Medicatie bij een psychische ziekte

In deze blogpost wil ik het hebben over medicatie bij een psychische ziekte. Maar ik ga me eerst even voorstellen omdat het mijn eerste bericht is. Ik ben Sophie en ik ben 16. Ik woon in Zuid-Frankrijk en ik strijd tegen depressie, een angststoornis en een eetstoornis.

Ik heb tussen eind 2015 en augustus 2016 antidepressiva geslikt, en in die periode had ik soms ook andere medicatie in combinatie, of medicatie om even te kalmeren als ik echt in paniek was bijvoorbeeld. Ik was heel blij toen ik laatste zomer hoorde dat ik ermee mocht stoppen! Maar sinds woensdag ben ik weer begonnen met die kleine witte pilletjes.

Ik weet dat veel mensen een verschillende mening hebben over medicatie. Ik hoor vaak van vrienden of kennissen dat medicatie niet helpt, dat het alleen maar slechte bijwerkingen veroorzaakt, en dat je met medicatie eigenlijk helemaal niet beter wordt. Je wordt volgens die mensen alleen maar afhankelijk van die pilletjes waarvan je de doses steeds moet verhogen (wat niet waar is natuurlijk).

Misschien zijn jullie het daarmee eens, maar zo zie ik het niet. Ik denk dat medicatie in sommige situaties goed kan helpen voor psychische aandoeningen. Natuurlijk moet je de medicatie vinden die goed bij je past, en dat kan een heel gedoe zijn. Ik heb bijvoorbeeld meer dan twee maanden een antidepressiva gekregen voor mensen met borderline, terwijl ik dat helemaal niet heb (het was een fout van de psychiater). Ik denk ook dat medicatie voor extreme crisissituaties heel belangrijk kan zijn en je leven kan redden. Maar zoals gezegd moet die soort medicatie alleen in crisissituaties gegeven worden.

Ik heb twee weken medicatie geslikt waardoor ik alleen maar sliep, en mijn dokters waren blij omdat « het beter met me ging ». Ja, dat is logisch, als ik de hele dag slaap kan het ook niet echt slecht met me gaan… Ik denk dus dat medicatie echt kan helpen, maar alleen met de goede doses en als het goed bij je past, zonder te veel bijwerkingen. En medicatie alleen is niet genoeg: zonder therapie kan je niet beter worden, omdat medicatie normaal gesproken maar voor een paar maanden/jaren is. Bij therapie kan je pas echt werken aan jezelf.

En een ander belangrijk punt: medicatie nemen betekent niet falen. Ik neem dus sinds woensdag weer antidepressiva (maar deze keer is het tegen mijn angst- en paniekaanvallen, niet echt voor de depressie). En toen ik dat hoorde van mijn psychiater kon ik maar aan één ding denken: je bent terug bij stap één, je hebt gefaald, je kan niet leven zonder medicatie, je wordt nooit meer beter. Die gedachten bleven in mij voor een paar uren, totdat ik echt begon na te denken.

Maar waarom zou medicatie een teken voor falen zijn ? Ik heb juist om hulp gevraagd, en medicatie kan mij helpen. Het is maar momenteel, en therapie was voor mij nu toch onmogelijk door mijn te hoge stress. Dus medicatie kan mij helpen om minder stress te ervaren, en dan beter in therapie te kunnen werken. Ik heb deze vergelijking al duizenden keren gehoord, maar toch is het waar: mensen met kanker nemen ook medicatie in combinatie met cryotherapie bijvoorbeeld, dus waarom zou ik dat niet mogen?

Ik mag medicatie slikken, en jij ook als het je helpt.

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.