Mag ik het stigma wissen?

Ik wil de vooroordelen over mijn labels wissen. Rond mijn CPTSS valt het stigmatiseren mee in verhouding tot de rest. Dat is best erg, want ik heb last van stigma rond al mijn labels. Vaak is het vanuit onbegrip, mensen die niet genoeg weten van psychische ziekten. Meestal ga ik gesprekken met deze mensen aan en probeer ik hen te horen. Ze hebben veel vragen, zijn oprecht geïnteresseerd en komen vaak tot de conclusie dat het internet en de buren misschien niet altijd de beste informatie geven. En dat is fijn, want wie weet kijken ze de volgende keer een klein beetje naar mij als een mens.

Moedereend en baby eendjes

Elk label heeft zijn eigen set vooroordelen die als kleine eendjes achter de moedereend aanhobbelen. Mijn moedereend met de meeste eendjes is borderline. Laatst werd al eens voorgesteld of ik niet beter die diagnose kon laten verwijderen, aangezien niemand je toch serieus neemt met dat label op je hoofd. Daar ben ik het niet mee eens, maar ik snap de redenering wel.

Borderline staat in een negatief daglicht, en ik wil elk vooroordeel wissen rondom iedere psychische ziekte. Om de haverklap krijg ik vragen naar mijn hoofd geslingerd over impulsief zijn, woedeaanvallen hebben, drugsgebruik. En natuurlijk de hoeveelheid bedpartners. Vervelend, maar gelukkig willen veel mensen er wel met je over in gesprek. Sommigen niet. Beetje jammer als mensen je bekijken met een blik die zich afvraagt waarom je niet ergens achter slot en grendel zit, op het moment dat je benoemt dat je psychisch ziek bent.

“Ze heeft borderline”

Het was de eerste keer dat ik in een ambulance lag. Chronische slapeloosheid en een verwarde actie. Vreemd genoeg bleef ik helder en legde ik de broeder uit dat ik PTSS en een depressie heb en mijzelf beschadig wanneer ik heftige herbelevingen heb gehad. Ik vertelde ook dat ik borderline had, maar dat dit niet meer mijn kernproblematiek was. Ik was beleefd en kalm. Ik legde de situatie uit en dat deze het gevolg was van slaaptekort.

Was mijn actie impulsief? Ja. Stond in mijn bestand dat ik een gezellig probleem heb waarbij geen enkele vorm van slaapmedicatie aan slaat mede door de PTSS? Ja. Bij aankomst was het eerste wat de broeder zei: ”Ze heeft borderline.” Het was de eerste keer dat ik opkwam voor mijzelf en het verhaal opnieuw vertelde. Ik zei dat ik stigmatisering niet tolereerde van hulpverlening. Natuurlijk werd mijn mond gesnoerd.

Ja, maar. Ja, maar.

Uiteindelijk vond de dienstdoende arts dat ik eigenlijk gelijk had, en wees mijn bloed zelfs uit dat ik niet eens wakker kón zijn. Toch zat ik daar, wakker, kalm en beleefd. De volgende ochtend mocht ik naar huis en belde ik mijn hulpverlener. Ik kon wel een belletje doen in de avond, want borderliners doen het niet goed in opname. Slapen in een huis vol nare herinneringen was ‘het beste’.

Ik sliep minder dan vier uur in de nachten erop en belde nog eens. Er moest iets geregeld worden.
“Ja, maar dat is niet goed met borderline.”
– “Maakt niet uit.”
“Ja, maar met je PTSS helpt dat niet, je moet rusten, niet nog alerter worden. Je wordt afhankelijk.”
– “Ik zit in een huis vol trauma’s.”
“Ja, maar je borderline gaat slecht binnen de muren en gaat achterover leunen, ook je depressie, je zelfbeschadiging. Jij moet de regie pakken.”

Laten we allemaal het stigma uit gaan wissen

Ik belde weer. Als een echte zeurpiet hamerde ik op actie. Ik kreeg een ‘bed op recept’. Halverwege de week implodeerde ik. Al huilend schreef ik een betoog waarom er zeilen bijgezet moesten worden. Ik vroeg om hulp bij drie dingen. Uit pure frustratie heb ik zelf één van die dingen opgepakt, over de andere twee heb ik niets meer gehoord.

Toch ben ik trots en  kan ik het iedereen aanraden. Blijf in gesprek met iedereen die je kent of tegenkomt die wat wil weten over je labels. En met professionals. Ik heb geleerd dat ik niet met fluwelen handschoenen behandeld moet worden. Zodoende behandel ik bepaalde hulpverleners óók niet met fluwelen handschoenen als ik iets van ze nodig heb. Ik heb rechten als patiënt net zoals iedereen.  Soms betekent dit dat je voor jezelf moet opkomen. Stigma is er om doorbroken te worden. Wissen die handel!

5 Comments

  1. Halleluja!
    Ik vraag me alleen in de hulpverlening soms af wat ze op zon moment willen zeggen als ze de borderline benoemen. Zou het dan echt ook stigma zijn? Of willen ze daar iets anders mee zeggen? Er zit toch ook een bepaalde volgorde waarin stoornissen benoemd worden volgens de dsm? Voordat ik gediagnostiseerd was vroegen ze mij tijdens de zwangerschap ook al naar bepaalde gevoeligheden op traumatisch gebied. Ze zullen toch ook extra allert willen zijn op mogelijke triggers in zo’n situatie. Of verwacht ik nou teveel van ziekenhuis en ambulancepersoneel?

    1. Dankje voor je reactie!
      Ik denk dat je met jouw vragen precies, spreekwoordelijk, de hamer op zijn kop slaat! Ik vraag mij dit ook af en ik ben op dit moment ook bezig om hier meer duidelijkheid over te krijgen. Helaas heb ik ook ervaringen waarin mijn zelfbeschadiging aanleiding was om mijn fysieke klachten niet serieus te nemen. Dus dat maakt mijn eigen twijfels altijd heel groot!
      Soms is het denk ik gewoonweg, geluk hebben wie je treft. Soms verwacht ik inderdaad dat er bepaalde protocollen gevolgd dienen te worden (als het gaat om je DSM te volgen met triggers etc.). Dat zou ook bij mij van toepassing kunnen zijn aangezien ik een erg nare ervaring heb in een opname, maar daar komt de vraag ook opzetten, waarom dat niet gewoon benoemen?
      Heel lang verhaal hehe, maarja, de conclusie is, ik weet het niet goed. Ik zou vooral graag meer eerlijkheid en openheid zien vanuit alle kanten, zodat we in gesprek kunnen gaan met elkaar en we de beste zorg kunnen bieden voor iedereen! ☺

  2. Dat ze verschillende klachten niet goed los van elkaar kunnen zien daar heb ik inderdaad ook ervaring mee. Lange tijd werden al mijn vermoeidheidsklachten als psychisch betiteld, tot een nieuwe huisarts iets verder keek en me neusspray gaf tegen allergieën, dat maakte een wereld van verschil.
    Ik ben benieuwd of je duidelijkheid krijgt over eventuele protocollen. Vanwege therapeutische doeleinden snap ik wel dat ze niet altijd overal open over zijn, maar dat zou in andere zorg juist niet het geval moeten zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.