Mag ik er wel zijn?

Mag ik er wel zijn? Ben ik wel goed genoeg? Vinden andere mensen mij wel de moeite waard? Ben ik niet gewoon een slecht persoon? Verdien ik de liefde van de mensen om mij heen wel? Ik ben slecht en vies. Ik ben waardeloos.

Dat zijn allemaal vragen en gedachten waar ik vaak mee worstel. En deze vragen en gedachten hebben allemaal met de kern- en gevoelsovertuiging van geen bestaansrecht hebben te maken. Het is iets wat in zoveel gebieden doorwerkt. Bij de mensen waar ik niet goed genoeg hoef te zijn ontstaat er paniek en angst. Want wat verwachten ze dan van mij? In mijn systeem zit nog zo hard de overtuiging dat ik er niet mag zijn en dat ik aan de verwachtingen van de ander moet voldoen dat ik in paniek raak op het moment dat ik niet weet hoe ik aan die verwachting moet voldoen.

Momenteel is er de worsteling met schuldgevoel op het moment dat ik mezelf en mijn kwetsbaarheid laat zien of als ik voor mezelf opkom. De verwarring als mensen het juist oké lijken te vinden of soms zelfs trots zijn. Want voor mij voelt het alsof ik iets totaal fout doe op dat moment. Bovendien, als ik mij kwetsbaar opstel voelt het onveilig, want dan kan de ander je raken of er misbruik van maken. Iets wat ook ontzettend vaak is gebeurd in het verleden.

Eigenlijk ben ik voortdurend hyper-alert in relaties en bang voor van alles en nog wat. Ik mag er van mijzelf dus niet zijn, maar ondertussen ben ik er wel. En daarbij voelt het dus ook nog eens onveilig om er te zijn en vind ik contacten met andere mensen maar ingewikkeld. Maar ik kan ook niet zonder dat contact, want eenzaamheid is ook een trigger die van alles naar boven brengt. Veel dingen doe ik inmiddels vanuit mijn hoofd omdat ik weet dat het verstandig is en of beter voor mij is om het aan te gaan. Omdat het gaat helpen, ondanks de angst die ik voel. Maar het hoofd kan het ook niet altijd dragen, omdat die trauma’s en die hechtingsstoornis momenteel continu zorgen voor angst en lastige emoties.

Ik las laatst ergens dat je hoofd een beetje te vergelijken valt met een ruiter en dat je gevoel te vergelijken is met een paard. Maar een paard kan wel op hol slaan als ‘ie ergens van schrikt. Zie dan nog maar het paard rustig te krijgen. Het is niet onmogelijk, maar het is ontzettend moeilijk en het lukt simpelweg niet altijd. Momenteel slaat mijn ‘paard’ dus eigenlijk weer door de kleinste trigger op hol.

Als dat kleine meisje in mij aan het schreeuwen is van de paniek en angst is het een behoorlijke klus haar rustig te krijgen. De straffende en veeleisende ouder die er ook zijn in mij en die vaak alleen maar kritischer worden op het moment dat dat kleine meisje in mij schreeuwt van de paniek, angst en pijn, maken het alleen maar moeilijker. Die maken dat kinddeel in mij dan eigenlijk nog meer overstuur met gedachten zoals: stel je niet zo aan, doe niet zo lastig etc. Het is ook nog steeds lastig de compassie voor het kleine meisje te voelen en ook om die compassie aan te nemen van anderen. Terwijl ze het zo nodig heeft.

Patronen zijn hardnekkig en helaas is er momenteel weer zo’n periode waarin mijn CPTSS en hechtingsproblematiek zich weer zo hevig laten zien. Maar ook hier ga ik hoe dan ook uitkomen, voor nu is de eerste stap accepteren en er doorheen gaan en toch mensen toelaten, ondanks de angst die er zit!

Lees ook:

  • Eenzaam mens in een donkere straat

    Maar mama waar was je, toen ik thuis kwam van school en jij nooit vroeg hoe het geweest was. Mama, waarom gaf je mij de indruk dat ik mij moest schamen, dat dingen die ik deed gek waren? Mama, waarom…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer