Mag ik gaan?

Onze blogger Aurelia is 26 januari 2018 zelfverkozen gestorven na het doorlopen van een intensief euthanasieproject. Uit respect voor wat zij ons wilde vertellen kun je al haar blogs hier nalezen

De aftakeling van mijn lichaam begint steeds erger te worden. Ik krijg steeds meer last van afasie, dat is de mogelijkheid om te spreken. Dus spreken, praten, wordt voor mij steeds moeilijker. Ik zie de woorden of dingen die ik wil zeggen wel maar weet niet meer de naam ervan. Ik kan ze niet zeggen. Dan wordt het hints spelen. Een voorbeeld.

Gisteren was ik bij de Talamini om een ijsje te halen. Het eten gaat nog steeds niet erg goed maar op zijn tijd een ijsje lukt nog wel. Ik kwam binnengelopen, ik was de enige in de winkel. Ik wist wat ik wilde hebben: een bakje, 3 verschillende bolletjes ijs en slagroom. Dus ik sta voor de toonbank en val stil. Ik zie de bakjes staan maar weet het woord niet meer. Dus ik wijs ernaar. Ik kan nog net zeggen ‘die wil ik’. Meteen krijg ik een rare blik van de jongen achter de toonbank. Ik weet al welke bolletjes ijs ik wil. Ik zie ze in de toonbank maar ik kan de naam niet benoemen. Gelukkig is er een lijst met smaken. Dus ik kijk op de lijst en zo kan ik kenbaar maken welke smaken ik wil. Zonder die lijst was het onbegonnen werk geweest. De bolletjes zitten in het bakje en ik wil slagroom. Maar hoe heet dat ook alweer?! Gelukkig vraagt de medewerker vanuit zichzelf of ik slagroom wil. Ik kan nog ja zeggen. Op de een of andere manier heeft hij opgemerkt dat ik problemen heb met mijn spraak. Dus hij gaat een spelletje met me spelen. En toen werd ik boos. Hij vraagt op het eind. ‘Hoe heten die dingen daar?’ Hij wijst naar de plastic lepeltjes. Ik weet het niet. Maar mijn boosheid overheerst. Ik kan nog net zeggen dat ik een ziekte heb, problemen met spraak. Maar hij vindt dat kennelijk grappig. Nou, ik anders niet! Ik betaal snel, pak zo’n ding en loop boos de winkel uit. Het ijsje smaakte overigens prima.

Afasie, evenwichtstoornissen, verwardheid, problemen met eten, verergende herbelevingen, moeite om te slapen, depressies die niet willen overgaan. Het hoort bij het aftakelingsproces maar ik wil het niet. Ik ben niet van het aftakelen. Mag ik gaan?

Iedereen, zowel mijn huisarts als de GGZ-hulpverleners, weten dat het een aflopende zaak is. Ik wil waardig sterven, dus via euthanasie maar het traject duurt lang. Mag ik gaan?

Ja natuurlijk, zelfmoord (of een poging daartoe) is niet verboden in Nederland. Maar zo wil ik niet gaan. Ik wil op een humane manier sterven. Dat is toch niet teveel gevraagd? Mag ik gaan?

Ik probeer me nog vast te houden maar het wordt steeds moeilijker. En ik heb mijn grenzen. Heel duidelijk! Maar als die grenzen zijn bereikt…. mag ik dan gaan?

 

5 Comments

  1. hoi Aurelia.
    Inmiddels is de datum bekend, Ik ben blij voor jou, maar aan de andere kant verliest de wereld weer een mooi mens.
    Het vechten van je om waardig afscheid te nemen dwingt veel respect af bij mij.
    Heel veel sterkte de komende weken

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.