Manie, (g)een toestand om na te streven?

De positieve kant van een (hypo)manie zou ik omschrijven als een permanent aanwezig gevoel van subtiele blijdschap dat met momenten kan uitmonden in een toestand van totale extase. Die extase zit nooit ver weg. Het lijkt net kleine voorbij zwevende luchtbelletjes, die ik gewoon maar hoef te pakken om op te stijgen naar een hoger niveau van geluk. Daarbij heb ik bakken vol met energie en van tijd tot tijd kunnen er ook bepaalde (spirituele) inzichten komen kijken.

Soms is zo’n beleving vrij onschuldig. Ik zet spirituele muziek op, ga staan op mijn yogamat en begin aan mijn ‘yoga flow’ en opeens versmelten niet alleen mijn lichaam en geest, maar word ik een met de aarde, en eigenlijk met de hele kosmos, zo lijkt het. Een gevoel van liefde en verbondenheid met alles en iedereen vervult mij helemaal vanbinnen terwijl ik rustig en gefocust beweeg. Ik voel me krachtig en kan de wereld aan. Ik hou van de aarde, van mijn familie, van mezelf – ik hou van het leven. Ik kan wel huilen van geluk. Deze toestand kan ontzettend fijn zijn, dat zal ik niet ontkennen.

Helaas is er nog een andere kant van de medaille, en die bekijk ik liever niet als ik in een manische fase zit. Sta ik in het begin ervan juist nog wel open voor de beleving van anderen, moet al heel gauw alles en iedereen aan de kant wat niet op mijn ‘bijzondere pad’ zit. Op een gegeven moment ga ik alleen nog maar vechten voor mijn geluk en voor ‘helemaal mezelf kunnen zijn’.

Gewone dingetjes die wel eens tegen zitten zijn héél irritant en was ik gisteren nog helemaal blij en gelukkig verbonden met de kosmos, ben ik opeens woest, omdat mijn partner mij vraagt om iets in het huishouden te gaan doen. Ik heb toch een hoger doel! En daar hoort opruimen zeker niet bij. Raar dat niemand mij echt begrijpt, denk ik dan en zo ontstaat er een grote kloof tussen mij en de buitenwereld.

Vaak is er ook een bepaald onderwerp dat mij continu bezighoudt – noem het gerust obsessie. Er wordt gezegd dat van Gogh geobsedeerd was met schilderen, maar ik ben meestal absoluut niet productief. Toch ‘moet’ ik bijvoorbeeld continu alles over ‘kippen’ opzoeken en zo breng ik uren per dag achter de computer door. Het gebeurt gewoon, terwijl ik toekijk hoe de tijd voorbij tikt en ik niet de dingen doe die ik eigenlijk graag had willen doen. Hoeveel uur zou ik wel niet nutteloos achter het scherm hebben doorgebracht?, vraag ik me weleens af. Een pijnlijk punt..

Mijn concentratie schommelt per dag en wordt steeds slechter. Op een gegeven moment kan het soms wel 15 seconden duren totdat ik reageer op een vraag. Van mijn studie komt er dan uiteraard ook niets meer terecht, de to do-lijst is niet eens up-to-date en waar ik ga en sta richt ik ontzettende chaos aan. Het contact met mijn partner ben ik al lang kwijt, maar dat ik hier een eigen aandeel in heb, is mij niet duidelijk. Ruzie ligt overal op de loer, maar ik ga verder vechten voor mezelf, want ik mag toch ook bestaan zoals ik ben, sterker nog, ik MOET mezelf kunnen zijn!

Naarmate de manie en daarmee de uitputting voortschrijdt, word ik steeds emotioneler en impulsiever en dan komt er een dag dat mijn stemming keldert, zomaar uit het niets. De remmen op mijn gedachtes zijn al lang los geslagen en mijn gedachtes beginnen nog meer te razen, van de hak op de tak, en weer terug. En dan raakt de realiteit in één keer zoek.

Opeens worden er in rap tempo allemaal nieuwe verbindinkjes gemaakt van verschillende gebeurtenissen uit het verleden. Ik zie alles in een nieuw licht. Dat ik dit niet eerder heb gezien?! Hoe kon ik zo blind zijn al die tijd? Ik raak in verwarring, snap het niet meer. Wat gebeurt hier eigenlijk? Wie is nou gek? Het moet wel mijn omgeving zijn, want ik was er net achter dat er helemaal niets mis met mij is en dat voelde ontzettend fijn! Maar ik heb jullie wel door, jullie proberen mij kapot te maken, want waarom zeggen jullie anders dat ik een stoornis heb, terwijl ik die helemaal niet heb? Waarom heeft iedereen opeens kwade bedoelingen? Ik moet hier weg, ben niet meer veilig. Ik moet mijn spullen pakken en ik moet met spoed naar een veilige plek! Maar waarheen? Waar ben ik veilig? En zo eindigt de mooie spirituele ervaring een paar weken later in totale verwarring.

Nu, met wat afstand tot deze vrij recente gebeurtenis en doordat ik het allemaal een beetje een plek heb kunnen geven, kan ik mij al niet meer voorstellen dat ik nog een keer dusdanig de mist in zal gaan. Het is voor mij dan ook verleidelijk om te denken, dat alleen de depressieve fases behandeld moeten worden. Immers voel ik me dan totaal ellendig, en doet een manie in eerste instantie lijken alsof alles juist heel goed gaat, beter dan ooit zelfs. Maar een manie heeft altijd ook een destructieve kant die niet goed zichtbaar is voor degene die er op dat moment in zit.

Een manie slokt alles op, als een onverzadigbaar destructief monster dat op het eerste oog lijkt op een hele mooie kleurrijke vlinder. Mooie vlinder, ik ben al heel vaak met je meegegaan en ik blijf de verleiding nog wel duidelijk voelen, maar ik heb deze keer besloten om voor stabiliteit en normaliteit te gaan uit respect voor mezelf en vooral voor mijn partner. Ik ga er niet meer in mee. Ik laat je voorbij vliegen.

… En probeer nou niet de volgende keer als een prachtig mooi roze paard uit de hoek te komen.

Lees ook:

  • pexels photo 533189

    Ik ben Linda, en dit is de eerste keer dat ik probeer te schrijven over mezelf. Ik vind het behoorlijk lastig. Ik ga pas sinds kort naar de psycholoog, en ik heb nog moeite met erkennen dat sommige van mijn…