb,zonder dat ik me daarvoor in allerlei ingewikkelde bochten heb gewrongen, toch geweldige mensen in mijn leven. Mijn ouders zijn trots op me, ook al ben ik niet beroemd en rijk geworden. Succesvol ben ik maatschappelijk gezien ook niet, maar ik leef precies het leven dat ik wil en ben gelukkig met wat ik doe. Ik doe vrijwilligerswerk en heb het ontzettend naar mijn zin daar, woon in een gedeelde woning met twee hele lieve huisgenoten en mijn kat en ben daarnaast bezig met mijn creatieve projectjes en dingen die ik leuk vind.

Twee keer per week ga ik naar de GGZ om aan mezelf te werken en dit thema komt ook zeker aan de orde. Met vertrouwen, zelfliefde/ acceptatie en een gezonde dosis zelf confrontatie kun je een heel eind komen. Ik weet zeker dat ik dit ook weer ga overwinnen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.