Vrouwdiezichverstopt

Mag ik er wel zijn?

Mag ik er wel zijn? Ben ik wel goed genoeg? Vinden andere mensen mij wel de moeite waard? Ben ik niet gewoon een slecht persoon? Verdien ik de liefde van de mensen om mij heen wel? Ik ben slecht en vies. Ik ben waardeloos.

Dat zijn allemaal vragen en gedachten waar ik vaak mee worstel. En deze vragen en gedachten hebben allemaal met de kern- en gevoelsovertuiging van geen bestaansrecht hebben te maken. Het is iets wat in zoveel gebieden doorwerkt. Bij de mensen waar ik niet goed genoeg hoef te zijn ontstaat er paniek en angst. Want wat verwachten ze dan van mij? In mijn systeem zit nog zo hard de overtuiging dat ik er niet mag zijn en dat ik aan de verwachtingen van de ander moet voldoen dat ik in paniek raak op het moment dat ik niet weet hoe ik aan die verwachting moet voldoen.

Momenteel is er de worsteling met schuldgevoel op het moment dat ik mezelf en mijn kwetsbaarheid laat zien of als ik voor mezelf opkom. De verwarring als mensen het juist oké lijken te vinden of soms zelfs trots zijn. Want voor mij voelt het alsof ik iets totaal fout doe op dat moment. Bovendien, als ik mij kwetsbaar opstel voelt het onveilig, want dan kan de ander je raken of er misbruik van maken. Iets wat ook ontzettend vaak is gebeurd in het verleden.

Eigenlijk ben ik voortdurend hyper-alert in relaties en bang voor van alles en nog wat. Ik mag er van mijzelf dus niet zijn, maar ondertussen ben ik er wel. En daarbij voelt het dus ook nog eens onveilig om er te zijn en vind ik contacten met andere mensen maar ingewikkeld. Maar ik kan ook niet zonder dat contact, want eenzaamheid is ook een trigger die van alles naar boven brengt. Veel dingen doe ik inmiddels vanuit mijn hoofd omdat ik weet dat het verstandig is en of beter voor mij is om het aan te gaan. Omdat het gaat helpen, ondanks de angst die ik voel. Maar het hoofd kan het ook niet altijd dragen, omdat die trauma’s en die hechtingsstoornis momenteel continu zorgen voor angst en lastige emoties.

Ik las laatst ergens dat je hoofd een beetje te vergelijken valt met een ruiter en dat je gevoel te vergelijken is met een paard. Maar een paard kan wel op hol slaan als ‘ie ergens van schrikt. Zie dan nog maar het paard rustig te krijgen. Het is niet onmogelijk, maar het is ontzettend moeilijk en het lukt simpelweg niet altijd. Momenteel slaat mijn ‘paard’ dus eigenlijk weer door de kleinste trigger op hol.

Als dat kleine meisje in mij aan het schreeuwen is van de paniek en angst is het een behoorlijke klus haar rustig te krijgen. De straffende en veeleisende ouder die er ook zijn in mij en die vaak alleen maar kritischer worden op het moment dat dat kleine meisje in mij schreeuwt van de paniek, angst en pijn, maken het alleen maar moeilijker. Die maken dat kinddeel in mij dan eigenlijk nog meer overstuur met gedachten zoals: stel je niet zo aan, doe niet zo lastig etc. Het is ook nog steeds lastig de compassie voor het kleine meisje te voelen en ook om die compassie aan te nemen van anderen. Terwijl ze het zo nodig heeft.

Patronen zijn hardnekkig en helaas is er momenteel weer zo’n periode waarin mijn CPTSS en hechtingsproblematiek zich weer zo hevig laten zien. Maar ook hier ga ik hoe dan ook uitkomen, voor nu is de eerste stap accepteren en er doorheen gaan en toch mensen toelaten, ondanks de angst die er zit!

Lees ook:

  • Verdrietigmeisje

    In november 2017, op een hotelkamer in New York, drong het tot me door dat mijn depressie veel erger was dan ik besefte. In eerste instantie ging ik al met een leeg en somber gevoel…

  • Ik was erbij

    Ik was er weer bij. Aan een netjes gedekte tafel in een in bloei staande tuin met een gezin dat praat over de normale dingen in het leven. Ik zeg "Ik was erbij", omdat dat…

  • Ik heb het overleefd

    Vandaag word ik met een redelijk gevoel wakker. Ik huppel naar beneden en zet een kop koffie, klets ondertussen aan de telefoon wat met mijn moeder en antwoord rustig op een paar ontvangen berichtjes. En…

5 reacties

  1. Het mooie (en ingewikkelde) is dat veel mensen inderdaad juist heel blij zijn als ze je kwetsbaarheid mogen zien. Zo kunnen ze je ook helpen en kun jij hen toelaten dat te doen. Maar dat is wel een behoorlijk moeilijke les. Je klinkt in ieder geval bereid om die les te leren, dus dat gaat je vast lukken!
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Christen en depressief

  2. Dank je wel Victoria voor het schrijven en delen van je bericht, knap van je. Het is duidelijk en zo herkenbaar.. ik zou zoveel willen zeggen maar ik heb even geen woorden als alleen, dank je wel

  3. Dit is zo herkenbaar en dat voelt ook confronterend. Cptss is een term waar ik maar niet aan kan wennen en toch is die allerontwrichtendheid ervan zo herkenbaar. Het sijpelt in alles door.

    Mooi en moedig dat je het hebt opgeschreven en gedeeld.

  4. Je schreef:
    “Momenteel is er de worsteling met schuldgevoel op het moment dat ik mezelf en mijn kwetsbaarheid laat zien of als ik voor mezelf opkom. De verwarring als mensen het juist oké lijken te vinden of soms zelfs trots zijn. Want voor mij voelt het alsof ik iets totaal fout doe op dat moment. Bovendien, als ik mij kwetsbaar opstel voelt het onveilig, want dan kan de ander je raken of er misbruik van maken. Iets wat ook ontzettend vaak is gebeurd in het verleden.”

    Ai, zo veel herkenning van mijn (cptss) kant… Dat je je acuut schuldig en angstig voelt als je jezelf laat zien. Als je opkomt voor je eigen behoeftes en daarmee ook kwetsbaar bent. Wat ik je graag wil meegeven is dat het mij enorm geholpen heeft om het vaker te doen. Iedere keer werd die schuld en angst een klein stukje minder. En ik werd steeds gelukkiger. Het kostte me een paar (ongezonde) vriendschappen en een relatie, maar het leverde me nog zo veel meer op. Het waren jaren van trial & error, totdat ik nu kan zeggen dat ‘er zijn’ een natuurlijk iets voor mij is geworden. Soms is het nog moeilijk, heel soms verontschuldig ik me nog voor wie ik ben, wat ik voel of waar ik behoefte aan heb. Steeds minder.

  5. Zo herkenbaar voor zoveel mensen…. Bedankt voor dit artikel ♥

    En ik weet zeker dat je heel ver komt want je kan het al benoemen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.