Mag ik het stigma wissen?

Ik wil de vooroordelen over mijn labels wissen. Rond mijn CPTSS valt het stigmatiseren mee in verhouding tot de rest. Dat is best erg, want ik heb last van stigma rond al mijn labels. Vaak is het vanuit onbegrip, mensen die niet genoeg weten van psychische ziekten. Meestal ga ik gesprekken met deze mensen aan en probeer ik hen te horen. Ze hebben veel vragen, zijn oprecht geïnteresseerd en komen vaak tot de conclusie dat het internet en de buren misschien niet altijd de beste informatie geven. En dat is fijn, want wie weet kijken ze de volgende keer een klein beetje naar mij als een mens.

Moedereend en baby eendjes

Elk label heeft zijn eigen set vooroordelen die als kleine eendjes achter de moedereend aanhobbelen. Mijn moedereend met de meeste eendjes is borderline. Laatst werd al eens voorgesteld of ik niet beter die diagnose kon laten verwijderen, aangezien niemand je toch serieus neemt met dat label op je hoofd. Daar ben ik het niet mee eens, maar ik snap de redenering wel.

Borderline staat in een negatief daglicht, en ik wil elk vooroordeel wissen rondom iedere psychische ziekte. Om de haverklap krijg ik vragen naar mijn hoofd geslingerd over impulsief zijn, woedeaanvallen hebben, drugsgebruik. En natuurlijk de hoeveelheid bedpartners. Vervelend, maar gelukkig willen veel mensen er wel met je over in gesprek. Sommigen niet. Beetje jammer als mensen je bekijken met een blik die zich afvraagt waarom je niet ergens achter slot en grendel zit, op het moment dat je benoemt dat je psychisch ziek bent.

“Ze heeft borderline”

Het was de eerste keer dat ik in een ambulance lag. Chronische slapeloosheid en een verwarde actie. Vreemd genoeg bleef ik helder en legde ik de broeder uit dat ik PTSS en een depressie heb en mijzelf beschadig wanneer ik heftige herbelevingen heb gehad. Ik vertelde ook dat ik borderline had, maar dat dit niet meer mijn kernproblematiek was. Ik was beleefd en kalm. Ik legde de situatie uit en dat deze het gevolg was van slaaptekort.

Was mijn actie impulsief? Ja. Stond in mijn bestand dat ik een gezellig probleem heb waarbij geen enkele vorm van slaapmedicatie aan slaat mede door de PTSS? Ja. Bij aankomst was het eerste wat de broeder zei: ”Ze heeft borderline.” Het was de eerste keer dat ik opkwam voor mijzelf en het verhaal opnieuw vertelde. Ik zei dat ik stigmatisering niet tolereerde van hulpverlening. Natuurlijk werd mijn mond gesnoerd.

Ja, maar. Ja, maar.

Uiteindelijk vond de dienstdoende arts dat ik eigenlijk gelijk had, en wees mijn bloed zelfs uit dat ik niet eens wakker kón zijn. Toch zat ik daar, wakker, kalm en beleefd. De volgende ochtend mocht ik naar huis en belde ik mijn hulpverlener. Ik kon wel een belletje doen in de avond, want borderliners doen het niet goed in opname. Slapen in een huis vol nare herinneringen was ‘het beste’.

Ik sliep minder dan vier uur in de nachten erop en belde nog eens. Er moest iets geregeld worden.
“Ja, maar dat is niet goed met borderline.”
– “Maakt niet uit.”
“Ja, maar met je PTSS helpt dat niet, je moet rusten, niet nog alerter worden. Je wordt afhankelijk.”
– “Ik zit in een huis vol trauma’s.”
“Ja, maar je borderline gaat slecht binnen de muren en gaat achterover leunen, ook je depressie, je zelfbeschadiging. Jij moet de regie pakken.”

Laten we allemaal het stigma uit gaan wissen

Ik belde weer. Als een echte zeurpiet hamerde ik op actie. Ik kreeg een ‘bed op recept’. Halverwege de week implodeerde ik. Al huilend schreef ik een betoog waarom er zeilen bijgezet moesten worden. Ik vroeg om hulp bij drie dingen. Uit pure frustratie heb ik zelf één van die dingen opgepakt, over de andere twee heb ik niets meer gehoord.

Toch ben ik trots en  kan ik het iedereen aanraden. Blijf in gesprek met iedereen die je kent of tegenkomt die wat wil weten over je labels. En met professionals. Ik heb geleerd dat ik niet met fluwelen handschoenen behandeld moet worden. Zodoende behandel ik bepaalde hulpverleners óók niet met fluwelen handschoenen als ik iets van ze nodig heb. Ik heb rechten als patiënt net zoals iedereen.  Soms betekent dit dat je voor jezelf moet opkomen. Stigma is er om doorbroken te worden. Wissen die handel!

Lees ook:

  • Maandag begint deeltijdtherapie. Ik merk dat ik er erg onrustig onder ben 'natuurlijk.. je komt in een groep met net zulke idioten als jij. Lekkere ben jij, gelijk je therapiegenoten beledigen, je hebt ze nog niet eens gezien. Hoezo stigmatiseren?!…