Mag ik…?

De fysiotherapeut geeft me een dekentje en een kruik. Alles in mij zegt dat dat niet mag, dat het verkeerd is, dat ik het niet mag ontvangen, dat hij nu moeite voor me moet doen. Hij verzekert me dat het geen moeite is, maar ik geloof er helemaal niets van.

Ik heb het liever koud dan dat ik van iemand dus een dekentje en een kruik krijg. Ik kom daar om de ergste knopen uit mijn lijf te krijgen, niet om het ook nog lekker warm te hebben, toch? Of zit het anders? Warmte zorgt ervoor dat die spieren wat meer kunnen ontspannen, dus dan is het logisch. Maar waarom vind het dan zo ongelooflijk moeilijk om het te accepteren dat hij dat wil doen? Het te ontvangen?

Iedere keer als iemand iets liefs voor me wil doen, voor me wil zorgen, laat ik dat niet toe. “Nee laat maar, ik heb het niet koud.” “Nee, ik loop zelf wel, jij ook wat?” “Ik zit prima zo!” terwijl er links en rechts wat spieren in de kramp schieten. Ik mag niets vragen, ik mag niets ontvangen en moet eigenlijk alles zelf regelen. Volgens de rare gedachtekronkels in mijn hoofd dan.

Ik durf het niet

Ik durf er niet op te vertrouwen dat mensen voor mij willen zorgen zonder daar iets voor terug te willen of al mijn grenzen zullen negeren. Ik durf er niet op te vertrouwen dat andere mensen iets voor mij willen doen. Voor míj. Ik ben het namelijk niet waard, of dat is in ieder geval de overtuiging die ik heb.

Ja, natuurlijk laat ik de bediening in een restaurant hun werk doen en haal ik niet zelf mijn bord op bij de keuken. Ook schenk ik niet zelf mijn drankje in, maar dat is zo ongeveer alle luxe die ik mezelf veroorloof. Soms durf ik een medewerker bij de supermarkt het magazijn te laten checken op producten die in het lege schap thuishoren en ik echt nodig heb voor het avondeten. Maar dat kan ik allemaal verantwoorden: dat is hun werk. Daar worden ze voor betaald.

Ik zal alleen nooit méér vragen

Ik vind het al vreselijk vervelend als ik de persoon die mijn tafel bediend in datzelfde restaurant vragen moet stellen over het menu omdat ik een ingewikkeld dieet moet volgen van de dokter. Meestal zorg ik dat ik van te voren het menu uitgebreid heb bestudeerd en weet ik wat ik kan bestellen en wat niet.

Maar even terug naar de fysiotherapeut met zijn dekentje. Het lukt me niet om het te accepteren. Ik durf niet te vragen als ik iets nodig heb wat niet te maken heeft met iets logisch, maar enkel met comfort. Ik durf eigenlijk geen aandacht te vragen voor mij bij een ander, doodsbang om afgewezen te worden, behoeftig en irritant gevonden te worden. Nee, ervan overtuigd te veel te vragen aan de ander.

Ik ga het ook constant uit de weg

Vraag geen thee bij de therapeut, omdat dat meer werk is en ik dan een smaak moet zoeken, maar een glaasje water als ik dat al doe. Ik durf niet aan mijn dansdocent te vragen om correcties of naar onduidelijkheden, maar los het zelf op. Als ik gecorrigeerd wordt, dan is dat omdat de docent dat wil doen, niet omdat ik het nodig heb. Dan nog geef ik mezelf op mijn kop, aangezien ik het goed had moeten doen, zodat de docent de andere leerlingen aandacht kan geven.

Als ik het zo lees, is het eigenlijk belachelijk, maar zelfs dat durf ik amper te denken. Het is een constant conflict tussen vragen wat ik nodig heb en mezelf een loser vinden omdat ik dat nodig heb. Ik mag niets nodig hebben van mezelf, ik moet het eigenlijk allemaal zelf doen, kunnen en regelen. Ik geloof dat dat nou precies de reden is dat ik therapie nodig heb.

9 Comments

  1. Dit is pijnlijk herkenbaar. Ik heb ook dat als iemand lief voor mij is, dat ik dan het gevoel heb elk moment door de mand te kunnen vallen. Want ik ben heus niet zo leuk en de moeite waard als die ander denkt. En om hulp vragen is inderdaad super moeilijk, al probeer ik het steeds vaker… En me dan achteraf niet schuldig voelen omdat ik dat heb gedaan… En ik moet inderdaad alles zelf kunnen ook en het komt soms niet eens in me op om hulp te vragen… Ingewikkeld.
    Rivka onlangs geplaatst…Kerst, we moeten pratenMy Profile

  2. Jeetje wat herkenbaar. En daarom ook pijnlijk te lezen. Als ik het zo lees, denk ik eerst “natuurlijk mag jij dat ook, jij mag er ook zijn en je verdient het allemaal”.

    Vervang ik je verhaal door mijn eigen persoon, zou ik precies hetzelfde opschrijven 🙁

    <3

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.