Masker

Masker

Je past op mij, als een soort tweede huid.
Je bent er altijd en camoufleert, net als een kameleon die van kleur verschiet en naar de achtergrond verdwijnt zodra er gevaar dreigt of iemand te dichtbij komt.
Je bent er als ik je nodig heb, maar je bent er ook als ik liever heb dat je even uit het zicht verdwijnt.

Je past zo goed, dat ik niet los van je kom.
Ik heb geprobeerd je los te weken met tranen als ik me alleen, wanhopig en leeg voelde en je met een minuscuul spleetje losliet van mijn tere huid.
Je bent als het ware vastgeroest aan mij, als een schroef die zich te lang onder alle weersomstandigheden buiten bevindt en vastgeroest zit aan het voorwerp waar hij aan bevestigd zit.
Het is moeilijk om hem los te krijgen, zonder de beide voorwerpen te beschadigen te breken of misschien kapot te maken.

Je bedekt de scheuren en laat me er voor de buitenwereld uit zien als heel, laat me lachen, grapjes maken, overleven.

Als de scheuren fragiel worden en alles in oneindig veel stukken uiteen lijkt te vallen – net als een glas dat van onbepaalde hoogte in aanraking komt met de grond en zich uiteindelijk uiteen laat spatten – kun je proberen de stukken bij elkaar te zoeken en daarna voorzichtig terug in elkaar te lijmen. Maar je vergeet hierbij dat de scheuren en missende stukjes zichtbaar en voelbaar zullen blijven.
Je probeert ze uit alle macht bij elkaar te houden, maar de scheuren worden zwakker en kunnen het bijna niet meer houden.

Die scheuren, die in werkelijkheid van binnen zitten, diep geworteld, fragiel en breekbaar, moeten volgens jou met beleid bedekt en beschermd worden, want niemand mag het zien, niemand mag weten hoe het er eigenlijk echt van binnen uit ziet en hoe donker het er is.

Maar ooit mag ik je hopelijk bekijken van een afstand en zelf bepalen wanneer ik je nodig heb, en misschien heel even opzet, maar dan alleen wanneer ik het wil.

Lees ook:

  • persoon die zich verbergt

    Vele mensen kennen mij als de vrolijke Bo die altijd sociaal is en vaak lacht. Vroeger was deze Bo ook echt gemeend en was het niet een rol waarin ik kroop. Alleen is het nu…

  • flower blossom bloom blue 70353

    Want ik wil vergeten. Ik wil vergeten dat ik niets waard was, sociaal gehandicapt, en scheldwoorden die ik niet wil herhalen. Ik wil de herhaling in mijn hoofd vergeten. Ik wil de walging die ik…

  • Eerste dag, masker op.

    Vanmiddag mocht ons meisje voor het eerst wennen op school. Ze begint na de schoolvakantie. Net als alle andere kindjes die langskwamen. Ze zat dus nog niet gelijk in een volle klas. Stoer masker Toen…

4 reacties

  1. Mooi geschreven en heel herkenbaar. En toch ontdek ik meer en meer dat voor mezelf geldt dat ik eigenlijk achter mijn masker ‘leuker’ ben, omdat ik dan echter ben. Dat wordt door de omgeving ook (voor het grootste deel) zo beleefd.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Vaderskind in rouw

    1. Naomi, bedankt voor je reactie en je eigen ervaring, en mooi dat je steeds meer kunt zien dat de ware jij er ook zeker mag zijn, en dat je omgeving dat bevestigen en accepteren/respecteren:)!

  2. Oh wat heb je dit toch mooi geschreven en verwoord..
    Ik lees zoveel herkenning en besef me dat het mijn woorden hadden kunnen zijn hierboven. Dank je wel voor het delen van dit mooie, maar ook pijnlijke en herkenbare stuk. Niemand had het beter kunnen verwoorden dan jij!

    Liefs en een dikke knuffel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.