Mailen is mijn therapie

Met psychische problemen is het vaak zo dat je moet praten. Nu is praten vaak makkelijker gezegd dan gedaan.

Het is de zoveelste afspraak bij de zoveelste behandelaar. Elke keer worden er zoveel vragen gesteld, sommige vragen heb ik al een standaardantwoord op ontwikkeld, bij sommige vragen ga ik zenuwachtig lachen en sommige vragen heb ik niks op te zeggen.

Steeds opnieuw een vragenvuur en steeds opnieuw een stilte.

Zelf zou ik liever alles wat in me om gaat op zo’n moment vertellen. Hoe ik me voel, wat ik denk en waarom. Toch blijft het vaak stil. Tot grote frustratie van behandelaren. Als 14-jarige zat ik voor het eerst oog in oog met een psycholoog. Het lukte hem niet mij te bereiken, mij te vinden of mij te breken. De opmerking waarmee hij dat toch probeerde staat me nog altijd in alle hevigheid bij.

“Als ik je wil laten huilen, kan ik dat zo doen hoor”.

Dat waren zijn harde woorden tegenover een 14-jarig meisje dat aan het vechten was tegen alles en iedereen, maar vooral tegen zichzelf. Na de woorden van deze man ben ik er nooit meer terug geweest.

Nooit heb ik mij kunnen uiten. Misschien is dat mijn probleem, dat ik dat nooit heb geleerd.

Tot op de dag van vandaag heb ik daar moeite mee. Vaak als ik thuis kom na een afspraak met mijn behandelaren, schieten er weer honderdduizend dingen door m’n hoofd die ik had willen zeggen. Helaas is mijn kans van die week dan alweer voorbij, dus moet ik vaak weer een week of langer wachten op mijn volgende kans. Nu is mijn geheugen niet zo goed en groot en daarom besloot ik steeds na mijn afspraak een mail op te stellen.

Ik heb dus regelmatig een mail van 6 a4tjes naar m’n behandelaar gestuurd.

Gelukkig voor mij en mijn behandelaren zijn het niet altijd zulke lange mails, maar ik probeer wel de dagen na mijn afspraak alles wat ik nog wil zeggen op papier te zetten. Meenemen naar de afspraak kan toch ook, hoor ik je denken. Ja dat klopt alleen daar heb je ballen voor nodig en die heb ik niet.

Het mailen geeft mij inzicht en vertrouwen. Dat is voor mij een stap in de goede richting. Zolang er geen andere behandeling plaatsvindt, is mailen mijn therapie. Tot frustratie van mijn behandelaar zo nu en dan.

Mijn excuses aan alle behandelaren! Ik, zij, wij houden niet allemaal van praten!   

3 Comments

  1. Herkenbaar. Op zich kan ik heel hoed praten, maar in die ruimte, die helemaal voor jou is, waar alles gaat om ‘jou’, klap ik ook regelmatig dicht (of komt er iemand anders in mijn geval). Fijn dat je kunt mailen! En neem de tijd. Misschien is het doel op het moment gewoon ‘contact maken’ in therapie, hoeveel of hoe weinig je ook zegt.

  2. Heel herkenbaar! Ik praat vaak wel, maar hele moeilijke dingen kan ik zelfs na 2 jaar met mijn therapeut nog steeds niet hard op zeggen. En bijna altijd na mijn afspraak vind ik weer tientallen andere dingen die ik wilde vertellen…. Dus mail ik haar zo nu en dan, en dat vind ik al best moeilijk (Ik doe er altijd al een half uur over om te vinden hoe ik haar moet begroeten in de mail zodat het niet te serieus lijkt maar ook niet te “vriendelijk” haha)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.